Maandelijks archief: november 2018

De zeven hoofdzonden – 3. Luxuria oftewel wellust (verhaal: Hete bliksem)

 

 

Luxuria is de Latijnse benaming voor onkuisheid, lust of wellust en de derde van de zeven hoofdzonden, volgens de rooms-katholieke kerk. De bijbehorende demon is Asmodeus, de boze geest die het huwelijksgeluk verstoort. Hoewel niet per se zondig, vind ik het korte erotische verhaal waarmee ik de tweede plek in een verhalenwedstrijd van de Schrijversacademie haalde, wel toepasselijk bij het onderwerp. Als een verboden vrucht..

Hete bliksem

Haar mond is een stukje geopend, ze snurkt zachtjes. Haar adem ruikt naar zoete appeltjes, ondanks de pizza met extra knoflook die we vandaag gegeten hebben. Ik leun op een elleboog en kan mijn ogen niet van haar afhouden. De drukkende warmte heeft een laagje zweet dat glanst als parelmoer over haar lichaam gelegd. Ik luister naar het gerommel van onweer in de verte; het lijkt dichterbij te komen. Het kan behoorlijk spoken hier tussen de bergen aan het Lago Maggiore. Bliksemflitsen volgen elkaar steeds sneller op en zetten ons tentje in een flikkerend groen licht. De geur van ozon prikt in mijn neusgaten.
Iris mompelt iets, maar slaapt door. Ze ligt op haar rug op het luchtbed, de witblonde haren als een aureool om haar hoofd. Bij iedere ademhaling zie ik de welving van haar borsten rijzen en dalen. De tepels prikken door de soepele stof van het zijden hemdje dat ze draagt. Ik weet dat ze baalt van het bescheiden formaat van haar borsten, maar ik vind ze prachtig. Precies goed eigenlijk: ze passen bij de rest van haar elfachtige uiterlijk. Sexy Tinkerbell in menselijk formaat. Mijn hand glijdt als vanzelf naar beneden mijn slipje in. Ritmisch draaien mijn vingers rondjes over het thermostaatknopje tussen mijn benen. Ik voer het tempo en de druk op en haal steeds sneller adem. Vlak voordat ik klaarkom verlicht een bliksemschicht ons tentje alsof er een schijnwerper op wordt gericht. Ik ben verliefd op haar. Het besef slaat in, gevolgd door de rollende donder die mijn gekreun overstemt.

photo-1465799522714-8eb0e6fccf73

Iris schiet overeind. ‘Wat was dat?’
‘Rustig maar, het onweert.’
Ze gaat weer liggen, maar ik zie dat ze trilt.
‘Ben jij bang?’ Ze kijkt me met grote ogen aan.
‘Nee.’ Niet voor het onweer.
Ze schuift wat dichter naar me toe en pakt mijn hand, waarvan de middelste vingers nog vochtig zijn. Ze krimpt in elkaar bij iedere donderslag. Hand in hand liggen we te wachten tot het natuurgeweld voorbij is. Ik voel me gelukkig en verdrietig tegelijk en denk aan alles wat niet zo mag zijn.

‘Hé schat, jij lijkt ver weg.’
Ik schrik op uit mijn herinneringen wanneer mijn man de keuken binnenkomt.
‘Ik stond na te denken over het avondeten’, lieg ik.
‘En, wat wordt het?’ vraagt hij gretig.
‘Stamppot met zoete appeltjes’, improviseer ik vlug.
Hij komt achter me staan, duwt me met zijn heupen tegen het aanrecht en zoent me in mijn nek.
‘Mmm lekker, hete bliksem’ fluistert hij.

 

 

Wat ASMR voor je kan doen (of niet)

 

Een aantal jaar geleden werkte ik een paar dagdelen per week als vrijwilliger bij een Wereldwinkel. Heel fijn om te doen. In een naar wierook geurende winkel, samen met de klanten bijzondere geschenkjes uitzoeken, die ook nog eens fairtrade gemaakt waren. Ik kwam er altijd weer relaxed vandaan. Helemaal wanneer een klant spontaan wat Tibetaanse klankschalen aangeslagen had. De klanken maakten een prettige sensatie in mijn hoofd los: een tintelend gevoel, dat zich via mijn nek uitstrekte naar mijn rug. Extreem ontspannend kan ik wel zeggen.

