Maandelijks archief: oktober 2018

(Over)leven zonder smartphone? Het kan echt!

 

Verbijstering

‘Zal ik je daar even een appje over sturen?’ Een bijna dagelijkse vraag.

Mijn niet alledaagse antwoord: ‘Dat zal niet gaan, want ik heb geen smartphone.’

‘GEEN SMARTPHONE?!’ Stilte gevolgd door verbijstering. Veel mensen begrijpen niet hoe het mogelijk is om in deze tijd zonder smartphone te (over)leven en proberen mij vervolgens te overtuigen van de vele voordelen ervan.

Ik geloof ook best dat het af en toe heel handig is om zo’n telefoon ter beschikking te hebben. Je kunt snel even iets opzoeken en hoeft nooit meer te verdwalen tijdens een wandeling, om maar wat te noemen. Voor mij wegen die voordelen niet op tegen dat ene grote nadeel: de onrust die zo’n apparaat met zich meebrengt. Vooral wanneer WhatsApp gedownload is, wat in ruim 90% van de gevallen zo is.

 

Stoorzender

Als je zoals ik bewust probeert te leven in het hier en nu en tamelijk gauw overprikkeld raakt, dan is er geen grotere stoorzender te bedenken dan de smartphone. De smartphone eist eigenlijk de hele dag door je aandacht op, ook op momenten dat hij niet actief gebruikt wordt, omdat er immers steeds de mogelijkheid is van een bericht ‘dat je echt niet wilt missen’ dat binnenkomt.

Reinildis van Ditzhuyzen noemt in de vernieuwde uitgave van Hoe hoort het eigenlijk? (2018) het gebruik van de smartphone de grootste bedreiging in het sociale verkeer. De gemiddelde gebruiker checkt zijn mobieltje tussen de 80 en 120 keer per dag, kijkt tussen de anderhalf en drie uur(!) per dag naar zijn schermpje en loopt daarbij een verslavingsrisico. Tel daarbij op dat op een gemiddeld toestel 4000 bacteriën per cm² zitten en je begint je af te vragen wat nou de charme van de smartphone is.

54ab436e-3c69-453e-b4ff-b84cc91884d4-originalMoraalridder

Ik wil hier zeker niet de moraalridder uithangen en snap ook wel dat er mensen zijn die verstandig met hun smartphone omgaan, al blijkt uit onderzoek dat de gemiddelde gebruiker geen reëel beeld heeft van zijn eigen gedrag op dit gebied (daar zijn dan weer apps voor, om dat in kaart te brengen). Het feit dat ik via mijn gewone mobieltje – een toestel van een tientje met een prepaid kaartje – dag en nacht bereikbaar ben, is voor mij uitdagend genoeg. Daar ligt voor mij de grens en dan mag je me gerust ouderwets, neurotisch of wereldvreemd noemen.

EarthPhone

Een mooi project vind ik dat van kunstenares Judith Dubois. Zij maakt Earthphones: kleine kunstwerkjes, gemaakt van verschillende kleuren aarde, zand en stukjes schelp van over de hele wereld. Die plakt ze op een houten paneeltje ter grootte van een smartphone, dat precies past in een hoesje. En zoals ze zelf schrijft op haar website www.earthphone.nl: ‘Je hoeft hem nooit op te laden, te updaten of te back-uppen. Wat een rust.’

Contact met de aarde, daar word je echt blij van!

 

Worstel jij soms ook zo met je ego?

 

 

Overgevoelig

‘Wat reageer je toch altijd overgevoelig’, zei een vriend tegen mij en daarmee raakte hij me vol in mijn maag. Een vuistslag had niet harder aan kunnen komen. Vervolgens deed ik er van alles aan om hem te overtuigen van zijn ongelijk. Hoezo overgevoelig, het wás toch onredelijk en onterecht wat die collega gezegd had tijdens de vergadering. En het was toch niet meer dan logisch om daar verontwaardigd op te reageren? En hoezo reageerde ik áltijd overgevoelig. Probeerde ik niet juist altijd om open te staan voor kritiek en een probleem van meerdere kanten te bekijken? Vriend keek me begripvol aan: ‘Mijn opmerking heeft je gekwetst. Sorry.’ Meteen voelde ik al mijn weerstand wegvloeien en kreeg ik het heldere inzicht dat hij dubbel gelijk had: mijn ego was gekwetst én daar had ik overgevoelig op gereageerd.

