Leve de camping!

Mijn hele leven kampeer ik al. De eerste foto’s dateren van zomer ’67 waar ik als huilende baby in een campingbedje gekiekt ben. ‘En je had zo’n pijn in het buikje’ schreef mijn moeder eronder, die in die tijd nog een passend bijschrift onder elke zorgvuldig ingeplakte foto bedacht. Tja, buikpijn op de camping; het was de eerste, maar zeker niet de laatste keer. Om nou te zeggen dat het deel uitmaakt van de charme van kamperen gaat misschien wat ver, maar toch horen de onvermijdelijke ontberingen er wel degelijk bij, juist omdat zij, eenmaal overwonnen, de mate van geluk en tevredenheid bepalen. Zelden heb ik me gelukkiger gevoeld dan de ochtend na een helse nacht met storm en regen in een niet 100 procent waterdichte tent. Wanneer je dan de volgende ochtend de schade opneemt, de losgerukte haringen opnieuw in de grond slaat, je slaapzak te drogen hangt om vervolgens voor je tentje met een mok koffie naar de opkomende zon te kijken, weet je: ik zou niet anders willen.

Levendig en aards

Nergens voel ik me zo levendig en aards als op de camping. Ook is het de plek waar ik de meeste sociale contacten heb gelegd. Met mijn wat introverte aard ben ik zeker geen allemansvriendje, maar op de camping lijken er andere mechanismen in werking te treden. Als kind maakte ik makkelijk vriendinnetjes op de camping en heb ik bijvoorbeeld jarenlang contact gehouden met mijn zogeheten penvriendin Stefanie. Ellenlange brieven schreven we elkaar in de jaren zeventig en tachtig. Ook voor romantische contacten was de camping de place to be. Mijn eerste kus kreeg ik op dertienjarige leeftijd van een Duitse jongen, die net als ik met zijn ouders op vakantie was en nog later volgden Italiaanse vakantievriendjes.

De camping verbroedert, grenzen en taalbarrières lijken weg te vallen, iedereen is er gelijk: wie ooit wel eens naast zijn buurman boven een Frans toilet heeft gehangen, slechts gescheiden door een formica wandje, weet wat ik bedoel. Pretenties zijn niet vol te houden wanneer je beiden met de spetters op je sandalen besmuikt uit je hokje stapt. En daar kan je dan maar beter de humor van inzien, zodat er veel te lachen valt op de camping, want er gebeurt altijd wel iets. Tegenwoordig ga ik met Man en caravan op pad, iets minder avontuurlijk misschien, maar het saamhorigheidsgevoel dat ik op de camping ervaar, verandert niet.

Verbindende Buurtcamping

Hulde daarom voor het initiatief van de Buurtcamping: in 2013 begonnen met één camping in één park, worden er dit jaar al 37 gerealiseerd op plekken in heel Nederland. De Buurtcamping heeft een prachtige missie en wil kamperen voor iedereen toegankelijk maken, omdat kamperen verbindt. De organisatie draait volledig op vrijwilligers. Extra sympathiek is dat eenderde van de kampeerders bestaat uit betalende buurtbewoners, eenderde uit buren die om financiële redenen niet op vakantie kunnen en eenderde uit buren die vrijwilligerswerk doen op de camping. Hoe mooi kan het leven zijn?

Warm aanbevolen: debuurtcamping.nl ♥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s