Maandelijks archief: maart 2019

Week Zonder Vlees

Van 11 t/m 17 maart is de tweede editie van de Nationale Week Zonder Vlees. De teller staat inmiddels op 56.481 mensen die zich hebben aangemeld, en deze week dus geen vlees op het menu zetten.  Volgens de organisatie resulteert dit in 43.490 kilo dierenvlees dat niet gegeten wordt, 7.342.530 liter water dat niet verbruikt wordt en 751.197 kilo CO2 die niet uitgestoten wordt. Dat zijn duizelingwekkende aantallen, die tot de verbeelding spreken.

Geflatteerde cijfers

Laat ik voorop stellen dat ik een dergelijk initiatief toejuich, omdat ik denk dat het een positieve ontwikkeling is dat steeds meer mensen bewust eten. Minder vlees en vis eten hoort daar voor mij als vanzelfsprekend bij. Maar de bovengenoemde cijfers van de besparing die dat op zou leveren, zijn volgens mij geflatteerd. Die deelnemers eten gedurende deze week natuurlijk niet niets en de productie van plantaardig voedsel leidt ook tot CO2-uitstoot en verbruik van water. Correcter zou zijn om de milieulasten van vegetarisch eten af te zetten tegen de milieulasten van een week vlees eten, zodat je de daadwerkelijke besparing in kaart brengt. Want dat het besparing oplevert, daarvan ben ik wel overtuigd.

Over stiertjes en haantjes

Een ander punt van overweging is meer praktisch van aard: als steeds meer mensen vegetarisch eten, wat heeft dat dan voor gevolg voor het consumeren van zuivel en eieren? Voor de productie van zuivel en eieren zijn immers respectievelijk koeien en hennen nodig. Wil een koe melk blijven geven, dan zal zij met enige regelmaat een kalfje moeten krijgen. De helft van die kalfjes betreft stiertjes. Wat moet er met die stiertjes gebeuren als zoveel mensen vegetariër zijn? Een vergelijkbaar probleem doet zich voor bij het pluimvee. Hennen zullen wel eieren blijven leggen, maar om een nieuwe generatie kippen te krijgen, moeten er eieren uitgebroed worden, waarbij de helft van de kuikens haan zal zijn. Kunnen we dus onze beker melk en ons eitje voortaan ook beter laten staan?

photo-1452967712862-0cca1839ff27

Overtuigd flexitariër

Nee hoor, dat hoeft zeker niet. De organisatie van de Nationale Week Zonder Vlees wil een flexitarisch eetpatroon promoten: hierin worden vlees en vis structureel afgewisseld met vegetarische of plantaardige gerechten. En laat dat nou net in mijn straatje passen; de gulden middenweg wat mij betreft. Als we met z’n allen een paar keer per week vegetarisch eten, wordt de milieudruk al aanzienlijk minder. Die variatie is goed voor mens, dier en moeder aarde en mede daarom ben ik overtuigd flexitariër. Want laat ik eerlijk zijn: het milieu is hartstikke belangrijk, maar daarnaast kan ik af en toe enorm genieten van een goed klaargemaakt, bij voorkeur biologisch stukje vlees. ♥

Ashes to ashes: de betekenis van Aswoensdag

 

Dat carnaval van oudsher een katholiek feest is dat de vastentijd inluidt, zou ik bijna vergeten wanneer ik kijk naar het overmatige alcoholgebruik dat er tegenwoordig kennelijk bijhoort. Als zelfs onze nationale volksheld, Marco Kroon, in opspraak is omdat hij tijdens carnaval een agent een kopstoot gegeven zou hebben, schiet het feest wat mij betreft zijn doel voorbij.

Afscheid van het vlees

Carne vale is Latijns en betekent afscheid van het vlees. In vroeger tijden was het de bedoeling tijdens deze dagen voldoende reserves op te bouwen voor de veertig dagen durende vastentijd (plus de zondagen voor Pasen) die erop volgde. Ik ben benieuwd hoeveel mensen daar nu nog aan meedoen na het vieren van carnaval, dat traditiegetrouw eindigt op de veelzeggende ‘dikke dinsdag’.

Vandaag, 6 maart, is het Aswoensdag, de woensdag na carnaval. Weet onze jeugd dat eigenlijk nog wel? Slechts weinig jongeren groeien vandaag de dag op met de symboliek van de christelijke tradities. Als kind ging ik met mijn ouders een askruisje halen in de kerk. De pastoor tekende met as, die afkomstig was van verbrande palmtakken van vorig jaar Palmpasen, een kruisje op mijn voorhoofd.

 

Waan van de dag

Een askruisje herinnert ons eraan dat we uit as gekomen zijn en dat we tot as terugkeren. Het wijst ons erop dat het leven vluchtig is en dat je een mens met beperkingen bent. Aswoensdag nodigt uit om even stil te staan bij de fouten die we misschien gemaakt hebben; as heeft ook een reinigende werking. Het is dus bij uitstek een dag voor een moment van bezinning en gelegenheid tot inkeer, iets wat er in de waan van de dag regelmatig bij inschiet.