Kwetsbaar voor kritiek

De meeste mensen hebben een zorgvuldig opgebouwd ego; het beeld dat ze van zichzelf hebben en dat niet overeen hoeft te komen met de werkelijkheid. Hoe meer je jezelf identificeert met dat (positieve) zelfbeeld, hoe kwetsbaarder je bent voor kritiek, die je dan als een aanval op jezelf beschouwt. Wanneer je in staat bent om je identificatie met je zelfbeeld op te geven, kun je je ego steeds realistischer waarnemen en zien dat je een mens met goede en slechte eigenschappen bent. Carl Jung spreekt in dit verband over een individuatieproces: het proces van zelfverwerkelijking dat leidt tot wijsheid en zelfkennis.

 

Boeddhistisch verhaal

Het verhaal over de boeddhistische monnik Hakuin helpt mij bij dit individuatieproces.

Een mooie, ongehuwde vrouw in het dorp bleek zwanger te zijn. Haar ouders vonden dit een vreselijke schande voor de familie en wilden weten wie de vader was. Uit schaamte en angst wilde de jonge vrouw het niet vertellen, maar onder druk wees zij naar de boeddhistische monnik Hakuin, de zenmeester die bekend stond om zijn zuivere manier van leven. Toen de woedende ouders Hakuin confronteerden met de beschuldiging van hun dochter, reageerde hij met de eenvoudige vraag: ‘Is dat zo?’

 Toen het kindje geboren was brachten de ouders de baby naar Hakuin, met de mededeling dat hij er verantwoordelijk voor was en dus voor hem moest zorgen. Opnieuw reageerde deze met de vraag: ‘Is dat zo?’, terwijl hij het jongetje van hen aannam. Plichtsgetrouw en liefdevol zorgde Hakuin de daarop volgende tijd voor het kind, totdat de jonge vrouw gewetenswroeging kreeg en vertelde dat een man uit het dorp de werkelijke vader was, die ze in bescherming had willen nemen.

 De berouwvolle ouders gingen opnieuw naar Hakuin, nu om het kind weer op te halen. Ze boden hun excuses aan en legden uit wat er gebeurd was. ‘Is dat zo?’, vroeg de monnik en gaf het jongetje zonder verder commentaar terug aan de grootouders.

Is dat zo?

Tegenwoordig probeer ik me kritiek of pijnlijke opmerkingen van anderen niet direct aan te trekken en stel ik eerst de vraag: ‘Is dat zo?’ Daarmee creëer ik ruimte voor onderzoek, zodat ik niet instinctief reageer en gelijk in de verdediging schiet. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want ik ben net als bijna iedereen gehecht aan mijn positieve zelfbeeld.

Mijn dochter komt de kamer binnen: ‘Mam, je appeltaart staat aan te branden!’

‘Is dat zo?’

‘Ja, dat is zo!’

De aangebrande lucht die uit de keuken walmt, levert het bewijs. Verdorie, daar gaat mijn poging om indruk te maken op mijn visite met zelfgebakken taart. Loopt mijn ego toch weer een deukje op.

photo-1513335629522-dc7db256fe6c

7 blogs waar je blij van wordt

Als schrijver van een blog is het natuurlijk ook leuk om te lezen waar andere bloggers over schrijven. Vooral als het een beetje over dezelfde onderwerpen gaat. Ik ben de afgelopen tijd al veel mooie dingen tegengekomen en vind het leuk om die met je te delen.

Daarom heb ik een lijstje samengesteld met de websites die ik inspirerend vind. Ze staan in willekeurige volgorde.

www.sylvivre.nl

Leven vanuit bezieling. Tips en persoonlijke ervaringen van bezielingscounselor Syl, over hoe je het beste uit jezelf en uit je leven kunt halen. Ze is ook beeldend kunstenaar en maakt prachtige schilderijen.

www.bewustzijnenzo.wordpress.com

Aan de hand van haar persoonlijke ervaringen met tal van cursussen en workshops neemt Diana je mee op een spannende reis naar binnen. Zoals ze zelf zegt met een druppeltje humor, een scheutje spiritualiteit en een stukje bewustzijn.

