Maandelijks archief: december 2018

Dag Oud, Hallo Nieuw!

 

 

Vandaag nemen we na 365 dagen afscheid van onze dierbare vriend Oud. En zoals altijd, doet ook dit afscheid een beetje pijn. Oud is goed voor ons geweest, hij vergezelde ons dagelijks en toonde de mooie en minder aangename kanten van het leven. Oud liet ons huilen en lachen. Zo leefden we mee met de Groningers in het aardbevingsgebied, hoorden we vol afgrijzen over het ongeluk met de Stint en keken misprijzend naar de gewelddadige acties van de gele hesjes in Frankrijk. Daarnaast konden we meegenieten van het sprookjeshuwelijk van Harry en Meghan, probeerden we een genuanceerd standpunt te bepalen over het beleid in de Oostvaardersplassen en bewonderden we de zwemprestaties van Maarten van der Wijden. Maar het meest besproken onderwerp van Oud was toch wel het weer.

Lekker weertje?

Oud begon onstuimig met een westerstorm op 3 januari. Daarna werd het koud. Zo koud dat we begin maart konden schaatsen op de Amsterdamse grachten. Na een zeer zacht voorjaar, volgde de  hete, droge zomer waar geen eind aan leek te komen, waardoor we eind oktober nog naar het strand konden. Ook november was extreem warm. Voor veel mensen een bron van plezier, voor anderen een reden tot zorg. Met overstromingen, tsunami’s, modderstromen, bosbranden, en een stijgende zeespiegel als gevolg, staat het veranderende klimaat eindelijk wat hoger op de politieke agenda.

 

In die eindeloze zomer werd ons kleinkind geboren: een stoer ventje van ruim 9 pond.  Privé gezien was dat een van de hoogtepunten van Oud. Voor die gelegenheid waren we in de zomervakantie dichtbij huis gebleven. Wekenlang vierden we vakantie in onze caravan die op een mooi plekje aan de Belterwijde stond. En wat een mooi, waterrijk gebied is dat, de Weerribben in de kop van Overijssel. Heerlijk om te zwemmen of te varen en met die tropische temperaturen waande je je in het buitenland. Fijne mensen ontmoet ook.

Vriendschap sluiten met Nieuw

Ja, Oud is goed geweest voor ons en daar ben ik dankbaar voor. Nu staan we op het punt om Nieuw te ontmoeten en dat is best spannend. Wat heeft Nieuw voor ons in petto en zal hij net zo’n goede vriend als Oud worden? Waar hopen we op, waar dromen we van? Gezondheid en liefde, natuurlijk. Innerlijke rust en aanwezig zijn in het moment. Nieuw aanvaarden zoals hij is, met al zijn gezichten, dat is steeds weer de uitdaging.

photo-1442499470257-b9d4da617f83

Vannacht om twaalf uur kus ik Oud vaarwel en begroet ik Nieuw aarzelend, een beetje onwennig nog, maar met vertrouwen in een nieuwe vriendschap. We hebben 365 dagen de tijd om elkaar te leren kennen, lief en leed te delen. Ik heb er zin in. ♥

Met deze tekst doe ik mee met de schrijfuitdaging van Schaap Schrijft:

#7 Schrijfuitdaging – Schaap Schrijft

Verraad

 

Een jaar of tien geleden voorspelde een helderziende mij dat ik verraden zou worden door iemand die ik als vriend beschouwde. Ik hechtte er toen weinig waarde aan en deed er een beetje lacherig over. Ik kon me helemaal niet voorstellen wie zoiets zou doen. Een erg grote vriendenkring had ik sowieso niet en de mensen die ik daartoe rekende, vertrouwde ik blindelings. Totdat… Ja, totdat het onvoorstelbare gebeurde. Het ging ongeveer zoals verteld in onderstaand boeddhistisch verhaal.

