Alle berichten door Elisabeth

Over hoeradagen en jakkesdagen

Er zijn van die dagen waarop ik wakker word en denk: hoera! Er zijn ook dagen waarop ik wakker word en denk: jakkes. Meestal bevindt mijn gevoel zich bij het ontwaken ergens tussen deze twee uitersten, vaak wat dichter bij hoera dan bij jakkes. Vandaag bleek een uitgesproken jakkesdag. Ik merkte het gelijk toen ik wakker werd: een zwaar gevoel in mijn hoofd, sombere gedachten over de wereld en mezelf, en de behoefte om het dekbed over mijn hoofd te trekken en de hele dag in het donker te blijven liggen.

Gevoel van waardeloosheid

Toch maar zuchtend opgestaan en naar de badkamer gesloft voor een hopelijk verkwikkende douche. De warme waterstralen boden geen verlichting deze keer. Een mindful meditatie dan? Zittend op mijn kussen, in wat ik mijn zenkamer noem, probeerde ik mijn drukke geest te kalmeren door me op mijn ademhaling te concentreren. Het lukte niet. Steeds weer dwaalden mijn gedachten af naar de kleine en grote problemen in mijn leven. Een loodzwaar gevoel van waardeloosheid en mislukt zijn overviel me. Ik probeerde dat gevoel liefdevol toe te laten, omdat ik weet dat verzet hiertegen alleen maar tot meer weerstand en lijden leidt, maar het loste niet op.

Gedeprimeerd liep ik naar de keuken om ontbijt klaar te maken. De havermout was op en de melk bleek zuur te zijn. Er sprongen tranen in mijn ogen (normaal gesproken heb ik daar geen last van bij dit soort dingen, dus misschien moet ik wel ongesteld worden). Eerst maar eens de vaatwasser uitruimen. De glazen bakvorm van de quiche van gisteravond moest onderop een stapel andere schalen. Ik had geen zin om eerst de hele stapel uit het keukenkastje te halen en probeerde de quichevorm er zo onder te wrikken. Helaas kwam daarbij mijn middelvinger klem te zitten tussen de schalen en de bakvorm. Het deed echt zeer toen ik mijn vinger terugtrok, die donkerpaars aangelopen was. Nu liepen de tranen me echt over de wangen van pijn en frustratie.

Klein wonder

Kermend opende ik de koude kraan bij de gootsteen en hield mijn gekneusde vinger onder de straal. Terwijl ik daar stond te tieren en te jammeren, gleed mijn blik naar buiten, over de tuin die een kleurloze, troosteloze aanblik bood in het grauwe weer van vandaag. Toen gebeurde er een wondertje. Ineens zag ik midden tussen de terrastegels een piepklein, blauw viooltje zijn kopje oprichten. Het raakte me diep dat een zaadje kans had gezien om tussen de stenen wortel te schieten, en op deze grijze februaridag in alle eenvoud zulke schoonheid tentoonspreidde; het had zoiets dappers. Dat was het moment dat ik al mijn verzet voelde wegvloeien, mijn middelvinger kuste en een boterham met tevredenheid nam. Hoera! ♥

DSC01197

Mindfulness voor kinderen

In een tijdschrift las ik dat we 47% van onze tijd aan andere zaken denken, dan waar we op dat moment mee bezig zijn. Dat betekent dus dat we bijna de helft van onze tijd niet aanwezig zijn in het moment. Jammer, want ‘aandacht maakt alles mooier’ en ‘alles waar je aandacht aan geeft groeit.’

Dat niet alleen volwassenen moeite hebben met leven in het hier en nu, maar dat veel kinderen dit ook lastig vinden, ondervond ik regelmatig in de tijd dat ik nog in het basisonderwijs werkte: leerlingen die zich zorgen maakten, die piekerden, die slaapproblemen hadden.

 

Veel prikkels

De huidige tijd stelt hoge eisen aan kinderen. Ouders investeren veel in hun kinderen en hebben vaak hoge verwachtingen van hen. Daarbij groeien kinderen op in een prikkelrijke wereld, terwijl de meesten niet goed weten hoe ze die prikkels kunnen filteren. Daardoor raken steeds meer kinderen overbelast en ervaren ze lichamelijke spanning en psychische stress.