www.mensensamenleving.me

Diversiteit aan artikelen door John Astria, die gaan over ‘samenleven’, belicht vanuit verschillende perspectieven. De artikelen hebben gemeen dat er gezocht wordt naar wat mensen bindt, in plaats van wat hen scheidt. John is reikimaster en maakt fantastische spirituele tekeningen.

www.niet-weten.nl

In zijn ‘dwaalgids’ schrijft Hans van Dam van alles over niet-weten in zes thema’s, waaronder levenskunst en verlichting. Hans is auteur en columnist in het Boeddhistisch Dagblad (ook een aanrader: bekijk de gratis webversie op www.boeddhistischdagblad.nl) Hij houdt van alle tradities die iets over niet-weten te melden hebben, vooral advaita, filosofie, mystiek en zen.

 

www.groenevingersblog.com

Blog van Plantster over  alles wat met de natuur in verbinding staat: wat maar in haar opkomt met bijbehorend levensmotto, inspirerende zinspreuken, gedichtjes en gezegden alsook foto’s die voor zichzelf spreken. In poëtische stijl beschreven.

www.freespirit4you.nl

Persoonlijke verhalen van Marla over spiritualiteit en zelfontwikkeling. Ook kun je bij haar terecht voor een reading en healing. Marla krijgt boodschappen door van gidsen.

www.degroenemeisjes.nl

Platvorm voor groene inspiratie. Merel schrijft over alles wat een leven leuker, beter en groener maakt: eten, stijl, huis, denken, reizen. Met humor en relativeringsvermogen.

Wat zijn jouw favorieten?

Ik zou het heel leuk vinden om tips te krijgen over andere inspirerende blogs, want er zijn er gelukkig nog veel meer. Waar word jij blij van?

 

 

Waar geloof jij in?

 

Puberlogica

Mijn dochter vroeg aan mij: ‘mama, geloof jij in God?’

‘Ik weet het niet’, was mijn ontoereikende antwoord.

‘Als je het niet weet, ben je een agnost’ zei zij met puberlogica.

‘Moet ik per se iets zijn?’ vroeg ik.

‘Iedereen is iets, anders ben je niets.’

‘Iedereen is iets én niets’, weerlegde ik.

Mijn dochters blik werd wazig: ‘Kijk eens wat een leuk jurkje daar in de etalage hangt!’

Zengeest

Hier moest ik aan denken toen ik op de website van Hans van Dam onderstaand stukje over de Zengeest, weetnietgeest tegenkwam:

Een aanbeveling

Leerling: Wat weet u eigenlijk van zen?

Meester: Minder dan wie ook.

Leerling: En van niet-weten?

Meester: Idem dito.

Leerling: Dat lijkt me geen aanbeveling

Meester: Integendeel

 

Het niet-weten

Het niet-weten. Agnosticisme is de filosofische bedenking dat kennis van een hogere macht niet zeker kan zijn, omdat deze niet met een wetenschappelijke methode te bewijzen is. Een agnost is iemand die geen overtuiging heeft jegens het bestaan van een bovennatuurlijke macht. Dit las ik op Wikipedia, nadat de opmerking van mijn dochter me getriggerd had om wat nader onderzoek te doen.

Als katholiek opgevoed meisje geloofde ik heilig in het bestaan van God. Ik plaatste geen vraagtekens bij wat mijn ouders en de pastoor me vertelden. Toen ik ouder werd en kritische vragen ging stellen, sloeg mijn geloof radicaal om in ongeloof. Ik denk dat je me in die tijd een overtuigd atheïst kon noemen: wat niet bewezen kan worden, bestaat niet. Door de jaren heen werd ik milder: je kunt niets zeker weten, leek me toen een passende gedachte. Misschien dat ik toen die agnost was, waar mijn dochter op doelde.

 

Bovennatuurlijk?

Tegenwoordig voel ik me bij die omschrijving ook niet meer thuis en dat komt vooral door het gebruik van het begrip ‘bovennatuurlijke macht’. Noem het God, noem het liefde, noem het de bron of de Al-Ene: het is volgens mij allemaal dezelfde scheppende energie die creëert, en waar niets bovennatuurlijks aan is, ook al begrijpen we nog niet precies hoe het werkt. Maar dat er een ordenend principe gaande is, dat streeft naar groei en evolutie, dat staat voor mij wel vast.