Maar hoe mooi zou het zijn om dagelijks even stil te staan bij de vluchtigheid van het leven en dankbaar te zijn voor elke dag die je gegeven is? Vanuit deze dankbaarheid is het logisch om zo goed mogelijk om te gaan met die gift en er zuinig op te zijn. Een gezond leven is een gematigd leven. Overdaad schaadt en daar is carnaval naar mijn idee een goed voorbeeld van. Wie doorgaans zuinig omspringt met zijn lichaam, eet niet te veel en drinkt niet te veel, ook niet tijdens feestdagen, en heeft geen vastenperiode nodig. Wie daarnaast door bijvoorbeeld meditatie of gebed zijn hoofd helder maakt en liefdevolle intenties ontwikkelt, creëert een gezonde geest in een gezond lichaam; 365 dagen per jaar.

De middenweg is de weg tussen ascese en hedonisme zei ook de Boeddha. Dat pad naar verlichting wens ik iedereen toe en in het bijzonder Marco Kroon.♥

photo-1541270478303-b62955fb3f56

 

 

Schorpioengedrag

 

In een online artikel van Psychologie Magazine las ik het volgende verhaaltje:

De schorpioen wilde graag de rivier oversteken maar kon niet zwemmen, iets wat hij nooit zou toegeven. Hij vroeg aan de schildpad: “Beste schildpad, mag ik op je rug de rivier oversteken? “

De schildpad antwoordde: “Dat denk ik niet. Ik ken jou. Je bent een venijnig baasje. Je zal me vast en zeker steken. “

“Nee”, zei de schorpioen, “Dat zou ik toch nooit doen. Dan verdrinken we samen.

“De schorpioen heeft een punt, dacht de schildpad. Oké dan maar, klim maar op mijn rug.” Nadat de schorpioen op haar rug geklommen was, liet de schildpad zich in het water zakken.

Toen ze halverwege de rivier was voelde ze een steek in haar nek. Terwijl ze haar poten al voelde verlammen vroeg ze: “Maar schorpioen, waarom doe je dat nu? Je hebt me gestoken!.”

“Het is mijn natuur, ik kan niet anders,” antwoordde de schorpioen terwijl ze langzaam in het water verdwenen.

Ik denk aan de schorpioenen die ik op mijn rug heb gehad en die me in mijn nek gestoken hebben. Ik was een jaar of acht en fietste van school naar huis terug. De zon scheen door het bladerdak van de hoge eikenbomen die langs de route aan de Molenweg stonden. Vanuit het niets sprong een meisje tevoorschijn, trok me van mijn fiets, sleurde me naar de dichtstbijzijnde boom en sloeg me er keihard met mijn hoofd tegenaan. ‘Je hoeft niet te denken dat je alles mag en kan omdat je vader toevallig onderwijzer is’, krijste ze.

Schaamteloos

Ik kende haar wel: ze woonde aan het eind van de straat en zat op de andere school in het dorp, twee klassen hoger dan ik. Waarom had ze dit gedaan? Totaal ontredderd en met bloedend hoofd fietste ik door naar huis. Een uur en acht hechtingen later stond ik samen met mijn vader bij haar op de stoep. Ze ontkende alles. Zei zelfs dat ze geprobeerd had mij te helpen, toen ze had gezien dat een ander kind mij aanviel. Schaamteloos, terwijl mijn littekens na al die jaren nog steeds zichtbaar zijn.

13061960_10153871085679667_9008886766288736356_n

Hoewel subtieler en zonder fysiek geweld heb ik ook tegenwoordig nog last van schorpioenen die me in mijn nek willen steken. Het zijn mensen die dag in dag uit bezig zijn met uitoefenen van macht, om anderen te overheersen en onder controle te houden. Ze worden daarbij gedomineerd door hun ego, dat hun bewustzijn volledig overvleugelt. Het kunnen mannen en vrouwen zijn, maar in mijn specifieke situatie gaat het om een gevaarlijke vrouw met psychopathische kenmerken, zoals in verschillende onderzoeken beschreven:

  • is manipulatief
  • steelt en bedriegt
  • is verbaal agressief
  • sluit haar slachtoffers uit van sociale netwerken
  • flirt graag
  • is promiscue om economische en sociale voordelen te bereiken
  • is labiel
  • is jaloers
  • beschadigt zichzelf

Toxic

Ik heb inmiddels vrij veel over het onderwerp gelezen en weet dat het beste wat ik kan doen, is me zoveel mogelijk aan de invloedssfeer van giftige schorpioenen proberen te onttrekken. Praten heeft geen zin, omdat ze ieder vermogen tot zelfreflectie ontberen. Vechten is te gevaarlijk, omdat zij bereid zijn veel verder te gaan dan ikzelf. Afstand houden, dicht bij mezelf blijven en mijn innerlijke rust bewaren, zo blijf ik heel.

Het is de natuur van de schorpioen om te steken, ze kan niet anders.♥

12088515_1154811871225967_6150495168725338228_n-624x624