 

 

Trending topic

Iets vergelijkbaars, dat veronderstel ik ten minste, gebeurt bij ASMR. Deze afkorting staat voor autonomous sensory meridian response. Ik heb er pas kort geleden van gehoord, maar het schijnt een ware hit op internet te zijn. Op YouTube laten honderdduizenden ASMRtists geluiden horen die zo’n ontspannend tintelend gevoel in je hoofd zouden opwekken: het geritsel van een plastic zak, het tikken van een nagel op een tafelblad, het geluid van een potlood op papier of het getinkel van ijsblokjes in een glas. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een geluidsfragment van gemaakt.

Natuurlijk was ik benieuwd naar het effect van deze filmpjes op mijn brein. Voor sommige mensen werkt het zo goed dat ze van hun inslaapproblemen verlost zijn. Bij anderen doet het weinig tot niets. Jammer genoeg hoor ik bij die laatste categorie. Ik heb een flink aantal fragmenten beluisterd, maar tintelingen in mijn hoofd heb ik daarbij niet gevoeld; sommige geluiden vond ik zelfs ronduit irritant. Ik merkte wel dat het sowieso beter was om mijn ogen te sluiten, omdat ik anders te veel afgeleid werd door de visuele prikkels.

 

 

Wetenschappelijk onderzoek

Er is nog maar weinig wetenschappelijk onderzoek naar ASMR gedaan. Hoe het precies werkt is niet bekend, ook niet waarom het bij de een wel en bij de ander niet werkt. Het heeft in elk geval te maken met geluidstrilling die resoneert in je lichaam. De universiteit van Sheffield deed onderzoek met twee groepen mensen, verdeeld in degenen die wel en die niet gevoelig zijn voor ASMR. Bij de proefpersonen die wel gevoelig zijn, vonden zij aantoonbaar verlaagde hartritmes, vergelijkbaar met het effect van meditatie. Ook voelden deze mensen zich meer verbonden met de wereld om hen heen. Deze geluksvogels kunnen dus heerlijk ontspannen bij de de vele filmpjes die er op internet circuleren.

Gelukkig voor mij zijn er ook veel opnames van klankschalen te beluisteren, waar ik dan weer bij kan relaxen. Wil je weten welk effect ASMR op jouw brein heeft? Klik dan op onderstaande link. Ik ben heel benieuwd naar je ervaringen.

Waarom toeval niet bestaat

 

Ik was eens op een feestje waar toevallig een ex-vriendje van me rondliep. Laat ik hem Paolo noemen (hij heeft Italiaanse roots). Paolo was daar met zijn beeldschone vrouw en schattige dochtertje. Ik was alleen; man en kinderen waren thuis gebleven. De situatie voelde ongemakkelijk. Ik wist niet hoeveel onze relatie voor hem betekend had en of hij zijn vrouw over ons verteld had. Daarom durfde ik hem niet aan te spreken en hij deed volgens mij erg zijn best om mij zelfs niet aan te kijken. Dus bleven we elkaar hardnekkig negeren, tot het moment dat het liedje Eternal flame van de Bangles door de ruimte schalde. Dat was ‘ons’ liedje destijds geweest. Verrast keek ik op, recht in de ogen van Paolo die het ook herkend had en me met een intense blik een handkus toe blies (tja, het blijft een Italiaan).

Synchroniciteit

Was het toeval die avond, dat twintig jaar na dato juist dát liedje klonk, waardoor de tijd even stilstond en twee mensen een kort moment van verbondenheid voelden? Ik ben steeds meer geneigd te denken dat toeval niet bestaat en dat er eerder sprake was van synchroniciteit.

 

 

Synchroniciteit, een term die door Carl Jung bedacht is, duidt op het fenomeen van twee gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden in een betekenisvol geheel, waartussen geen oorzakelijk verband bestaat. Iedereen maakt wel dat soort situaties mee. Je bent blut en krijgt precies op het juiste moment een financiële meevaller, je stuit op een tijdschriftartikel met een onderwerp waar je net een vraag over had, je hebt een naar bericht gehad en daar staat zomaar je vriendin met een bloemetje voor de deur. Een gelukkig toeval of is er meer aan de hand?