 

Een parabel

Aap en Krokodil ontmoetten elkaar aan de oever van de rivier en werden beste vrienden. Ze trokken veel samen op en vertrouwden elkaar. Helaas was het vrouwtje van Krokodil erg jaloers en verzon een list. Ze deed of ze ziek was en zei tegen haar man dat het enige wat haar kon genezen het hart van een aap was. Krokodil stribbelde tegen: ‘vrouwtje lief, natuurlijk wil ik je graag helpen, maar ik kan onmogelijk aan het hart van een aap komen.’ Zijn vrouwtje huilde dikke krokodillentranen en wees naar Aap, die vrolijk op de kant stond te springen. Krokodil wist zich geen raad met dit dilemma, maar besloot toch dat hij zijn vrouwtje niet kwijt wilde. Hij nodigde Aap bij hen thuis uit en nam hem mee op zijn rug voor de tocht over de rivier. Onderweg biechtte hij op dat zijn motieven niet zuiver waren en dat hij het hart van zijn vriend nodig had om zijn vrouwtje te redden. ‘Nee toch,’ schrok Aap ‘wat vervelend nou dat ik mijn hart thuis heb laten liggen. Laten we terug gaan om het op te halen.’ Krokodil keerde om en toen ze vlak bij de kant waren sprong Aap van zijn rug en vluchtte het bos in. Het verraad door Krokodil betekende het einde van hun vriendschap. Tussen Krokodil en zijn vrouwtje kwam het ook niet meer goed.

Judaskus

In de bijbel werd Jezus verraden door Judas, wat leidde tot Jezus’ terdoodveroordeling en kruisiging. Het begrip ‘judaskus’ hangt hiermee samen. Wie een judaskus geeft, doet net of hij het beste voor de ander wil, maar steekt hem in werkelijkheid een mes in de rug. Boeddhisten zien Jezus als een grote bodhisattva. Een bodhisattva is iemand die zijn of haar eigen verlichting uitstelt om anderen te helpen. Daarmee is de geboorte van Jezus ook voor boeddhisten een betekenisvolle gebeurtenis in de geschiedenis.

photo-1451245718442-c46c5cd6a154

Groeipijn

Mij doet het verraad door degene die ik beschouwde als mijn beste vriend nog steeds pijn. Ik weet dat het voor je eigen gemoedsrust belangrijk is dat je iemand vergeeft, die jou heeft gekwetst. En hoewel het altruïsme van Jezus en andere bodhisattva’s inspirerend voor mij is, ben ik nog lang niet zover. Ik hoop dat de pijn die ik voel, groeipijn is, die uiteindelijk zal leiden tot vrede in mijn hart. Merry Christmas! ♥

De zeven hoofdzonden – 5. Gula (onmatigheid, gulzigheid, vraatzucht)

 

 

Gula, oftewel vraatzucht, wordt flink aangewakkerd in de laatste maand van het jaar. Je moet deze dagen stevig in je schoenen staan om niet te zwichten voor de verleidingen van de grote supermarktketens. Zij trekken in hun commercials –  die een slordige half miljoen euro per filmpje kosten –  alles uit de kast om consumenten ervan te overtuigen dat je kerstfeest valt of staat met eten: veel eten, nog meer eten, tot je erbij neervalt eten. Alsof een gematigde kerst een matige kerst zou zijn.

Kerstcommercials

Bij Albert Heijn kan je meer dan 500 producten ‘speciaal voor de feestdagen’ kopen, waarbij die feestdagen zich bij voorkeur niet tot twee kerstdagen beperken, maar het liefst de hele maand duren. ‘Omdat het december is.’

Lidl gaat dit jaar voor goud met BN’er Beau van Erven Dorens die kerst viert met zijn dispuut, ‘de kerstballen.’ En zoals hij in het spotje zegt: ‘moet dit natuurlijk weer ongehoord overdadig zijn.’

Ook Jumbo pakt flink uit met de bekende Jumbofamilie aan de rijk gevulde kerstdis. Andere ‘kersthelden’ die voorbij komen zijn: Jeroen van Boom, Max Verstappen, Roy Donders, Sven Kramer en Kjeld Nuis. Waarschijnlijk voelt Jumbo zelf ook wel aan dat overdaad niet helemaal strookt met de oorspronkelijke kerstgedachte, want zij verkopen (ter compensatie?) een kersttrui, waarvan de opbrengst naar Make-a-Wish-Nederland gaat, om wensen van ernstig zieke kinderen te vervullen.

