Schorpioengedrag

 

In een online artikel van Psychologie Magazine las ik het volgende verhaaltje:

De schorpioen wilde graag de rivier oversteken maar kon niet zwemmen, iets wat hij nooit zou toegeven. Hij vroeg aan de schildpad: “Beste schildpad, mag ik op je rug de rivier oversteken? “

De schildpad antwoordde: “Dat denk ik niet. Ik ken jou. Je bent een venijnig baasje. Je zal me vast en zeker steken. “

“Nee”, zei de schorpioen, “Dat zou ik toch nooit doen. Dan verdrinken we samen.

“De schorpioen heeft een punt, dacht de schildpad. Oké dan maar, klim maar op mijn rug.” Nadat de schorpioen op haar rug geklommen was, liet de schildpad zich in het water zakken.

Toen ze halverwege de rivier was voelde ze een steek in haar nek. Terwijl ze haar poten al voelde verlammen vroeg ze: “Maar schorpioen, waarom doe je dat nu? Je hebt me gestoken!.”

“Het is mijn natuur, ik kan niet anders,” antwoordde de schorpioen terwijl ze langzaam in het water verdwenen.

Ik denk aan de schorpioenen die ik op mijn rug heb gehad en die me in mijn nek gestoken hebben. Ik was een jaar of acht en fietste van school naar huis terug. De zon scheen door het bladerdak van de hoge eikenbomen die langs de route aan de Molenweg stonden. Vanuit het niets sprong een meisje tevoorschijn, trok me van mijn fiets, sleurde me naar de dichtstbijzijnde boom en sloeg me er keihard met mijn hoofd tegenaan. ‘Je hoeft niet te denken dat je alles mag en kan omdat je vader toevallig onderwijzer is’, krijste ze.

Schaamteloos

Ik kende haar wel: ze woonde aan het eind van de straat en zat op de andere school in het dorp, twee klassen hoger dan ik. Waarom had ze dit gedaan? Totaal ontredderd en met bloedend hoofd fietste ik door naar huis. Een uur en acht hechtingen later stond ik samen met mijn vader bij haar op de stoep. Ze ontkende alles. Zei zelfs dat ze geprobeerd had mij te helpen, toen ze had gezien dat een ander kind mij aanviel. Schaamteloos, terwijl mijn littekens na al die jaren nog steeds zichtbaar zijn.

13061960_10153871085679667_9008886766288736356_n

Hoewel subtieler en zonder fysiek geweld heb ik ook tegenwoordig nog last van schorpioenen die me in mijn nek willen steken. Het zijn mensen die dag in dag uit bezig zijn met uitoefenen van macht, om anderen te overheersen en onder controle te houden. Ze worden daarbij gedomineerd door hun ego, dat hun bewustzijn volledig overvleugelt. Het kunnen mannen en vrouwen zijn, maar in mijn specifieke situatie gaat het om een gevaarlijke vrouw met psychopathische kenmerken, zoals in verschillende onderzoeken beschreven:

  • is manipulatief
  • steelt en bedriegt
  • is verbaal agressief
  • sluit haar slachtoffers uit van sociale netwerken
  • flirt graag
  • is promiscue om economische en sociale voordelen te bereiken
  • is labiel
  • is jaloers
  • beschadigt zichzelf

Toxic

Ik heb inmiddels vrij veel over het onderwerp gelezen en weet dat het beste wat ik kan doen, is me zoveel mogelijk aan de invloedssfeer van giftige schorpioenen proberen te onttrekken. Praten heeft geen zin, omdat ze ieder vermogen tot zelfreflectie ontberen. Vechten is te gevaarlijk, omdat zij bereid zijn veel verder te gaan dan ikzelf. Afstand houden, dicht bij mezelf blijven en mijn innerlijke rust bewaren, zo blijf ik heel.

Het is de natuur van de schorpioen om te steken, ze kan niet anders.♥

12088515_1154811871225967_6150495168725338228_n-624x624

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s