Het zou kunnen dat er geen sprake is van een zichtbaar causaal verband, maar dat dergelijke voorvallen een niet-zichtbare oorzaak hebben binnen de transcendente wereld. Jung noemde dat het collectief onderbewustzijn, een niveau voorbij ruimte en tijd. Elke betekenisvolle gebeurtenis krijgt slechts waarde door het bewustzijn van degene die hem waarneemt. Hieruit volgt dat hoe ruimer je bewustzijn is, des te vaker je zulke synchroniciteit zult waarnemen.

Harmonieuze uitwisseling

Ervan uitgaande dat we leven in een energetisch universum, waar het doel van alle activiteit de harmonieuze uitwisseling van energie is tussen onszelf en alles en iedereen in de natuur, kan er eenvoudigweg geen sprake zijn van toeval. Alles is zeer nauw en op een zinvolle manier met al het andere verbonden. Soms zichtbaar, meestal voor onze ogen verborgen, op een voor ons onbegrijpelijke manier. Kwantumfysica toont aan dat de allerkleinste deeltjes (kwantumfotonen) met een mysterieuze perfectie samenwerken met alle andere deeltjes, binnen een samenhangend geheel. Niks toeval, willekeur of ongeluk: alles wat gebeurt, moet zo gebeuren.

Veder_in_waterWanneer je je dat ten diepste realiseert, hoef je niet meer te vechten, te worstelen of te winnen. Je hoeft alleen maar te zijn en mee te bewegen met de eb en vloed van het leven. Dan zal je steeds vaker de schoonheid van synchroniciteit ervaren. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen hiermee en vind het leuk als je die hier wilt delen.

 

De zeven hoofdzonden – 2. Avaratia (hebzucht)

 

 

Kon ik maar zeggen dat ik me niet bezondig aan hebzucht, de tweede van de zeven hoofdzonden. Helaas. Wie in mijn huis en kasten kijkt, kan niet anders dan tot de conclusie komen dat er sprake is van overvloed, overschot zelfs. Terwijl ik echt mijn best doe om te consuminderen en ontspullen. Tegenwoordig vraag ik mezelf voor een aankoop eerst af of ik er gelukkiger van word (nodig heb ik meestal sowieso niet). Negen van de tien keer leg ik het begeerde artikel dan terug op de plank. In de Happinez las ik dat de gemiddelde Nederlander 46 kledingstukken per jaar koopt en er 40 wegdoet. Ha mooi, denk ik dan, daar kom ik lang niet aan. Zo sus ik mijn geweten, maar het blijven doekjes voor het bloeden, want feit is dat ik te vaak een paar mooie schoenen, een stel fleurige kussens of kekke mokjes niet kan laten staan in de winkel.

 

Monkey trap

‘Wie een kameel heeft, heeft een probleem zo groot als een kameel.’ Dit oosterse gezegde wijst ons erop dat bezit ook een last is. In het christendom is hebzucht (avaratia) de tweede van de zeven hoofdzonden, in het boeddhisme wordt hebzucht gekenmerkt als één van de drie vergiften en is daarmee een bron voor het lijden.

Een verhaal dat hierop aansluit is dat over de apenval. In India vangen dorpelingen apen met een uitgeholde kalebas of kokosnoot die vastgeketend is. In de kokosnoot verbergen ze een stukje fruit of wat noten. Met zijn gestrekte pootje kan een aap precies door een opening in de kokosnoot om de lekkernij te pakken. Maar met de buit in handen lukt het niet om zijn vuistje terug te trekken. Nu zit hij gevangen door zijn begeerte. Het enige wat hij hoeft te doen om zijn vrijheid terug te krijgen, is loslaten. Helaas is zijn verlangen naar bezit en genot groter dan dit besef. De dorpelingen krijgen hem te pakken, gevangenschap is zijn lot.

Vrij zijn

Dit verhaal illustreert hoe verlangen, begeerte en hebzucht je in hun greep kunnen houden. Wanneer je leven beheerst wordt door geld, aanbid je als het ware Mammon, de bij avaratia behorende demon. Wie vrij wil zijn moet leren onthechten. Niet alleen van materieel bezit, maar ook en juist van het ego. Loskomen van je verlangen naar bevestiging en goedkeuring. Afstand nemen van status en aannames over wie en wat je bent. Wat dan overblijft is zuiver Zijn.

