Maandelijks archief: mei 2019

Simpelweg gelukkig

Een eigen huis, een plek onder de zon
en altijd iemand in de buurt die van me houden kon. 
Toch wou ik dat ik net iets vaker,
iets vaker simpelweg gelukkig was.

Is dit het nou?

Wie herinnert zich niet dit liedje uit eind jaren tachtig? Afgezien van het aanstekelijke deuntje, is de inhoud van de tekst heel herkenbaar. Je hebt zo’n beetje alles wat je hartje begeert, je hebt eigenlijk niets te klagen en toch voel je je zozo, niet echt happy. Je staat ’s morgens op, doet wat je moet doen en gaat weer slapen. De dagen rijgen zich aaneen zonder gedenkwaardige gebeurtenissen en je denkt: is dit het nou?

Het goede nieuws is dat je jezelf kunt trainen in het creëren van geluksmomentjes, zodat je elke dag een paar pareltjes aan je ketting kunt rijgen. En zoals dat gaat met trainen, hoe vaker je het doet, hoe beter je erin wordt, dus hoe groter en glanzender de parels zullen zijn. Echt waar, elke dag heeft zulke verborgen schatten in zich, je moet ze alleen wel willen zien en er de juiste waarde aan toekennen door er doelbewust bij stil te staan. Je moet als het ware oefenen in oplettendheid, zodat je de schoonheid van kleine dingen ziet.

Geluksmomentjes

Een paar voorbeeldjes. Man en ik liepen door de tuin en bleven stilstaan bij het armetierige, bladloze olijfboompje dat de winter zo te zien niet goed doorstaan had. ‘Die moet helaas bij het tuinafval’ concludeerde ik. ‘Tja,’ zei man ‘al had hij maar één groen knopje, dan zou hem dat lot bespaard worden.’ En verhip, een week later ontwaren we een speldenprikje groen aan het uiteinde van een takje. Alsof het boompje ons gehoord heeft. Een moment om te koesteren.

Hetzelfde geldt voor het pimpelmezenpaar dat een nestje heeft gebouwd in het nestkastje dat ik heb opgehangen. Sterk vermagerd door alle vlieguren, vliegen ze af en aan met wurmpjes en andere lekkernijen in hun snaveltjes om hun piepende kroost een goede start te geven. Ontroerend.

Ook word ik blij van het tuinlichtje met een zonnecel dat ik heb gekocht. Zelfs als de zon die dag niet heeft geschenen, floept het lichtje aan zodra het begint te schemeren. Wonderbaarlijk toch? Een potje zonlicht. Energie gratis en voor niks.

Mijn dochter, die een te druk leven leidt om veel aandacht aan haar moeder te besteden, belde afgelopen week twee keer. Zomaar! Heerlijke gesprekken, waar ik nog weken op kan teren.

De koffie op de camping smaakte weer ouderwets goed. Nescafé met een lepeltje Completa. Thuis zouden we er onze neus een beetje voor ophalen, want verwend met een espressoapparaat met vers gemalen koffiebonen, maar op de camping lijkt alles lekkerder te smaken. Het kampeerseizoen is weer geopend!

Parels rijgen

Zo zou ik nog wel een tijdje door kunnen gaan met het opsommen van geluksmomentjes. Want wat te denken van het geluid van kabbelend water, lammetjes in de wei, de zon op je huid, een wit zeil tegen een strakblauwe lucht of het indrukwekkende schouwspel van een naderende onweersbui? Ik laat ze vaak de revue passeren als ik ’s avonds in bed lig. Zo val ik meestal met een blij gevoel snel in slaap. En ’s morgens word ik dan weer wakker met een opgeruimd gevoel van verwachting; benieuwd welke pareltjes ik de komende dag weer aan kan rijgen. Moet je ook eens proberen. Je wordt er simpelweg gelukkig van. ♥

 

Giftige woorden

Gisteren werd in veel boeddhistische landen Vesak gevierd. Met Vesak of Vesakha Puja vieren boeddhisten de geboorte, het sterven en de verlichting van de Boeddha (ca. 2600 jaar geleden). Het is daarmee het belangrijkste boeddhistische feest. De datum ervan is afhankelijk van de maankalender; bij de eerste volle maan in de maand Vesaka. Vesaka is de zesde maand volgens de hindoekalender en valt meestal samen met onze maand mei of juni. Dit jaar viel Vesak dus op zondag 19 mei.

Juist spreken

Het is een tempelfeest dat in boeddhistische landen als Indonesië, Nepal, India en Sri Lanka uitbundig wordt gevierd met offers, optochten, lichtjes en bloemen. Voor velen is het de vrolijkste dag van het jaar, maar ook een dag die een diepe spirituele betekenis heeft. Er wordt uitgebreid stilgestaan bij de vijf ‘oefenregels’: 1. alle leven respecteren 2. bezittingen van anderen respecteren 3. geen seksueel wangedrag vertonen 4. juist spreken en 5. oplettend eten, drinken en consumeren.