Weet ik veel

Nu las ik verder op Wikipedia dat gnostiek als religie, een christelijke stroming was, ontstaan in de eerste eeuwen na Chr. Gnosis is het Griekse woord voor kennis. In de gnostiek valt zelfkennis samen met godskennis. Wie de werkelijke situatie op aarde kent en zich bewust is van zijn goddelijke kern, kent zichzelf. Gnosis is dus zowel zelfkennis als godskennis. Het is het opheffen van onwetendheid.

Kijk, dat is nou een filosofie die me aanspreekt. Ben ik daarmee een gnosticus? Ik weet het echt niet meer.

photo-1503475173304-5d340b3e30dc
Het jurkje uit de etalage stond mijn dochter beeldig 😉 

 

 

 

 

 

 

Verliefd op een ‘foute’ man?

 

 

Stel: je bent een leuke, slimme, grappige en gevoelige vrouw van een zekere leeftijd en je wordt verliefd op een geweldige man, die alles mee lijkt te hebben. Hij is aantrekkelijk, charmant, intelligent en bovendien: hij begrijpt je. Werkelijk een lot uit de loterij. Je denkt het geluk eindelijk gevonden te hebben.

Psychisch wrak

Stel: je wordt op een dag wakker, naast diezelfde geweldige man. Jullie hebben al een poosje een relatie, of iets wat daar voor door moet gaan. Je vindt hem nog steeds aantrekkelijk, op z’n tijd is hij nog steeds charmant en begripvol (vooral wanneer er anderen bij zijn). Het enige wat veranderd lijkt te zijn ben jij. Je vraagt je af waar die leuke, slimme, grappige en gevoelige vrouw gebleven is en waarom haar plaats is ingenomen door die angstige, afhankelijke en overgevoelige ander. Kortom, je herkent jezelf niet meer in het psychische wrak dat je nu bent.

 

Je hele leven lijkt om hem te draaien en vooral om de hoeveelheid aandacht die hij bereid is je te geven. En dat is meestal te weinig en altijd onvoorspelbaar. Je kijkt honderd keer per dag op je telefoon of je misschien een berichtje hebt gemist. Je wilt hem wel een bericht sturen, maar weet dat hij het daar benauwd van krijgt, omdat hij zich dan geclaimd voelt.

Mannen met bindingsangst

Herken je dit scenario? Het komt in veel gradaties voor. Van wankele relaties met mannen die een milde vorm van bindingsangst hebben, tot destructieve relaties met mannen die jou bewust heel slecht behandelen. Ze worden gedreven door angst en manipuleren je omdat ze niet anders kunnen. Psychotherapeut Carolien Roodvoets onderscheidt in haar boek De aantrekkingskracht van foute mannen (2016) zeven verschillende types: de man met bindingsangst, de bezitterige, de afstandelijke, de gewelddadige, de verslaafde, de seksueel perverse en de narcistische man.

Op spiritueel niveau zijn het mannen bij wie het contact met hun ziel verzwakt of zelfs  verbroken is. En om die leegte te vullen, dat gapende gat te dichten en het gemis te compenseren, hebben ze jou nodig. Ze hebben jouw stralende licht ontdekt, willen zich eraan laven en onttrekken er energie aan, zodat jouw vlammetje bijna dooft.

photo-1512228585554-7c665ed88f80

Verbreek je relatie

Wanneer je partner niet echt een verbintenis met je aangaat, hij het spel van aantrekken en afstoten tot in de finesses beheerst, je verwikkeld bent in een voortdurende machtsstrijd, waarin jij je een bedelend hondje voelt op zoek naar een kruimeltje aandacht, besef dan tot in het diepst van je vezels dat jij meer waard bent dan dat. Stop met vergoelijken en jezelf wegcijferen. Stop met die relatie waarin je nooit zult krijgen wat je werkelijk wilt: een gelijkwaardige relatie met iemand die er echt voor je is.

Misschien heb je een problematisch verleden en ben je onveilig gehecht, waardoor je keer op keer voor de verkeerde man valt. Misschien ben je daar zelfs voor in therapie geweest en heb je geleerd hoe je negatieve gedachten over jezelf kunt vervangen door neutrale gedachten. Dat helpt, een beetje.