 

Om mezelf daarin te blijven oefenen heb ik in huis post-its opgeplakt met de tekst: oordeelvrij aanwezig zijn in de open, onbegrensde ruimte die getuige is van alles wat zich in die ruimte afspeelt: gedachten, gevoelens, waarnemingen.

En dat is moeilijk! Ik krijg er soms het apezuur van. Dan loop ik weer in de val en grijp toch die banaan.

Tip: Boeddhatentoonstelling Nieuwe Kerk Amsterdam

 

Wie zich even wil onderdompelen in boeddhistische sferen, kan ik een bezoek aan de tentoonstelling Het leven van Boeddha in De Nieuwe Kerk in Amsterdam warm aanbevelen. Het levensverhaal van Boeddha wordt middels antieke kunst in vijf fasen uitgebeeld: geboorte, ommekeer, verlichting, eerste leerrede en overlijden. Daarnaast is er werk van hedendaagse kunstenaars te zien, dat het ‘nu’ vertegenwoordigt. Het diepe geluid van klankschalen verhoogt de mystieke sfeer, waardoor de rondleiding een spirituele trip door heden en verleden is. Nog t/m 3 februari 2019 te bewonderen.

 

De gulden middenweg

De audiobegeleiding met de stem van Erica Terpstra viel mij een beetje tegen: het was wat veel Erica en wat weinig Boeddha. Dat komt misschien doordat zij, zoals ze zelf zegt, moeite heeft met het nemen van de gulden middenweg, die ze associeert met middelmatigheid: ‘Ik ben zo extravert en genereer zo veel geluid.’ Ze heeft ‘de gulden middenweg’ dan ook niet als thema uitgewerkt in het door haar geschreven jeugdboek Een knipoog van de Boeddha. Een boek met een voorwoord van Zijne Heiligheid de 14e Dalai Lama, dat vooral opvalt door de prachtige illustraties van knipkunstenares Geertje Aalders.

Overigens bevatten de audiobijdragen van kunsthistoricus Jaap Polak, bekend van het programma Tussen Kunst en Kitsch, wel interessante informatie die bijdraagt aan de kennis over Boeddha en het boeddhisme.

Boeddhisme en duurzaamheid

Ook een aanrader is de catalogus behorend bij de tentoonstelling, die door De Nieuwe Kerk is uitgegeven. Voor € 14,95 koop je deze goed verzorgde uitgave, met een compleet overzicht van de kunstwerken, prachtige foto’s,  interessante artikelen en interviews. Bijvoorbeeld het interview met ecoloog, filosoof en boeddhist Matthijs Schouten, waarin hij vertelt over de raakvlakken tussen de natuur en het boeddhisme: ‘De ecologische en klimatologische crises die wij op het moment tegemoet moeten treden, hebben allemaal te maken met het feit dat wij ons als mens los zijn gaan zien van de wereld waarin we leven. Het boeddhisme heeft een radicaal andere visie. (….) Bij het NatuurCollege spreken wij altijd over de binnenkant van duurzaamheid, de diepe verbinding met al wat leeft. Die verbinding echt ervaren is buitengewoon belangrijk in het ontwikkelen van een werkelijk duurzame toekomst.’

9200000096598472

Levenslang proces

Het was fijn om te genieten van indrukwekkende kunst en inspiratie op te doen voor een meer bewust leven. Het boeddhisme geeft heel praktische richtlijnen om het kwade te vermijden, het goede te doen en de geest te transformeren. Dat klinkt misschien zwaar, maar het betekent gewoon dat je probeert liefdevol en met mededogen in het leven te staan, voor jezelf en voor alle levende wezens. Meditatie is daarbij een belangrijk middel om inzicht te krijgen in de werking van je eigen geest en je zelf vrij te maken van egocentrisme.

Geen gemakkelijke opdracht, maar daar heb je dan ook ten minste één leven lang de tijd voor.

Wat geven we door aan onze kinderen?