Een mogelijke oplossing zou naar mijn idee kunnen zijn, kinderen al op jonge leeftijd te leren hoe ze mindful in het leven kunnen staan. Dat is makkelijker dan je misschien denkt en er is niets zweverigs aan. Het betekent alleen maar dat je kinderen leert hun aandacht te houden bij waar ze mee bezig zijn, of dat nu rekenen, taal, tekenen, spelen of eten is. En daarvoor hoef je echt niet met je kids op een yogamatje of meditatiekussen te gaan zitten, al is daar natuurlijk niets mis mee.

Weinig hebben en veel doen

Hoe het ook kan, bewijzen de ouders die met hun kroost kamperen op de wintercamping in Zeewolde. In een filmpje van het NOS Journaal van afgelopen zaterdag, is te zien hoe zij de kou trotseren en, in een tent, van de winter en van elkaar genieten.  ‘Rooksignalen in de polder, twintig wigwams in Zeewolde met de wintergasten van wintercamping Wielewaal’, zo schetst de verslaggever een sfeerbeeld van wat een nieuwe trend blijkt te zijn.

Een vader: ‘Het is koud, dus je bent de hele dag bezig met vuurtje stoken, eten klaar maken. Je bent bezig met van alles, maar eigenlijk ook met niets.’ Een andere vader: ‘De lol is, denk ik, weinig hebben en veel doen.’ Een moeder: ‘Ik denk dat het een garantie is voor gezellig niets doen en dat dat wel een beetje rust geeft.’ Nog een wintergast: ‘Gewoon effe geen nieuws, dat is ook lekker.’ En de laatste: ‘We hebben zelfs geen wifi, en bereik met de telefoon is ook maar afwachten of je dat wel hebt hier.’

Wilde apengedachten

Wat mij betreft is dit een ultiem voorbeeld van mindfulness voor kinderen; aardser kan toch bijna niet? Vuurtje stoken, broodjes bakken boven het kampvuur, ravotten in de buitenlucht, samen spelletjes doen. Al je zintuigen gebruiken en niet afgeleid worden door smartphone of computerscherm. Reken maar dat je dan als kind geen tijd hebt om te piekeren en dat je ’s avonds als een blok in slaap valt. Misschien wel nadat je vader of moeder het prentenboek Aap en Panda, over wilde apengedachten, aan je voorgelezen heeft. ♥

Denk niet aan gisteren, straks of wat morgen staat gepland.
Denk liever aan vandaag, aan dit moment,
en geniet van de dingen waar je nu mee bezig bent 

Aap en Panda
Een aanrader!

 

De zeven hoofdzonden – 7. Acedia (gemakzucht, traagheid, luiheid)

Met de connotatie van deze laatste der zeven hoofdzonden heb ik een beetje moeite. Wat mij betreft spreken de andere zes (hoogmoed, hebzucht, lust, afgunst, onmatigheid en woede) voor zich, maar de negatieve interpretatie van Acedia wil ik toch even ter discussie stellen en op z’n minst nuanceren.

Werken is de norm

Wat is luiheid eigenlijk precies? Van Dale beschrijft lui in de eerste betekenis als zonder werklust, afkerig van werk of inspanning en in de tweede betekenis als niet spoedig overgaand tot het genoemde of bedoelde, geneigd uit te stellen.

Werken is dus de norm en uitstelgedrag is uit den boze. Dit blijkt ook uit een aantal gangbare spreekwoorden: arbeid adelt, ledigheid is des duivels oorkussen, hij is liever lui dan moe en het luie zweet eruit werken.

Ook de bijbel is duidelijk over luiheid in bijvoorbeeld Spreuken 6:6-11:

Ga tot de mier, gij luiaard,
zie haar wegen en word wijs

Of in Spreuken 10:4-5:

“Een trage hand maakt arm,
maar de hand des vlijtigen maakt rijk.
Wie verzamelt in de zomer, is een verstandig zoon;
wie slaapt in de oogsttijd,
is een zoon die zich schandelijk gedraagt.”

Druk = geluk?

Dit alles past natuurlijk uitstekend binnen het gedachtegoed van calvinistisch Nederland, waar het arbeidsethos sinds jaar en dag hoog is. Wie niet werkt heeft iets uit te leggen. We zijn met z’n allen drukker dan ooit. Vraag aan een willekeurige Nederlander hoe het met hem gaat en hij zal zeggen: ‘druk, druk, druk.’

De vraag is of al dat druk zijn geluk en voldoening oplevert. Schieten we niet te ver door in ons voortdurende streven naar meer, groter en rijker? Natuurlijk, de huur of hypotheek moet betaald, een tweede auto voor de deur is praktisch en de kinderen moeten lid zijn van verenigingen en clubjes en goed in de kleren zitten. Dus rennen en vliegen we maar door om steeds meer te bereiken, zonder te genieten van alle goede dingen die er al zijn, soms zelfs tot we helemaal burn-out zijn.