 

en word gelukkig

Wil je dit probleem echt bij de wortel aanpakken, kies dan voor een spiritueel pad. Ontdek wat de kern van jouw zelfafwijzing vormt: voel je je ten diepste een mislukkeling, een sukkel, onzichtbaar, waardeloos? Kijk naar dat verkrampte gevoel en laat het liefdevol toe, telkens weer. Vriendelijkheid voor jezelf ontwikkelen is de sleutel naar je boeddha natuur. Maak contact met dat wat jij ten diepste bent: een liefdevol wezen verpakt in een menselijk lichaam.

Laat je relatiebreuk de toegang tot een gelukkiger leven zijn. Dat is mijn verhaal en dat gun ik jou ook. Pook het vuurtje in jezelf weer op en straal. Namasté.

 

Alles in het universum trilt

 

 

Opmerkelijke vibratiepatronen

Misschien heb je wel eens gehoord over het fascinerende onderzoek van de inmiddels overleden Japanner Dr. Masaru Emoto. Hij stelde water bloot aan klassieke muziek, bevroor dit water vervolgens en toonde aan dat de ijskristallen hiervan prachtig harmonisch gevormd waren. Na herhaling van deze experimenten met blootstelling aan heavy metal muziek ontstond er in plaats van harmonie, chaos binnen de ijskristallen. Hij verklaarde dit aan de hand van verschillende vibratiepatronen: klassieke muziek heeft een hogere trillingsfrequentie dan heavy metal, waardoor de structuur van ijskristallen mooi symmetrisch gevormd wordt.

hope
Harmonisch gevormd ijskristal

Een ander boeiend voorbeeld is dat van een groep traditionele dorpswijzen (Maya’s,  Navajo’s). Wanneer zij vanuit energetisch perspectief naar de aarde kijken, zien ze vooral veel donkere plekken op de aarde. Alleen in Zweden, Denemarken en Nederland (!) is de atmosfeer opmerkelijk lichter. Dat komt omdat in deze landen relatief veel mensen vanuit hun hart leven, waardoor een andere, hogere trillingsfrequentie ontstaat.

Ook het effect van de honderdste aap (zie mijn pagina over Elisabeth) heeft met overdracht via een veld van vibraties te maken.

Wonder of wetenschap?

Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit soort dingen moeilijk te geloven vindt en het misschien wel spiritueel of zweverig geneuzel noemt. Het is ook moeilijk te begrijpen hoe zoiets kan werken. Toch is er wel een wetenschappelijke verklaring voor.

Het staat vast dat alles in het universum op elk niveau trilt. Zelfs de piepkleinste deeltjes op aarde (kwantumfotonen) trillen en beïnvloeden daarmee grotere voorwerpen en hun omgeving. Elk voorwerp is te herkennen aan zijn eigen trillingspatroon en communiceert daarmee met zijn omgeving. Op die manier staan alle voorwerpen en wezens, via een energetisch web, in verbinding met elkaar. Objecten kunnen hun trillingsniveau op elkaar afstemmen zodat een harmonisch patroon ontstaat of juist disharmonie tot stand komt.

 

Dit is het onderzoeksterrein van de kwantummechanica. Interessante, maar ingewikkelde materie. Mij boeit vooral het gedeelte waar wetenschap en spiritualiteit samen vallen. Ik kom steeds meer tot het rijpe besef dat werkelijk alles met alles samenhangt in een oneindig groot verband. Aan de ene kant is daar niets geheimzinnigs aan, want wetenschappelijk verklaarbaar (google maar eens naar snaartheorie als je geïnteresseerd bent). Tegelijkertijd is het een groot wonder dat de prachtige wereld waarin wij leven, ooit ontstaan is uit de oerknal. Daar moet toch bijna wel een goddelijke intentie achter zitten, denk je dan.

Wonder of wetenschap, in feite maakt het niet uit. Jon Kabat-Zinn, hoogleraar en docent MBSR (mindfulness-based stress reduction) formuleert het al volgt:

  • Wij zijn hier om te zien wat er te zien valt.
  • Horen wat er te horen is.
  • Proeven wat er te proeven is.
  • Ruiken wat er te ruiken valt.
  • Aan te raken wat er aan te raken is.
  • Daar zit niets mysterieus bij.
  • Er is niet magisch aan of mysterieus of hoogdravend of zelfs spiritueel,
  • in de zin waarin mensen meestal het woord ‘spiritueel’ gebruiken…
  • behalve alles.

En zo is het.

 

95% van je gedrag wordt bepaald door je onderbewustzijn

Toevallig zin in cola?