 

Vanmiddag mocht ik een aantal uurtjes op ons kleinkind passen. Dat doe ik met veel liefde en plezier. Er is niets rustgevender dan een baby van drie maanden oud de fles te geven. Je kunt geen kant op en hoeft alleen maar te genieten van het moment: een onschuldig wezentje op je schoot dat innig tevreden ligt te sabbelen, heerlijk zoet ruikt en je af en toe een lodderige blik toewerpt.  Mindfulness op z’n best.

 

‘Zomerkamp’

Het deed me even de schrikbeelden vergeten die ik op het NOS journaal had gezien. Kinderen in de Oekraïne, tussen de acht en achttien jaar, die in zogeheten zomerkampen in het kader van nationalisme getraind worden om zich te verdedigen tegen de vijand: Rusland. De kinderen waren zwaar bewapend, terwijl de trainer hen leerde nooit op mensen te richten. ‘Maar,’ vervolgde hij ‘ we zien separatisten en Russische bezetters niet als mensen. Dus je kunt en moet wel op hen richten.’ Een andere trainer zei: ‘Op jonge leeftijd worden je normen en waarden bepaald. En je toekomst. Wij praktiseren geen nationaalsocialisme. Wij bidden niet voor Hitler of Mussolini. Wij houden gewoon van Oekraïne. Wij houden iets meer van Oekraïne dan van andere landen.’

 

Nationalisme versus patriottisme

De Franse president Macron ziet het gelukkig anders: ‘patriottisme is het tegenovergestelde van nationalisme. Nationalisme is het verraad van patriottisme door te zeggen: “onze belangen eerst, ongeacht wat er gebeurt met de anderen.” Daarmee wis je het meest dierbare wat een natie kan bezitten, dat wat het tot leven brengt en wat het groot maakt. Dat wat het allerbelangrijkst is: de morele waarden van zo’n land.’

Ik ben blij dat er nog wijze politici zijn die varen op een moreel kompas en daarmee pleiten voor een sociale samenleving die verder reikt dan de eigen landsgrenzen. Daar kan die megalomaan in Amerika nog iets van leren.

Het geheim van de kleine prins

Zachtjes wieg ik het kindje op mijn schoot in slaap. In wat voor wereld is hij terecht gekomen? Wat heeft hij allemaal voor de boeg? Dit mensje heeft nog nergens weet van, verkeert in zalige onwetendheid over alles wat niet klopt. Inderdaad, op jonge leeftijd worden je normen en waarden bepaald. En je toekomst. Ik schaam me soms voor de wereld en de overtuigingen die wij aan onze kinderen overdragen. Wat kan ik anders doen dan dit kleinkind, dit kleine kind te vertellen over het geheim van De kleine prins: alleen met je hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.

 

Wat zou het mooi zijn als alle kinderen op de wereld met dit verhaal zouden opgroeien. Helaas is het een sprookje.

 

De zeven hoofdzonden – 1. Superbia (oftewel Emile Ratelband bij DWDD)

 

 

Ik had meegedaan met een schrijfwedstrijd en was tweede geworden. Dat vond ik zo oneerlijk dat ik er ’s nachts niet van kon slapen. Ik lag te woelen en te draaien, omdat ik maar niet kon begrijpen dat de jury het zo verkeerd gezien had: mijn verhaal was toch echt origineler en spannender dan het winnende verhaal.

Hoezo verwaand? Tja, niets menselijks is mij vreemd.. en gelukkig maar. Inmiddels moet ik er hartelijk om lachen.

Hoogmoed

Hoogmoed of ijdelheid (superbia) wordt gezien als de ergste van de zeven hoofdzonden die door de rooms-katholieke kerk beschreven zijn. Volgens het verhaal wilde de engel Lucifer – hij die het Licht draagt – Gods macht evenaren en werd daarom door God verbannen uit de hemel, waarna hij een demon was en Satan heette.

 

 

Toch is het verlangen om beter of belangrijker te zijn dan een ander voor veel mensen een krachtige drijfveer. Ik denk dat er diep in ons allemaal wel zo’n duiveltje schuilt, dat zichzelf soms vergelijkt met de buurvrouw, een collega of een kennis en dan stiekem denkt dat hij zelf slimmer, grappiger, verstandiger, interessanter enz. is. Ik in elk geval wel, zoals blijkt uit bovenstaand voorbeeld.