 

Kerstgedachte uit Ethiopië

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van lekker eten, ook met kerst, maar voor de overvloed in Nederland schaam ik me soms bijna. Zeker als je je realiseert hoe het er in andere delen van de wereld voor staat. Een vriend van me was voor zijn werk in Ethiopië geweest; een land in oost-Afrika waar nog steeds ruim driekwart van de bevolking in armoede leeft. Vriend vertelde hoe hij overal waar hij kwam gastvrij ontvangen werd. De grootste indruk op hem maakte een man die bijna niets te eten had en hem toch van de paar dingen die hij had een sinaasappel aanbood. Vriend kon het bijna niet over zijn hart verkrijgen om de sinaasappel aan te nemen, maar begreep dat zijn weigering als een belediging opgevat zou worden. Hij heeft het kostbare geschenk in dankbaarheid aanvaard en nog nooit met zo veel aandacht een sinaasappel gegeten.

De tekst van kerstsong Do they know it’s Christmas (Band Aid, 1984) is nog steeds actueel.

And there won’t be snow in Africa this Christmas time
The greatest gift they’ll get this year is life
Where nothing ever grows
No rain nor rivers flow
Do they know it’s Christmastime at all?
Here’s to you
Raise a glass for everyone
Here’s to them
Underneath that burning sun
Do they know it’s Christmas time at all?

Vriend maakte onderstaande foto van de sinaasappel, die voor mij symbool staat voor de ultieme kerstgedachte.

 

 

Kerstinkopen 2018; mag het een kransje minder zijn? Of om met Loesje te spreken: de kerstman zegt niet voor niets ho ho ho! ♥

Uit je knop gaan

 

 

Afgelopen weekend zag ik de indrukwekkende one-woman-show Minis Plus van zangeres/actrice en powervrouw Hadewych Minis in het theater. Zij is vernoemd naar de dertiende-eeuwse dichteres en mystica Hadewijch, wiens naam ik me nog herinner van de lessen literatuurgeschiedenis op de middelbare school. Hadewych betekent strijdster en je vraagt je soms af of mensen gaan leven naar de naam die ze bij hun geboorte krijgen (het mooiste voorbeeld daarvan vind ik nog altijd Hennie de Haan, die voorzitter is van de Nederlandse Vakbond Pluimveehouders, maar dit terzijde).

 

Orewoet

De middeleeuwse Hadewijch deed haar naam in elk geval eer aan. Zij was een vrijgevochten en onafhankelijke vrouw, die haar keuzes maakte zonder zich iets van anderen aan te trekken. Zeg maar de Pippi Langkous van de dertiende eeuw. Behalve poëzie over (onvervulde) liefde, schreef ze teksten over je innerlijke kracht behouden bij tegenslag. Als mystica had zij een hartstochtelijk verlangen om samen te smelten met Christus en dan vooral in de lichamelijke betekenis. Die innerlijke drang noemde zij orewoet en was haar belangrijkste drijfveer. Daar waar de rede en de minne (liefde) bij elkaar komen, begon voor haar de mystieke ervaring.

Alle dinghe sijn mi te inghe, ic ben soo wijt (alle dingen zijn me te nauw, ik ben zo wijd).

Hadewijch verwijst hiermee naar het overstijgen van je zelf, van je ego. Om je eigen ruime geest te ontdekken, moet je alle belemmerende gedachten loslaten.

