Maandelijks archief: februari 2019

Over hoeradagen en jakkesdagen

Er zijn van die dagen waarop ik wakker word en denk: hoera! Er zijn ook dagen waarop ik wakker word en denk: jakkes. Meestal bevindt mijn gevoel zich bij het ontwaken ergens tussen deze twee uitersten, vaak wat dichter bij hoera dan bij jakkes. Vandaag bleek een uitgesproken jakkesdag. Ik merkte het gelijk toen ik wakker werd: een zwaar gevoel in mijn hoofd, sombere gedachten over de wereld en mezelf, en de behoefte om het dekbed over mijn hoofd te trekken en de hele dag in het donker te blijven liggen.

Gevoel van waardeloosheid

Toch maar zuchtend opgestaan en naar de badkamer gesloft voor een hopelijk verkwikkende douche. De warme waterstralen boden geen verlichting deze keer. Een mindful meditatie dan? Zittend op mijn kussen, in wat ik mijn zenkamer noem, probeerde ik mijn drukke geest te kalmeren door me op mijn ademhaling te concentreren. Het lukte niet. Steeds weer dwaalden mijn gedachten af naar de kleine en grote problemen in mijn leven. Een loodzwaar gevoel van waardeloosheid en mislukt zijn overviel me. Ik probeerde dat gevoel liefdevol toe te laten, omdat ik weet dat verzet hiertegen alleen maar tot meer weerstand en lijden leidt, maar het loste niet op.

Gedeprimeerd liep ik naar de keuken om ontbijt klaar te maken. De havermout was op en de melk bleek zuur te zijn. Er sprongen tranen in mijn ogen (normaal gesproken heb ik daar geen last van bij dit soort dingen, dus misschien moet ik wel ongesteld worden). Eerst maar eens de vaatwasser uitruimen. De glazen bakvorm van de quiche van gisteravond moest onderop een stapel andere schalen. Ik had geen zin om eerst de hele stapel uit het keukenkastje te halen en probeerde de quichevorm er zo onder te wrikken. Helaas kwam daarbij mijn middelvinger klem te zitten tussen de schalen en de bakvorm. Het deed echt zeer toen ik mijn vinger terugtrok, die donkerpaars aangelopen was. Nu liepen de tranen me echt over de wangen van pijn en frustratie.

Klein wonder

Kermend opende ik de koude kraan bij de gootsteen en hield mijn gekneusde vinger onder de straal. Terwijl ik daar stond te tieren en te jammeren, gleed mijn blik naar buiten, over de tuin die een kleurloze, troosteloze aanblik bood in het grauwe weer van vandaag. Toen gebeurde er een wondertje. Ineens zag ik midden tussen de terrastegels een piepklein, blauw viooltje zijn kopje oprichten. Het raakte me diep dat een zaadje kans had gezien om tussen de stenen wortel te schieten, en op deze grijze februaridag in alle eenvoud zulke schoonheid tentoonspreidde; het had zoiets dappers. Dat was het moment dat ik al mijn verzet voelde wegvloeien, mijn middelvinger kuste en een boterham met tevredenheid nam. Hoera! ♥

DSC01197

Mindfulness voor kinderen

In een tijdschrift las ik dat we 47% van onze tijd aan andere zaken denken, dan waar we op dat moment mee bezig zijn. Dat betekent dus dat we bijna de helft van onze tijd niet aanwezig zijn in het moment. Jammer, want ‘aandacht maakt alles mooier’ en ‘alles waar je aandacht aan geeft groeit.’

Dat niet alleen volwassenen moeite hebben met leven in het hier en nu, maar dat veel kinderen dit ook lastig vinden, ondervond ik regelmatig in de tijd dat ik nog in het basisonderwijs werkte: leerlingen die zich zorgen maakten, die piekerden, die slaapproblemen hadden.

 

Veel prikkels

De huidige tijd stelt hoge eisen aan kinderen. Ouders investeren veel in hun kinderen en hebben vaak hoge verwachtingen van hen. Daarbij groeien kinderen op in een prikkelrijke wereld, terwijl de meesten niet goed weten hoe ze die prikkels kunnen filteren. Daardoor raken steeds meer kinderen overbelast en ervaren ze lichamelijke spanning en psychische stress.

Een mogelijke oplossing zou naar mijn idee kunnen zijn, kinderen al op jonge leeftijd te leren hoe ze mindful in het leven kunnen staan. Dat is makkelijker dan je misschien denkt en er is niets zweverigs aan. Het betekent alleen maar dat je kinderen leert hun aandacht te houden bij waar ze mee bezig zijn, of dat nu rekenen, taal, tekenen, spelen of eten is. En daarvoor hoef je echt niet met je kids op een yogamatje of meditatiekussen te gaan zitten, al is daar natuurlijk niets mis mee.

Weinig hebben en veel doen

Hoe het ook kan, bewijzen de ouders die met hun kroost kamperen op de wintercamping in Zeewolde. In een filmpje van het NOS Journaal van afgelopen zaterdag, is te zien hoe zij de kou trotseren en, in een tent, van de winter en van elkaar genieten.  ‘Rooksignalen in de polder, twintig wigwams in Zeewolde met de wintergasten van wintercamping Wielewaal’, zo schetst de verslaggever een sfeerbeeld van wat een nieuwe trend blijkt te zijn.

Een vader: ‘Het is koud, dus je bent de hele dag bezig met vuurtje stoken, eten klaar maken. Je bent bezig met van alles, maar eigenlijk ook met niets.’ Een andere vader: ‘De lol is, denk ik, weinig hebben en veel doen.’ Een moeder: ‘Ik denk dat het een garantie is voor gezellig niets doen en dat dat wel een beetje rust geeft.’ Nog een wintergast: ‘Gewoon effe geen nieuws, dat is ook lekker.’ En de laatste: ‘We hebben zelfs geen wifi, en bereik met de telefoon is ook maar afwachten of je dat wel hebt hier.’

Wilde apengedachten

Wat mij betreft is dit een ultiem voorbeeld van mindfulness voor kinderen; aardser kan toch bijna niet? Vuurtje stoken, broodjes bakken boven het kampvuur, ravotten in de buitenlucht, samen spelletjes doen. Al je zintuigen gebruiken en niet afgeleid worden door smartphone of computerscherm. Reken maar dat je dan als kind geen tijd hebt om te piekeren en dat je ’s avonds als een blok in slaap valt. Misschien wel nadat je vader of moeder het prentenboek Aap en Panda, over wilde apengedachten, aan je voorgelezen heeft. ♥

Denk niet aan gisteren, straks of wat morgen staat gepland.
Denk liever aan vandaag, aan dit moment,
en geniet van de dingen waar je nu mee bezig bent 

Aap en Panda
Een aanrader!