Wie deze oefeningen in oplettendheid consequent uitvoert, zal steeds vaker in contact komen met zijn eigen boeddhanatuur van liefde en helderheid. Zelf oefen ik veel met de vierde regel, juist spreken. De klassieke opvatting over juist spreken gaat over de waarheid spreken, niet met gespleten tong spreken, niet op een wrede manier spreken (hieronder vallen ook schreeuwen, vloeken en iemand zwart maken) en niet overdrijven of mooier maken.

En dat is soms moeilijker dan het misschien lijkt. De waarheid spreken kan namelijk ook kwetsend zijn. Wat zeg je bijvoorbeeld als een vriend jouw mening vraagt over zijn nieuwste boek, kunstwerk of ander project dat jij echt niet goed vindt, maar waar hij zijn ziel of zaligheid in heeft gelegd? Meestal draai ik er wat onhandig omheen en probeer ik toch iets positiefs te verzinnen. In andere situaties, zoals bij een meningsverschil, betrap ik mezelf af en toe op stemverheffing of uit ik hartgrondig een krachtterm (een drieletterwoord dat begint met een k) als ik mijn hoofd stoot. Ook wil ik een verhaal wel eens wat aandikken om het voor de luisteraar boeiender te maken of mezelf in een positiever daglicht te plaatsen.

Lief

Heel menselijk allemaal, dat wel, maar toch wil ik alert blijven op de kracht en de macht van giftige woorden. Zeker in deze tijd van social media, waarin de drempel om je gal over anderen te spuwen steeds lager lijkt te worden, vind ik het belangrijk om mijn eigen woordkeuze op juistheid te blijven onderzoeken. Een feestdag als Vesak zet mij ertoe aan om weer even de puntjes op de i te zetten. Het herinnert mij aan vroegere tijden, toen mijn moeder juist met Kerst tegen mij en mijn broertjes zei: ‘Nu geen ruzie maken, vrede op aarde.’

Giftige woorden kunnen mensen letterlijk ziek maken. Speak kindly! Of in goed Nederlands: doeslief. ♥

lotus-kaars-in-hand-gelukkige-vesak-dagachtergrond_45981-218

Sporten: een oefening in geduld

 

Een gezonde geest in een gezond lichaam, da’s een mooi streven. Dat dit niet altijd even makkelijk in praktijk te brengen is, bleek gisteren weer eens pijnlijk duidelijk. Om mijn lichamelijke conditie wat te verbeteren, ben ik sinds kort lid van een power walking club. Dit betekent twee à drie keer in de week in groepsverband gedurende een uur stevig doorlopen, met tussendoor een aantal spierversterkende oefeningen. Omdat het een natuurlijke manier van bewegen is, met weinig weerstand, is de kans op blessures nagenoeg nihil, zo beloofde de brochure.

Squats en armpje drukken

Nou ben ik als het op sporten aankomt geen natuurtalent. Ik was dan ook al lang blij dat ik het tempo redelijk bij kon houden en niet te ver achterop raakte bij de groep. De spieroefeningen bleken een ander verhaal. Hoewel ik dapper probeerde mee te doen met de squats, opdrukken, armpje drukken en dribbelen op de plaats, gaven mijn spieren met enige regelmaat waarschuwingssignalen dat ze hier niet van gediend waren. Maar omdat de aanhouder wint, besloot ik gewoon door te gaan met strekken en buigen en rekken en veren. Totdat.. Ja, totdat ik een scheurende pijn door mijn linkerkuit voelde trekken en ik geen stap meer kon verzetten. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag.

 

Ik strompelde een stukje verder, maar kon op die manier de eindstreep niet halen. De trainster moest me het laatste stuk van de route met de auto vervoeren. Wat een afgang. De diagnose: een coup de fouet oftewel een zweepslag. Dit betekent een scheurtje in de kuitspier met een flinke zwelling tot gevolg. En pijn, veel pijn; het is me duidelijk waar die naam zweepslag vandaan komt. Niets ernstigs gelukkig, met rust geneest het vanzelf, maar wel heel onhandig. Nu hobbel ik dus op krukken door het huis en moet ik zo veel mogelijk met mijn geblesseerde been omhoog zitten. Afhankelijk van de ernst van de blessure kan dit zo’n twee tot acht weken duren. Twee tot acht weken!

Not my cup of tea

Nee, sporten zal wel nooit mijn ding worden, als ik het zelfs voor elkaar krijg om bij een low risk activiteit een blessure op te lopen. Voorlopig moet ik het een poosje rustig aan doen, zodat mijn gepijnigde soleus (scholspier) kan herstellen. Daarmee wordt het ook een oefening in geduld, een training van de mind, nu ik fysiek gemankeerd ben. Want het valt niet mee om letterlijk uit de running te zijn en slechts met de beentjes omhoog en een kopje thee op de bank te kunnen zitten.

Een gezonde geest in een gezond lichaam; ik blijf mijn best doen! ♥