In groter verband  brengen we met ons streven naar ‘vooruitgang’ ook moeder Aarde veel schade toe. Zij raakt net als wijzelf overspannen, uitgeput en opgebrand. De massale acties van de jongeren in België stemmen mij in dit kader hoopvol. Zij maken zich terecht zorgen over het klimaat en milieu en pleiten voor een duurzamere samenleving. Het goede nieuws is dat de grote offers die we daarvoor zouden moeten brengen, volgens mij helemaal geen offers zijn. Heerlijk toch, om een tandje terug te mogen schakelen?

The Italian way

Zelf heb ik op dit moment geen betaald werk en ben zogezegd in between jobs, omdat ik andere, bewuste keuzes gemaakt heb. Natuurlijk heeft dat financiële consequenties, maar toch voel ik me rijker dan ooit: meer in verbinding met de natuur en het grotere geheel. Ik voldoe niet meer aan de verwachtingen van de maatschappij en dat mag je gerust lui of gemakzuchtig noemen, maar wat gun ik iedereen iets van die ‘luiheid’. Het zou wat mij betreft de nieuwe norm mogen worden. Dolce far niente,  zoals de Italianen zeggen, daar vaart iedereen wel bij, inclusief moeder Aarde. Dat is pas vooruitgang. ♥

 

De weg kwijt

 

Wij, Man en ik, maakten vorige week een wandeling en volgden de ‘paarse’ route Wildenberg in het Reestdal. Voor de zekerheid had ik de route ook uitgeprint en Man had zijn GPS bij zich. Dat lijkt misschien een beetje overdreven voor een wandeling van amper 7 km, maar gezien het ontbreken van iedere vorm van richtinggevoel bij ons beide, met vele dwalingen tot gevolg, was dit echt geen overbodige luxe.

De eerste kilometers ging alles goed en we durfden al voorzichtig te geloven dat we deze route probleemloos uit zouden lopen. Helaas. Voorbij het Spookmeer (dat zijn naam dankt aan de ‘witte wieven’ die er regelmatig rondspoken) raakten wij het paarse spoor volledig bijster. De routekaart, noch de GPS bood soelaas; wij waren wederom verdwaald en hadden geen idee welke kant we op moesten.

 

Dom of gevaarlijk?

Gelukkig bleek de redding nabij in de vorm van een aardige mevrouw, die het gebied naar eigen zeggen op haar duimpje kende en ons na een korte aarzeling wel wilde helpen. Enigszins behoedzaam boog ze zich over onze wandelkaart en wist zich feilloos te oriënteren. Ze kon ook precies aanwijzen waar wij verkeerd gelopen waren.  Man en ik keken elkaar besmuikt aan, terwijl de aardige mevrouw uitlegde hoe we terug moesten lopen. En het lag echt niet aan haar, maar we begrepen er geen snars van. Vertwijfeld peilde de aardige mevrouw ons, alsof ze probeerde in te schatten of we nu echt zo dom waren, of dat we gevaarlijk waren en iets kwaads in de zin hadden. Ze koos, terecht, voor de eerste optie, maar bleef op haar hoede toen ze aanbood een stuk met ons mee te lopen, omdat ze toch die kant op moest.

Wegwijzer

Wat schichtig liep ze voorop, alsof ze ieder moment verwachtte een klap op haar hoofd te zullen krijgen. Toen we het punt bereikten waar Man en ik de paarse route konden vervolgen, las ik een pure opluchting in haar ogen, waarschijnlijk omdat er niets vreselijks gebeurd was. Dit is natuurlijk speculatie van mijn kant, maar wie wel eens naar Opsporing Verzocht heeft gekeken, weet hoe sommige mensen misbruik maken van de kwetsbare positie van andere mensen. Gelukkig gunde de aardige mevrouw ons het voordeel van de twijfel, maar ik kan me haar aarzeling heel goed voorstellen. Zelf durf ik niet eens alleen in het bos te lopen, wat eigenlijk heel jammer is.