Onbewust worden we enorm beïnvloed door alles wat we om ons heen zien, horen, voelen, proeven en ruiken. Reclamemakers weten daar al langer handig gebruik van te maken. Sublimal advertising heet dat, met als bekend voorbeeld de cola reclame die tijdens een bioscoopfilm, in een niet bewust waarneembare flits (0,03 sec.), getoond werd, waarna de verkoop in de pauze aanzienlijk steeg.

De korte route

Het onderbewustzijn speelt een grote rol in ons dagelijks leven, omdat we putten uit een verborgen bron van ervaringen, gedachten en herinneringen die daar opgeslagen liggen. Meestal is het erg prettig dat we ons niet bewust zijn van alle processen die zich daarbij in de hersenen afspelen: het scheelt een hoop tijd om je niet af te vragen waarom je juist vandaag die rode trui aantrekt, het beeld van je oude buurmeisje in je opkomt of waarom je ineens zin in cola hebt. Je laat je leiden door je impulsen, want dat is de korte route.

Je intuïtie; een godsgeschenk

Bij het nemen van grotere beslissingen lijkt het nemen van de korte route ineens een stuk lastiger. Zal ik die opleiding gaan volgen, van baan veranderen, gaan verhuizen, mijn relatie verbreken? Het zijn vragen waarop je eindeloos naar het antwoord kunt zoeken. Je ratio dringt zich op, je wikt en weegt, somt de voor- en nadelen op en naarmate dat lijstje langer wordt, begin je meer te twijfelen. Volg gewoon je gevoel, zegt je omgeving, maar je weet niet meer precies hoe dat moet, je gevoel volgen.

Albert Einstein zei ooit: ‘de intuïtie is een godsgeschenk, de ratio een dienaar; ergens in de tijd zijn we de dienaar gaan aanbidden en het geschenk vergeten.’

Toegang tot je onderbewustzijn

 

Hoe krijg je toegang tot je onderbewustzijn en durf je te vertrouwen op je intuïtie en onderbuikgevoel?

Meditatie

Mij heeft meditatie daar enorm bij geholpen. Mediteren vergroot letterlijk de ruimte van het bewust ervaren, door verborgen gebieden in het brein te ontsluiten. Wetenschappelijk onderzoek ondersteunt deze theorie van ‘het slimme onbewuste’ (Dijksterhuis e.a.).  De frequentie van hersengolven verandert bij het mediteren en dat leidt tot een ander, ruimer, bewustzijnsniveau.

Dromen duiden

Ook aandacht besteden aan je dromen helpt om meer in contact te komen met je onderbewustzijn. Je dromen bevatten vaak archetypische beelden: over een heks, of dat je kunt vliegen. Schrijf ze op zodra je wakker wordt, want ze vervliegen snel. Op internet is veel te vinden over hun betekenis.

Collage maken

Intuïtief tekenen en schilderen kan ook een stroom van onderbewustzijn op gang brengen. Ik maakte een aantal jaar geleden een collage bij Sophia Praat, www.sinnigepraat.nl . Heerlijk om te doen en ontzettend fijn om het resultaat te bespreken met Sophia. Het spirituele balletje is toen echt gaan rollen. De scheve toren op mijn collage, had ik in een nachtmerrieachtige droom al eerder gezien. Het is zo’n archetypisch beeld.

 

Tarot

Een wat minder conventionele manier van toegang verkrijgen tot je onderbewustzijn is via tarot. Ik stond daar aanvankelijk wat sceptisch tegenover, maar in de praktijk is het een waardevol hulpmiddel gebleken. Toen ik, in dezelfde periode als ik mijn collage maakte, een tarotdeck kocht, was de eerste kaart die ik trok, jawel, de toren. Deze kaart staat voor het ineen storten van oude structuren. How little did I know?

Wat voor jou werkt is een kwestie van uitproberen. Het is echt de moeite waard.

 

 

 

 

 

 

Mediteren – met deze 5 tips lukt het wél

Je denkt misschien dat het er bij mediteren om gaat je hoofd leeg te maken, maar dat is een misvatting. Onze hersenen zijn altijd actief en gelukkig maar. Het is wel mogelijk om met behulp van meditatie je geest te kalmeren. Hoe, dat lees je hier onder.

