Over hoeradagen en jakkesdagen

Er zijn van die dagen waarop ik wakker word en denk: hoera! Er zijn ook dagen waarop ik wakker word en denk: jakkes. Meestal bevindt mijn gevoel zich bij het ontwaken ergens tussen deze twee uitersten, vaak wat dichter bij hoera dan bij jakkes. Vandaag bleek een uitgesproken jakkesdag. Ik merkte het gelijk toen ik wakker werd: een zwaar gevoel in mijn hoofd, sombere gedachten over de wereld en mezelf, en de behoefte om het dekbed over mijn hoofd te trekken en de hele dag in het donker te blijven liggen.

Gevoel van waardeloosheid

Toch maar zuchtend opgestaan en naar de badkamer gesloft voor een hopelijk verkwikkende douche. De warme waterstralen boden geen verlichting deze keer. Een mindful meditatie dan? Zittend op mijn kussen, in wat ik mijn zenkamer noem, probeerde ik mijn drukke geest te kalmeren door me op mijn ademhaling te concentreren. Het lukte niet. Steeds weer dwaalden mijn gedachten af naar de kleine en grote problemen in mijn leven. Een loodzwaar gevoel van waardeloosheid en mislukt zijn overviel me. Ik probeerde dat gevoel liefdevol toe te laten, omdat ik weet dat verzet hiertegen alleen maar tot meer weerstand en lijden leidt, maar het loste niet op.

Gedeprimeerd liep ik naar de keuken om ontbijt klaar te maken. De havermout was op en de melk bleek zuur te zijn. Er sprongen tranen in mijn ogen (normaal gesproken heb ik daar geen last van bij dit soort dingen, dus misschien moet ik wel ongesteld worden). Eerst maar eens de vaatwasser uitruimen. De glazen bakvorm van de quiche van gisteravond moest onderop een stapel andere schalen. Ik had geen zin om eerst de hele stapel uit het keukenkastje te halen en probeerde de quichevorm er zo onder te wrikken. Helaas kwam daarbij mijn middelvinger klem te zitten tussen de schalen en de bakvorm. Het deed echt zeer toen ik mijn vinger terugtrok, die donkerpaars aangelopen was. Nu liepen de tranen me echt over de wangen van pijn en frustratie.

Klein wonder

Kermend opende ik de koude kraan bij de gootsteen en hield mijn gekneusde vinger onder de straal. Terwijl ik daar stond te tieren en te jammeren, gleed mijn blik naar buiten, over de tuin die een kleurloze, troosteloze aanblik bood in het grauwe weer van vandaag. Toen gebeurde er een wondertje. Ineens zag ik midden tussen de terrastegels een piepklein, blauw viooltje zijn kopje oprichten. Het raakte me diep dat een zaadje kans had gezien om tussen de stenen wortel te schieten, en op deze grijze februaridag in alle eenvoud zulke schoonheid tentoonspreidde; het had zoiets dappers. Dat was het moment dat ik al mijn verzet voelde wegvloeien, mijn middelvinger kuste en een boterham met tevredenheid nam. Hoera! ♥

DSC01197

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s