Emile Ratelband

Op zich is daar ook niet zo veel mis mee: een mens definieert zichzelf aan de hand van dit soort vergelijkingen. Het maakt ook dat je er naar kunt streven om de beste versie van jezelf te worden. Een probleem wordt het pas wanneer je je helemaal identificeert met het te rooskleurige beeld dat je van jezelf hebt en daardoor de realiteit uit het oog verliest. Volgens de oude Grieken was de wortel van hoogmoed dat een mens zich aan niets of niemand wil onderwerpen en alles zélf wil bepalen. Bij Emile Ratelband is dat wel heel letterlijk het geval.

Met stijgende verbazing en vol ongeloof keek en luisterde ik gisteren naar DWDD. Ik had Ratelband al een tijdje niet gezien op tv en herkende hem bijna niet. Die is oud geworden, dacht ik nog bij mezelf. Wat bleek? Hij voelt zich al jaren 20 tot 25 jaar jonger dan zijn werkelijke leeftijd (nu 69) en daarom heeft hij de rechter gevraagd zijn leeftijd officieel te wijzigen in 49. Nee, dit is geen grap. Ratelband lijdt serieus onder zijn leeftijd. De rechter doet over vier weken uitspraak.

 

 

Aandachttrekker of bewustzijnsverruimer?

Matthijs van Nieuwkerk noemde het ‘een groteske manier van aandachttrekkerij.’ Ratelband: ‘Ik ben een bewustzijnsverruimer, dat is mijn beroep. Dat is niet alleen mijn beroep, dat is mijn Zijn. En daarom ben ik nou zo goed, in datgene wat ik doe.’

Humor of hoogmoed? Bewustzijnsverruiming of bewustzijnsvernauwing? Wie ben ik om daarover te oordelen? Ik hoop alleen dat hij over een poosje om zichzelf kan lachen. Wanneer hij oud en wijs is.

 

Boer zoekt vrouw; keuzestress

Zondagavond naar Boer zoekt vrouw gekeken. Net als half Nederland leef ik enorm mee met het wel en wee van de boeren en boerinnen op het liefdespad. Heerlijk momentje voor mezelf, zo aan de vooravond van een nieuwe week. Wat bij deze aflevering opviel, was de vertwijfeling waaraan sommige boeren inmiddels ten prooi zijn gevallen.

Verstand of gevoel

Neem boer Marnix, die voortdurend aan het wikken en wegen is. De wijze raad van zijn kameraad: ‘Je moet het ook niet zo erg afwegen, je gevoel zegt meestal genoeg.’ Marnix: ‘Tja, dat is nou juist het probleem. Mijn verstand zegt dit en dit’, wijst naar links en rechts, ‘en mijn gevoel blijft in het midden hangen.’ Tranen bij Marnix. Champignonkweker Michelle raakte me met haar emotionele uitbarsting: ‘Het is echt verschrikkelijk. Dan komt weer al die ellende naar boven. En dan denk ik, meent ie het wel? Het is al zo vaak fout gegaan en het heeft zo veel pijn gedaan. Dat kan ik niet nog een keer. Het moet nou wel goed zijn.’ Ook Michelle houdt het niet droog.

Ik begrijp hen allebei zo goed. Het is zo menselijk en herkenbaar om te twijfelen en bang te zijn de verkeerde keuze te maken, jezelf te willen behoeden voor de zoveelste misstap. Tegelijkertijd zou ik willen zeggen: ‘Lieve Michelle en Marnix, laat het gaan. Probeer niets te forceren, maar laat je stapje voor stapje leiden door je innerlijke stem. Je innerlijk weten is zuiver en vertelt je precies op het juiste moment wat je te doen staat. Je hoeft alleen maar open te staan voor de richting waarin je wordt gedreven door je lotsweg, die zich van binnenuit bekend maakt.’

Fouten bestaan niet

Er is volgens mij geen foute keuze mogelijk. Je krijgt eenvoudigweg de lessen voorgeschoteld die het leven je wil leren. De grote Einstein zei daarover het volgende: ‘Een wezen begiftigd met een hoger inzicht en meer perfecte intelligentie zou, kijkend naar de mens en zijn handelingen, lachen om de illusie van de mens dat hij handelt vanuit zijn eigen vrije wil.’ De wijze Osho formuleert het zo: ‘Je hoeft niet te sturen; de rivier laat zich niet sturen.’ Of Elizabeth Kübler -Ross: ‘Fouten bestaan niet, net zomin als toeval. Alle gebeurtenissen zijn zegeningen die ons worden gegeven opdat we ervan kunnen leren.’