  • Maak een huisaltaartje

Het is fijn om in huis een plekje te creëren waar je rustig kunt mediteren. Het hoeft er niet doodstil te zijn, als er maar een prettige sfeer heerst en jij je er op je gemak voelt. Zelf heb ik tegenwoordig de luxe van een aparte kamer, die ik ingericht heb in rustige kleuren, met weinig meubels, een paar mooie schilderijen en een altaartje. Toen ik kleiner behuisd was, had ik een altaartje in de vensterbank van mijn woonkamer gemaakt: een boeddhabeeldje, een kristal, een kaars.

  • Zorg dat je niet gestoord wordt

Zorg dat je tijdens je meditatie zo min mogelijk gestoord wordt. Ik hing vaak zo’n rood knipperend fietslampje aan de deurkruk, zodat mijn kinderen wisten dat ik een kwartiertje aan het mediteren was. Je telefoon kun je het best even uitzetten of buiten gehoorafstand leggen.

  • Bouw een routine in

Je kunt eventueel een timer instellen op het aantal minuten dat je wilt mediteren. Ik gebruik altijd een kookwekker. Heb je weinig ervaring met mediteren, dan kun je beter niet te lang zitten. Begin met vijf minuten per dag. Dat kun je dan steeds verder uitbreiden, tot bijvoorbeeld twintig minuten per dag, of twee keer per dag tien minuten. Belangrijk is wel dat je een zekere routine opbouwt en geen dagen of zelfs weken overslaat. Vergelijk het met tanden poetsen, daar denk je ook niet dagelijks over na of je het wel of niet zult doen.

  • Spreek je intentie uit

Mediteren doe je niet alleen voor jezelf, maar voor ieders geluk in de wereld. Wanneer je in de juiste houding op je kussen of stoel zit, draag je daarom de intentie van je meditatie uit door bijvoorbeeld hardop of in je hoofd te zeggen: ‘het einde van het lijden en de verlichting van alle levende wezens.’ Als je een klankschaal hebt, kun je die even aanslaan. Door dit ritueel telkens met aandacht uit te voeren kom je al in een bepaalde bewustzijnsmodus.

  • Kalmeer je monkey mind

In het boeddhisme verwijst je monkey mind naar de drukte in je hoofd: alsof er voortdurend een krijsend aapje door je hoofd springt. Je kunt er soms gek van worden en zou dan het liefst dat aapje z’n nek omdraaien, om maar even rust in je hoofd te hebben. Helaas, hoe harder jij je tegen hem verzet, hoe wilder hij wordt. De kunst is juist om vriendjes met hem te worden, daar kalmeert hij van. Door meditatie oefen je jezelf om oordeelvrij en vriendelijk te kijken naar alle capriolen van het aapje. Oftewel, je observeert al je gedachten en gevoelens die voorbij komen. Vriendelijk en zonder te oordelen. In het begin merk je dat je geest steeds weer afdwaalt en je jezelf toch weer verliest in al die gedachten. Geen paniek, dat is juist goed. Op het moment dat je dat merkt, ben je weer alert en kun je je aandacht opnieuw richten, als observator van je eigen gedachten.

Nog even dit: geen trucje

Al gauw zal je geest kalmer zijn, het aapje rustiger. Maar let op: probeer die rust niet tot doel van je meditatie te maken, want dan wordt het een trucje.  Meditatie is een oefening in bewust aanwezig zijn in het hier en nu, ook als de omstandigheden minder prettig zijn. Misschien juist dan.

Sluit je meditatie af met het opnieuw uitspreken van je intentie: het einde van het leiden en de verlichting van alle levende wezens.

Door weer en wind

Shit. Op het moment dat ik wegfiets van huis voel ik meteen dat het vest dat ik draag niet dik genoeg is om me te beschermen tegen de gure oktoberwind. Ik heb geen zin om terug te gaan voor een jas, ben al aan de late kant, dus ik fiets dapper door. Rillend en mopperend begin ik aan de tien kilometer lange rit naar mijn vriendin, recht tegen de wind in. Hoewel ik altijd geniet van de wisseling van de seizoenen kan ik op dit moment geen enkele reden bedenken waarom dat zo is. Mijn humeur daalt tot het nulpunt wanneer het ook nog begint te miezeren. Foeterend op het Hollandse herfstweer ploeter ik verder.

