De weg kwijt

 

Wij, Man en ik, maakten vorige week een wandeling en volgden de ‘paarse’ route Wildenberg in het Reestdal. Voor de zekerheid had ik de route ook uitgeprint en Man had zijn GPS bij zich. Dat lijkt misschien een beetje overdreven voor een wandeling van amper 7 km, maar gezien het ontbreken van iedere vorm van richtinggevoel bij ons beide, met vele dwalingen tot gevolg, was dit echt geen overbodige luxe.

De eerste kilometers ging alles goed en we durfden al voorzichtig te geloven dat we deze route probleemloos uit zouden lopen. Helaas. Voorbij het Spookmeer (dat zijn naam dankt aan de ‘witte wieven’ die er regelmatig rondspoken) raakten wij het paarse spoor volledig bijster. De routekaart, noch de GPS bood soelaas; wij waren wederom verdwaald en hadden geen idee welke kant we op moesten.

 

Dom of gevaarlijk?

Gelukkig bleek de redding nabij in de vorm van een aardige mevrouw, die het gebied naar eigen zeggen op haar duimpje kende en ons na een korte aarzeling wel wilde helpen. Enigszins behoedzaam boog ze zich over onze wandelkaart en wist zich feilloos te oriënteren. Ze kon ook precies aanwijzen waar wij verkeerd gelopen waren.  Man en ik keken elkaar besmuikt aan, terwijl de aardige mevrouw uitlegde hoe we terug moesten lopen. En het lag echt niet aan haar, maar we begrepen er geen snars van. Vertwijfeld peilde de aardige mevrouw ons, alsof ze probeerde in te schatten of we nu echt zo dom waren, of dat we gevaarlijk waren en iets kwaads in de zin hadden. Ze koos, terecht, voor de eerste optie, maar bleef op haar hoede toen ze aanbood een stuk met ons mee te lopen, omdat ze toch die kant op moest.

Wegwijzer

Wat schichtig liep ze voorop, alsof ze ieder moment verwachtte een klap op haar hoofd te zullen krijgen. Toen we het punt bereikten waar Man en ik de paarse route konden vervolgen, las ik een pure opluchting in haar ogen, waarschijnlijk omdat er niets vreselijks gebeurd was. Dit is natuurlijk speculatie van mijn kant, maar wie wel eens naar Opsporing Verzocht heeft gekeken, weet hoe sommige mensen misbruik maken van de kwetsbare positie van andere mensen. Gelukkig gunde de aardige mevrouw ons het voordeel van de twijfel, maar ik kan me haar aarzeling heel goed voorstellen. Zelf durf ik niet eens alleen in het bos te lopen, wat eigenlijk heel jammer is.

 

Lieve aardige mevrouw, mocht u dit toevallig ooit lezen: het geeft mij moed en vertrouwen dat u zich niet door uw angst, maar door uw behulpzaamheid heeft laten leiden. Hartelijk dank nogmaals. U bent een ware wegwijzer. ♥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s