Sporten: een oefening in geduld

 

Een gezonde geest in een gezond lichaam, da’s een mooi streven. Dat dit niet altijd even makkelijk in praktijk te brengen is, bleek gisteren weer eens pijnlijk duidelijk. Om mijn lichamelijke conditie wat te verbeteren, ben ik sinds kort lid van een power walking club. Dit betekent twee à drie keer in de week in groepsverband gedurende een uur stevig doorlopen, met tussendoor een aantal spierversterkende oefeningen. Omdat het een natuurlijke manier van bewegen is, met weinig weerstand, is de kans op blessures nagenoeg nihil, zo beloofde de brochure.

Squats en armpje drukken

Nou ben ik als het op sporten aankomt geen natuurtalent. Ik was dan ook al lang blij dat ik het tempo redelijk bij kon houden en niet te ver achterop raakte bij de groep. De spieroefeningen bleken een ander verhaal. Hoewel ik dapper probeerde mee te doen met de squats, opdrukken, armpje drukken en dribbelen op de plaats, gaven mijn spieren met enige regelmaat waarschuwingssignalen dat ze hier niet van gediend waren. Maar omdat de aanhouder wint, besloot ik gewoon door te gaan met strekken en buigen en rekken en veren. Totdat.. Ja, totdat ik een scheurende pijn door mijn linkerkuit voelde trekken en ik geen stap meer kon verzetten. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag.

 

Ik strompelde een stukje verder, maar kon op die manier de eindstreep niet halen. De trainster moest me het laatste stuk van de route met de auto vervoeren. Wat een afgang. De diagnose: een coup de fouet oftewel een zweepslag. Dit betekent een scheurtje in de kuitspier met een flinke zwelling tot gevolg. En pijn, veel pijn; het is me duidelijk waar die naam zweepslag vandaan komt. Niets ernstigs gelukkig, met rust geneest het vanzelf, maar wel heel onhandig. Nu hobbel ik dus op krukken door het huis en moet ik zo veel mogelijk met mijn geblesseerde been omhoog zitten. Afhankelijk van de ernst van de blessure kan dit zo’n twee tot acht weken duren. Twee tot acht weken!

Not my cup of tea

Nee, sporten zal wel nooit mijn ding worden, als ik het zelfs voor elkaar krijg om bij een low risk activiteit een blessure op te lopen. Voorlopig moet ik het een poosje rustig aan doen, zodat mijn gepijnigde soleus (scholspier) kan herstellen. Daarmee wordt het ook een oefening in geduld, een training van de mind, nu ik fysiek gemankeerd ben. Want het valt niet mee om letterlijk uit de running te zijn en slechts met de beentjes omhoog en een kopje thee op de bank te kunnen zitten.

Een gezonde geest in een gezond lichaam; ik blijf mijn best doen! ♥

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s