 

 

Dit thema loopt ook als een rode draad door Hadewych Minis’ theatervoorstelling, waarin ze zingt en danst en met humor en relativeringsvermogen vertelt over haar ontdekkingsreis door het leven. Over hoe ze alles wat ze is – zangeres, danseres, actrice, strijdster, moeder, minnares, buurvrouw, vriendin – samen moet laten vallen, binnen de beperking van één lijf en één leven. Orewoet. De vurige drang om uit je schulp te kruipen, uit je cocon te barsten. Stoer, strijdbaar, sensueel en met een kwetsbare kant. Haar optreden is een ode aan Hadewijch, een statement over zichzelf, maar is vooral een oproep aan alle vrouwen; om te doen wat je leuk vindt en waar je voor staat, zonder je af te laten leiden door allerlei egodingetjes.

Ego

Zou ik niet altijd geen angst meer willen voelen
gewoon overal inspringen en het juiste bedoelen
niet watertrappelen maar kopje onder gaan
duiken naar beneden en op de bodem staan
met aan mijn zijde ook mijn ego

Doe dingen voor jezelf, zet je ego opzij
als je doet waar je goed in bent, ben je dan vrij

Maar hoe moeilijk is dat
want ik wil dat iedereen me goed vindt
Had ik maar schijt aan de meerderheid
aan de mensen met een mening
want dan is er weer een ego

https://nl-nl.facebook.com/hadewychminis/videos/379141699322997/

Een bloem in een veldboeket

Natuurlijk kunnen we niet allemaal stralen op een podium. De meesten van ons zouden dat niet eens willen. Maar een beetje meer de diva in onszelf naar boven halen, mag best. Wat is groter, je angst om te bloeien of je angst om altijd een knop te blijven? Bloom on! Misschien ben je geen uitbundige pioenroos, maar een korenbloem is ook prachtig. Iedereen houdt toch van veldboeketten? ♥

 

Decemberblues

 

Mijn moeder overleed bijna eenendertig jaar gelden op tweede kerstdag aan de gevolgen van darmkanker. Ze was pas vijfenveertig jaar. Pakjesavond hebben we dat jaar nog met haar en de hele familie kunnen vieren, een dierbare herinnering, maar met kerst was het op en kon ze echt niet meer verder. Alle vrolijke lichtjes ten spijt, het waren diep donkere dagen, die voor altijd een stempel zouden drukken op mijn beleving van de decembermaand.

 

Sombere gevoelens

De eerste jaren daarna voelde ik me ronduit depressief in december. Ik miste mijn moeder alsof er een lichaamsdeel geamputeerd was. Zij die altijd zo van alle feestelijkheden in de laatste maand van het jaar had genoten, was er niet meer. Hoe kon ik dan plezier hebben in de gekkigheid van het sinterklaasfeest, de pakjes, de surprises, de gedichten? Hoe kon ik me overgeven aan het licht van kerstmis? Het dennengroen, de versieringen, de kaarsen, de nachtmis; ik vond alles even misplaatst en droomde niet meer van een white Christmas. Van jingling bells werd ik al helemaal niet vrolijk.

 

Het ging wat beter toen ik zelf kinderen kreeg. Door hun ogen zag ik opnieuw de magie van het sinterklaas- en kerstfeest. Ik sloeg weer aan het rijmen, knutselen en versieren en ook de kerstboom deed opnieuw zijn intrede. Maar het gemis bleef en altijd was er die onderstroom van verdriet, waardoor ik in december meer tranen vergoot dan in de rest van het jaar bij elkaar.

Koningin Wilhelminabos

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik behalve mijn moeder, ook een gedenkplek miste. Er is namelijk geen graf, want ze is gecremeerd en haar as werd verstrooid . Er was dus nergens een tastbaar monument van haar bestaan,  een plek waar haar naam geschreven stond. Toen ik een jaar of tien geleden hoorde over het Koningin Wilhelminabos, heb ik dan ook geen moment geaarzeld en me aangemeld. Op deze gedenkplek in Dronten staan glaspanelen met namen van aan kanker overleden dierbaren. Namen die de herinnering levend houden.