 

Lieve aardige mevrouw, mocht u dit toevallig ooit lezen: het geeft mij moed en vertrouwen dat u zich niet door uw angst, maar door uw behulpzaamheid heeft laten leiden. Hartelijk dank nogmaals. U bent een ware wegwijzer. ♥

Het kind in mij

 

 

Diep van binnen schuilt een kind in mij. Meestal merk ik daar niets van, maar af en toe roert ze zich. Dan wil ze aandacht, weet ik inmiddels. Het is een lief meisje, gevoelig en een beetje verlegen. Ze wil het graag iedereen naar de zin maken, vooral degenen van wie ze houdt. Soms begrijpen mensen haar niet en denken dat ze boos is, terwijl ze gewoon heel diep nadenkt over de dingen. Dan is ze stil en voelt ze zich alleen.

Vroeger vond ik het vervelend als ik merkte dat het meisje zich eenzaam voelde. Ik vond het ongemakkelijk en sloot haar buiten. Dan dacht ik, kom op kind, zeur niet zo en ga wat leuks doen. Tot ik erachter kwam dat ik mezelf daarmee te kort deed, omdat er altijd iets bleef knagen. Het kind in mij had troost nodig, die alleen ik haar kon geven.

Tegenwoordig neem ik haar op schoot en fluister lieve dingen in haar oor. Ik vertel haar dat ze goed is zoals ze is en dat ik van haar hou. Zo blijven we dan zitten, tot ze zich ontspant. We zijn innig met elkaar verbonden, die kleine meid en ik. Boosheid, angst, verdriet, onzekerheid, het mag er allemaal zijn in deze vriendschap voor het leven. ♥

f1f67dc437e803d60278eea5cd0ec429

Met deze tekst doe ik mee met #8 schrijfuitdaging van Schaap Schrijft https://schaapschrijft.wordpress.com/2019/01/05/8-schrijfuitdaging/

De zeven hoofdzonden – 6. Ira (woede)

De Indiase filosoof Acharya Shantideva zei meer dan duizend jaar geleden al: ‘Er is geen groter kwaad dan woede en er is geen grotere deugd dan verdraagzaamheid.’

Juist in India gingen vorige week duizenden vrome conservatieve hindoes de straat op, om hun woede te uiten over twee vrouwen die het gewaagd hadden de Sabarimala-tempel binnen te gaan. Deze hindoe-tempel is vanwege een religieus verbod verboden terrein voor meisjes en vrouwen tussen de tien en vijftig jaar, omdat zij kunnen menstrueren en daarmee als onrein gezien worden.

Een teken van zwakte

Daar kan ik dan weer woedend om worden, maar dat doe ik niet, omdat ik de wijze woorden van de Dalai Lama ter harte neem. Hij zegt: ‘Waar het verstand ophoudt, begint de woede. Daarom is woede een teken van zwakte.’

Woede is een krachtige emotie, een primaire reactie van je lichaam wanneer je je benadeeld voelt. De adrenaline giert door je lijf en je kunt niet meer helder nadenken; de woede gaat met je aan de haal. Het zijn de momenten waarop je soms dingen doet, waarvan je later spijt hebt. Ik ben er niet trots op, maar zelf ben ik in het verleden regelmatig woedend geweest, met knallende deuren, geschreeuw, gestampvoet en soms een slingerend voorwerp tot gevolg. Die tijd ligt gelukkig achter me. Hoe ik dat gedaan heb?

Anger management

Omgaan met woede betekent niet dat je haar moet onderdrukken, dat werkt averechts en is ongezond omdat je daarmee stress opbouwt. Nee, anger management werkt juist door de emotie te laten bestaan en er objectief, dat wil zeggen oordeelvrij, naar te kijken. Alleen maar te kijken naar wat er zich in je lichaam en in je hoofd afspeelt. Daarbij helpt het om je te realiseren dat de heftigheid van de emotie maximaal twee minuten standhoudt. Neem dus twee minuutjes de tijd om van een afstandje zonder oordeel naar je binnenwereld te kijken en je zult merken dat de woede vanzelf wegebt. Probeer vervolgens met mededogen naar de trigger van je heftige emotie te kijken: die a-sociale weggebruiker had misschien haast om bij zijn zieke kind te kunnen zijn, je onredelijke partner is misschien nerveus vanwege een moeilijke beslissing die hij moet nemen op zijn werk.

Wanneer je niet in de ban van je woede terecht komt, lukt het meestal om constructiever te reageren. En daar doe je jezelf en je omgeving een groot plezier mee. In India hebben miljoenen vrouwen als tegenreactie op de agressieve protestbeweging een keten van 600 km (dat is twee keer de lengte van Nederland!) gevormd om op vreedzame wijze aandacht te vragen voor genderongelijkheid in hun land. Mooi toch? ♥

 

 

 

Dag Oud, Hallo Nieuw!