Weerstand

Er dwarrelt een goudgeel herfstblad voor mijn gezicht. Het lijkt een vingerwijzing van boven. Ineens ben ik me bewust van mijn eigen weerstand en wat die met me doet: ik zit vreselijk te stressen over iets waar ik niets aan kan veranderen. Waar ik wel iets aan kan doen, is mijn houding ten opzichte van de situatie. Ik verleg mijn aandacht naar de fysieke sensatie van de kou. Mijn handen tintelen, regendruppeltjes prikken in mijn gezicht, de wind waait dwars door mijn vest en koelt mijn huid af. Ik verzet me niet langer. Blaas maar wind, val  maar regen, kom maar kou, wees welkom.

Geluksgevoel

Mijn schouders ontspannen, ik haal een paar keer diep adem. In de verte kraait een haan, steentjes knerpen onder mijn fietsbanden, ik snuif een vleug dennengeur op, een tegenligger groet vriendelijk, een geluksgevoel borrelt op. De wind draait en voor ik het weet zwaait mijn vriendin de keukendeur open: ‘Kom gauw binnen, je ziet blauw van de kou.’ In haar woonkeuken is het behaaglijk en gezellig. Ze heeft zelf speculaas gebakken, het ruikt goddelijk. Je kunt de kruidige geur bijna in de lucht zien hangen. Buiten klaart het op, een aarzelend zonnetje breekt door en tovert een regenboog tevoorschijn.

Goede raad

Wanneer de koffiepot leeg is en de laatste kruimels speculaas verorberd zijn, is het tijd om op te stappen. Ik ben van binnen en van buiten opgewarmd door de warmte en gezelligheid en realiseer me weer hoe fijn het is om vriendinnen te hebben. In het halletje trekt vriendin een donkergroene parka van de kapstok: ‘die trek je aan, anders vat je kou’, zegt ze streng. Dankbaar volg ik haar bevel op.

Zoals de wijze vrouw Byron Katie het al zei: ‘ik omhels mijn hoofdpijn, én neem een aspirientje.’

Ontroering

Dan schiet je even vol

Ontroering vind ik een prachtige emotie, omdat ze zo delicaat is en je in je essentie raakt: op het kruispunt van geluk en verdriet, daar waar kracht en kwetsbaarheid elkaar ontmoeten. Een kinderhandje in een grote mannenhand, een nest kittens, je dochter die voor het eerst op hakken loopt; wiebelend, maar met een zweem van trots. Dan schiet je even vol, onverwacht en daardoor heel puur. Je kunt ontroering niet veinzen of oproepen, daarvoor luistert het te nauw.

Universele taal

Gisteren deed ik boodschappen bij de buurtsuper. Een mevrouw in een rolstoel klampte een jongeman aan met de vraag of hij een potje appelmoes voor haar wilde pakken van een hoger gelegen schap. Hij keek haar niet begrijpend aan; verstond de vraag niet, want de taal niet. Aan zijn uiterlijk te zien was hij van Noord-Afrikaanse afkomst. De mevrouw gaf de moed niet op en maakte met handgebaren duidelijk wat ze bedoelde. Aarzelend reikte hij naar de glazen potjes en onder haar aanmoediging wist hij het juiste te pakken. Toen hij het aan haar gaf, schonk ze hem zo’n dankbare blik en brede lach dat de jongeman begon te stralen van geluk. Ik zag het gebeuren en tranen van ontroering sprongen in mijn ogen. Iedereen spreekt de universele taal van emoties.

Pijnlijk

Zelf heb ik twee beeldschone kinderen met een café au lait kleurige huid. Als aanstaande moeder had ik destijds nooit kunnen bedenken met welke vooroordelen mijn kinderen te maken zouden krijgen. Mijn dochter vertelt mij dat ze in het sociale verkeer altijd extra haar best doet, ter ‘compensatie’ van haar huidskleur. Het doet pijn om dat te horen.

Waarschijnlijk raakte de situatie in de supermarkt mij precies op dat gevoelige punt. Ik zag hoe twee vreemden even contact maakten met elkaar, ongeacht hun uiterlijk, en dat ze daar beiden erg blij van werden. Dat is toch waar het om gaat in het leven.

De wereld mooier kleuren

Reik elkaar de hand – of een potje appelmoes – zo eenvoudig kan het zijn. Herman van Veen zong het al: ‘de wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier kleuren.’ Mijn dag kreeg door dit voorval in elk geval een gouden randje.