Gemis integreren

Mijn moeders naam staat daar inmiddels ook tussen. Uit respect en omdat ze het verdiend heeft. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het geeft mij rust om een paar keer per jaar in het bos te wandelen tussen de bomen die ter nagedachtenis aan dierbaren geplant zijn. In december steek ik een kaarsje aan bij het monument en sta even stil bij de vrouw die mijn moeder was. Voor mij is dat een goede manier om het gemis te integreren in alles wat kerst nog meer is: een tijd van bezinning, warmte, licht en gezelligheid.

Ik weet dat er heel veel mensen zijn die het moeilijk hebben tijdens de feestdagen, omdat ze een geliefde moeten missen, omdat ze eenzaam zijn. Ik voel me verbonden met hen. Feelings come and go. Straks ga ik lichtjes ophangen en de kerstboom versieren. ♥

 

NB: KWF Kankerbestrijding heeft een mooie actie. Door een lampion te doneren kan op 28 december a.s. bij paleis Soestdijk een hart van duizenden ballonnen verlicht worden. Elke lampion brandt voor een dierbare. De financiële opbrengst is bestemd voor kankeronderzoek.

De zeven hoofdzonden – 4. Invidia (jaloezie, afgunst)

 

 

In mijn serie blogs over de zeven hoofdzonden komt de vierde in de rij, jaloezie, misschien wel het meest voor. Het gras bij de buren lijkt immers altijd groener en zo’n prachtig gazon wil iedereen wel. Keeping up with the Joneses, noemen de Engelsen dat treffend. Zij een nieuwe auto voor de deur, dan wij ook en het liefst een iets duurdere. Behalve over materiële zaken, kan jaloezie gaan over relaties of begerenswaardige eigenschappen. Het is zo’n krachtige emotie, dat het soms moeilijk is er controle over te krijgen. Daarmee is jaloezie, hoe menselijk ook, funest voor je levensgeluk.

Het groene monster temmen

Het monster van de jaloezie is onverzadigbaar, het hongert voortdurend naar meer. Fabeldier Leviathan is in de Hebreeuwse bijbel een kronkelend zeemonster, dat stamt uit de oertijd. Zijn kaken worden omschreven als de poorten van de hel. Hij is van apocalyptische betekenis; op de dag des oordeels zal hij het opnemen tegen aartsengel Gabriël. Geen lieverdje dus en je kunt hem maar beter te vriend houden. Alleen, hoe doe je dat, wanneer hij je in zijn greep houdt?

 

 

Bezitsdrang

Ik beken het niet graag, maar zelf ben ik het meest bevattelijk voor jaloezie op het gebied van liefde en relaties. Vooral vroeger kon ik groen van jaloezie zien, als mijn vriendje veel aandacht aan een ander meisje besteedde. Ook tegenwoordig betrap ik mezelf af en toe nog op een misplaatste bezitsdrang, wanneer mijn partner het, in mijn ogen, net iets te gezellig heeft met een andere vrouw.

Projectie herkennen

Allereerst is het in zo’n situatie natuurlijk belangrijk dat je dit gevoel van jaloezie (h)erkent bij jezelf. Pas dan kun je ermee aan de slag. Ten tweede, en dit was voor mij echt een eyeopener, moet je je realiseren dat de enige die verantwoordelijk is voor dit gevoel (en voor elk ander gevoel ook trouwens) jijzelf bent. Je bent misschien geneigd te denken dat het de schuld van de ander is dat je je zo rot voelt. Je projecteert als het ware de oorzaak van je pijn op hem. Als hij zich maar anders gedraagt, voel jij je beter. In werkelijkheid is hij alleen een trigger die bij jou een pijnpunt activeert, een overgevoeligheid waar je zelf mee moet leren omgaan. Wanneer je die verantwoordelijkheid neemt, pak je de regie terug en kom je weer in je kracht.

 

 

Kijken zonder oordeel

Dit kun je doen door je aandacht zonder oordeel op je jaloerse gevoel te richten, met een vriendelijke houding ten opzichte van jezelf. De pijnlijke emotie zal dan oplossen en ruimte maken voor een andere. Hoe minder je je verzet, hoe sneller dit gaat. Probeer maar eens, het werkt echt.

