Maandelijks archief: juni 2019

Leve de camping!

Mijn hele leven kampeer ik al. De eerste foto’s dateren van zomer ’67 waar ik als huilende baby in een campingbedje gekiekt ben. ‘En je had zo’n pijn in het buikje’ schreef mijn moeder eronder, die in die tijd nog een passend bijschrift onder elke zorgvuldig ingeplakte foto bedacht. Tja, buikpijn op de camping; het was de eerste, maar zeker niet de laatste keer. Om nou te zeggen dat het deel uitmaakt van de charme van kamperen gaat misschien wat ver, maar toch horen de onvermijdelijke ontberingen er wel degelijk bij, juist omdat zij, eenmaal overwonnen, de mate van geluk en tevredenheid bepalen. Zelden heb ik me gelukkiger gevoeld dan de ochtend na een helse nacht met storm en regen in een niet 100 procent waterdichte tent. Wanneer je dan de volgende ochtend de schade opneemt, de losgerukte haringen opnieuw in de grond slaat, je slaapzak te drogen hangt om vervolgens voor je tentje met een mok koffie naar de opkomende zon te kijken, weet je: ik zou niet anders willen.

Levendig en aards

Nergens voel ik me zo levendig en aards als op de camping. Ook is het de plek waar ik de meeste sociale contacten heb gelegd. Met mijn wat introverte aard ben ik zeker geen allemansvriendje, maar op de camping lijken er andere mechanismen in werking te treden. Als kind maakte ik makkelijk vriendinnetjes op de camping en heb ik bijvoorbeeld jarenlang contact gehouden met mijn zogeheten penvriendin Stefanie. Ellenlange brieven schreven we elkaar in de jaren zeventig en tachtig. Ook voor romantische contacten was de camping de place to be. Mijn eerste kus kreeg ik op dertienjarige leeftijd van een Duitse jongen, die net als ik met zijn ouders op vakantie was en nog later volgden Italiaanse vakantievriendjes.

De camping verbroedert, grenzen en taalbarrières lijken weg te vallen, iedereen is er gelijk: wie ooit wel eens naast zijn buurman boven een Frans toilet heeft gehangen, slechts gescheiden door een formica wandje, weet wat ik bedoel. Pretenties zijn niet vol te houden wanneer je beiden met de spetters op je sandalen besmuikt uit je hokje stapt. En daar kan je dan maar beter de humor van inzien, zodat er veel te lachen valt op de camping, want er gebeurt altijd wel iets. Tegenwoordig ga ik met Man en caravan op pad, iets minder avontuurlijk misschien, maar het saamhorigheidsgevoel dat ik op de camping ervaar, verandert niet.

Verbindende Buurtcamping

Hulde daarom voor het initiatief van de Buurtcamping: in 2013 begonnen met één camping in één park, worden er dit jaar al 37 gerealiseerd op plekken in heel Nederland. De Buurtcamping heeft een prachtige missie en wil kamperen voor iedereen toegankelijk maken, omdat kamperen verbindt. De organisatie draait volledig op vrijwilligers. Extra sympathiek is dat eenderde van de kampeerders bestaat uit betalende buurtbewoners, eenderde uit buren die om financiële redenen niet op vakantie kunnen en eenderde uit buren die vrijwilligerswerk doen op de camping. Hoe mooi kan het leven zijn?

Warm aanbevolen: debuurtcamping.nl ♥

Lichtend voorbeeld

In Berlijn bestaat sinds twee jaar een liberale moskee. Ik vind dat een hoopvol gegeven. Deze Ibn Rushd-Goethemoskee is opgericht door de vrouwelijke imam Seyran Ates, een Duitse advocaat van Koerdisch-Turkse afkomst. In de moskee kunnen vrouwen en mannen tegelijkertijd bidden en ook homo’s en transgenders zijn er welkom. Verder staat het vrouwen vrij om een hoofddoek te dragen, hoewel Ates daar kritisch tegenover staat, maar is gezichtsbedekking verboden.

Imagine

Wat een moed is er nodig voor een dergelijk initiatief; om als vrouw dwars tegen dogma’s in te gaan en krachtig op te komen voor je overtuigingen. De prijs die zij daarvoor betaalt is hoog, want zij ontvangt regelmatig doodsbedreigingen uit conservatieve hoek. Desondanks blijft zij haar boodschap verkondigen: ‘We hebben een historisch-kritische exegese van de Koran nodig. Een tekst uit de 7e eeuw mag en kan niet letterlijk opgenomen worden.We zijn ervan overtuigd dat we de Koran moeten lezen, die gericht is op barmhartigheid, liefde voor God en vrede. De moskee zal een plaats zijn voor al de mensen die niet voldoen aan de regels en voorschriften van conservatieve moslims.’

Wat mij betreft zou een dergelijke houding ook verlichting kunnen brengen binnen de christelijke kerken, waar oude voorschriften en gebruiken nog steeds leidend zijn en de bijbel veelal traditioneel geïnterpreteerd wordt. In de ideale wereld zou dat uitmonden in één wereldkerk, met één God (die je ook Liefde, Bron, Energie, Natuur, Pipo of welke naam dan ook kan noemen) waar echt iedereen welkom is om barmhartigheid, liefde en vrede uit te dragen. En dan heb je uiteindelijk helemaal geen kerk meer nodig. Imagine all the people, sharing all the world.

Existentiële angst

En daarvoor is dus de moed nodig om je existentiële angsten los te laten. De angst voor alles wat anders is, de angst voor het onbekende, de angst dat er niet genoeg is, de angst om nergens bij te horen, de angst om ergens bij te horen. Wie zich bewust is van zijn belemmerende gedachten, want het zijn slechts gedachten, kan muren slechten. Angst sluit deuren, terwijl liefde harten opent.

Het maakt niet uit wiens volgeling je bent of wie je bewondert, of dit nu Jezus, Mohammed of Boeddha is, maar wees barmhartig, liefdevol en vredig. Overtuig jezelf ervan dat er genoeg is voor iedereen. Zoals Ghandi zei, biedt de aarde genoeg voor ieders behoeften, maar niet voor ieders hebzucht. Voor mij is Seyran Ates met haar moedige optreden een hedendaagse inspiratiebron. Zij zet haar angst opzij en draagt de kern uit van wat spiritualiteit volgens mij werkelijk is: onderlinge verbondenheid. Een diep besef dat alles met alles samenhangt in een eindeloos verband. Als het goed gaat met jou, gaat het goed met mij.

Ik maak een diepe buiging voor Seyran. ♥