Patroon

En als je, zoals blijkbaar bij Michelle het geval is, een patroon herkent in datgene wat jou steeds maar weer overkomt, dan wil het leven je iets duidelijk maken. Je hebt een taak, een opdracht, waarmee je net zo lang aan de slag moet tot het probleem op  een dieper niveau is opgelost. En ik weet zeker dat dit haar gaat lukken, want ze is een vrouw met een groot intuïtief bewustzijn, die mooi contact maakt met de energetische wereld. Ze hoeft alleen nog maar te geloven dat alles goed is zoals het is en zich over te geven aan het moment. Dan openbaart alles zich vanzelf.

photo-1457269449834-928af64c684d

De sneeuw valt; elke vlok komt op zijn eigen plek neer – zengezegde.

 

 

Weet jij wat je krachtdier is?

 

Sjamanisme

Van sjamanisme weet ik weinig tot niets, het is nog onbekend terrein voor mij. Toen ik internet afstruinde, op zoek naar informatie, kwam ik de term krachtdier tegen. Sjamanen proberen het natuurlijk evenwicht te herstellen en kunnen daarbij werken met krachtdieren.  Dit zijn spirituele gidsen in dierlijke vorm, die je begeleiden in je leven en je kunnen helpen met hun wijsheid. Iedereen wordt in zijn dagelijks leven vergezeld door een of meerdere krachtdieren, die levenslang of gedurende een bepaalde periode bij je blijven: de levensgidsen en de boodschappers.

De levensgidsen kunnen je helpen bij je spirituele ontwikkeling. Ze houden je een spiegel voor, waardoor je je levenslessen leert en je spirituele midden kunt vinden. De boodschappers helpen je bij het oplossen van specifieke problemen en bij het doorstaan van moeilijke periodes in je leven.

 

Hoe vind ik mijn krachtdier?

Natuurlijk ben ik meteen nieuwsgierig naar mijn eigen krachtdier, omdat ik me totaal niet bewust ben van zijn bestaan en het idee me wel aanspreekt. Een adelaar of een leeuw, dat lijkt me wel wat. Of iets bescheidener, een zeemeeuw of een kat misschien? Het zou in elk geval om een dier gaan waartoe ik me aangetrokken voel of dat steeds weer opduikt in mijn leven. Ik denk lang en diep na; er komt geen dier naar boven. Dieren spelen sowieso geen heel grote rol in mijn leven en ook tijdens de aangeraden visualisatieoefening komt er geen dier in beeld.

photo-1504350440606-81847d413a13
Is dit mijn krachtdier misschien?

Teleurgesteld vertel ik mijn vriendin hoe jammer ik het vind dat ik er niet achter kom wat mijn krachtdier is. Ze denkt even na en stelt dan een slimme vraag: ‘Hoe ben je precies bij de naam MonkeySpirit terecht gekomen?’

Verbluft kijk ik haar aan. ‘Nou, ik las in een boek het verhaal over het effect van de honderdste aap en dat triggerde me gelijk.  Vlak daarna vond ik bij toeval het verloren gewaande knuffelaapje van dochterlief achterin een kast op haar kamer. Die twee dingen heb ik met elkaar verbonden en zo diende de naam voor mijn blog zich aan.’ Mijn vriendin krijgt een triomfantelijke blik in haar ogen.

 

Hij koos mij

Jeetje, zou de aap mijn krachtdier zijn? Ik denk aan de spreekbeurt die ik op de lagere school over apen hield. Ik denk aan de goudkleurige broche in de vorm van een aapje, die ik als kind van mijn, veel te jong overleden, moeder kreeg en die ik al die jaren bewaard heb. Hoe langer ik nadenk, hoe meer voorbeelden me te binnen schieten.

Het lijkt er op dat mijn krachtdier mij lang geleden gekozen heeft en dat ik hem eindelijk gevonden heb. Op de website van Mareiki lees ik dat de aap als krachtdier communicatief en creatief is, en inzicht brengt in de donkere kanten van de mens.

Zo hé, ik ben er stil van..