Je kunt deze (meditatie)oefening gebruiken bij alle pijnlijke emoties die je ervaart. Kijk ernaar met liefdevolle aanwezigheid, zonder verzet, zonder oordeel. Je mag je rot voelen, jaloers, eenzaam of afgewezen. Dat is namelijk niet wie je werkelijk bent: je hébt emoties en gedachten, je bént ze niet. Laat ze daarom voorbij drijven als wolkjes aan de hemel. Zo ervaar je steeds beter wat je wel bent: een liefdevol spiritueel wezen, verpakt in een menselijk lichaam. ♥

photo-1486166077379-1a49b60859d9

 

 

 

Vijftigplus: het echte feest is nu

 

Het leven dat ik nu leid, past zo goed bij mij dat ik  me soms wel eens afvraag of ik van binnen altijd een vijftigplusser geweest ben. Klinkt dat raar? Vaker hoor ik namelijk het omgekeerde: dat iemand zich nog heel jong voelt, terwijl een blik in de spiegel iets anders toont. Hoe dan ook, ik geniet met volle teugen van de relatieve rust en het lagere tempo. Ik doe vooral wat ik leuk vind: lezen, studeren, wandelen, zwemmen, koekjes bakken, kamperen, kokkerellen, fröbelen, schrijven. Nou vond ik deze activiteiten als kind en jong volwassene ook al fijn, maar ten eerste had ik er minder tijd voor en ten tweede vond ik ze niet bepaald sexy. Terwijl ik dat wel wilde zijn: sexy en slim. Dus deed ik allerlei dingen om maar aan die zelfopgelegde norm te voldoen.

 

Om slank te blijven volgde ik bijvoorbeeld het brooddieet, wat inhield dat je de ene dag gewoon mocht eten wat je wilde en de volgende dag alleen maar brood, zonder beleg. Het zou verboden moeten zijn. Om er trendy uit te zien perste ik mijn lijf in te strakke spijkerbroeken en mijn voeten in te hoge pumps met spitse neuzen. Wat een hel. Om een imago van flitsende carrièrevrouw te creëren volgde ik een marketingopleiding. Tja, als ik érgens niet geschikt voor ben.. Maar mijn grootste misser was wel dat ik dacht dat ik mijn motorrijbewijs wilde halen. Doodsangsten heb ik uitgestaan. Na vijf lessen hield ik het voor gezien. Met pijn in mijn hart, dat wel, omdat ik het ideale plaatje van snelle meid op motor op moest geven.

 

Echt, ik ben blij dat ik geen achttien meer ben, of vierendertig, of tweeënveertig. Lekker zonder gêne naar programma’s van omroep Max kijken, nordic walken in Duitsland, kerstkaarten borduren of een ritje op de elektrische fiets maken. En lezen, heel veel lezen.  Sexy? Nee. Mezelf zijn? Ja! Het mooie is dat het ook niet meer uitmaakt wat anderen daar eventueel van vinden. Dat is nog zo’n heerlijke verworvenheid van ouder worden: je trekt je veel minder aan van wat ze van je vinden. Dan maar een suffe muts. En wat voelt dat goed! Leven in het hier en nu was nog nooit zo makkelijk. Heimwee naar vroeger heb ik niet. En wil ik me toch eens onderdompelen in nostalgische sferen, dan bezoek ik bijvoorbeeld De Oude Winkel in Hoogeveen. Daar heeft Ruud Kleter een fantastische collectie oude blikken, vitrines, reclameborden, speelgoed en nog veel meer verzameld. Maak maar eens de virtuele tour op zijn website www.deoudewinkel.nl.

 

Voor wie wel moeite heeft met het nemen van afscheid van het verleden sluit ik af met het rake gedicht van Marjoleine de Vos.

ELK PARADIJS is al voorbij, precies daarom
zijn wij er zo gelukkig in geweest. Maar
’t echte feest is altijd nu, als je kersverse
woorden vindt die steeds voor ’t eerst
je openen voor dit moment waarin
de tijd zich toont, bewoond door alles
wat niet blijven kan. Dat is de kracht ervan.