 

 

Vandaag nemen we na 365 dagen afscheid van onze dierbare vriend Oud. En zoals altijd, doet ook dit afscheid een beetje pijn. Oud is goed voor ons geweest, hij vergezelde ons dagelijks en toonde de mooie en minder aangename kanten van het leven. Oud liet ons huilen en lachen. Zo leefden we mee met de Groningers in het aardbevingsgebied, hoorden we vol afgrijzen over het ongeluk met de Stint en keken misprijzend naar de gewelddadige acties van de gele hesjes in Frankrijk. Daarnaast konden we meegenieten van het sprookjeshuwelijk van Harry en Meghan, probeerden we een genuanceerd standpunt te bepalen over het beleid in de Oostvaardersplassen en bewonderden we de zwemprestaties van Maarten van der Wijden. Maar het meest besproken onderwerp van Oud was toch wel het weer.

Lekker weertje?

Oud begon onstuimig met een westerstorm op 3 januari. Daarna werd het koud. Zo koud dat we begin maart konden schaatsen op de Amsterdamse grachten. Na een zeer zacht voorjaar, volgde de  hete, droge zomer waar geen eind aan leek te komen, waardoor we eind oktober nog naar het strand konden. Ook november was extreem warm. Voor veel mensen een bron van plezier, voor anderen een reden tot zorg. Met overstromingen, tsunami’s, modderstromen, bosbranden, en een stijgende zeespiegel als gevolg, staat het veranderende klimaat eindelijk wat hoger op de politieke agenda.

 

In die eindeloze zomer werd ons kleinkind geboren: een stoer ventje van ruim 9 pond.  Privé gezien was dat een van de hoogtepunten van Oud. Voor die gelegenheid waren we in de zomervakantie dichtbij huis gebleven. Wekenlang vierden we vakantie in onze caravan die op een mooi plekje aan de Belterwijde stond. En wat een mooi, waterrijk gebied is dat, de Weerribben in de kop van Overijssel. Heerlijk om te zwemmen of te varen en met die tropische temperaturen waande je je in het buitenland. Fijne mensen ontmoet ook.

Vriendschap sluiten met Nieuw

Ja, Oud is goed geweest voor ons en daar ben ik dankbaar voor. Nu staan we op het punt om Nieuw te ontmoeten en dat is best spannend. Wat heeft Nieuw voor ons in petto en zal hij net zo’n goede vriend als Oud worden? Waar hopen we op, waar dromen we van? Gezondheid en liefde, natuurlijk. Innerlijke rust en aanwezig zijn in het moment. Nieuw aanvaarden zoals hij is, met al zijn gezichten, dat is steeds weer de uitdaging.

photo-1442499470257-b9d4da617f83

Vannacht om twaalf uur kus ik Oud vaarwel en begroet ik Nieuw aarzelend, een beetje onwennig nog, maar met vertrouwen in een nieuwe vriendschap. We hebben 365 dagen de tijd om elkaar te leren kennen, lief en leed te delen. Ik heb er zin in. ♥

Met deze tekst doe ik mee met de schrijfuitdaging van Schaap Schrijft:

#7 Schrijfuitdaging – Schaap Schrijft

Verraad

 

Een jaar of tien geleden voorspelde een helderziende mij dat ik verraden zou worden door iemand die ik als vriend beschouwde. Ik hechtte er toen weinig waarde aan en deed er een beetje lacherig over. Ik kon me helemaal niet voorstellen wie zoiets zou doen. Een erg grote vriendenkring had ik sowieso niet en de mensen die ik daartoe rekende, vertrouwde ik blindelings. Totdat… Ja, totdat het onvoorstelbare gebeurde. Het ging ongeveer zoals verteld in onderstaand boeddhistisch verhaal.

 

Een parabel

Aap en Krokodil ontmoetten elkaar aan de oever van de rivier en werden beste vrienden. Ze trokken veel samen op en vertrouwden elkaar. Helaas was het vrouwtje van Krokodil erg jaloers en verzon een list. Ze deed of ze ziek was en zei tegen haar man dat het enige wat haar kon genezen het hart van een aap was. Krokodil stribbelde tegen: ‘vrouwtje lief, natuurlijk wil ik je graag helpen, maar ik kan onmogelijk aan het hart van een aap komen.’ Zijn vrouwtje huilde dikke krokodillentranen en wees naar Aap, die vrolijk op de kant stond te springen. Krokodil wist zich geen raad met dit dilemma, maar besloot toch dat hij zijn vrouwtje niet kwijt wilde. Hij nodigde Aap bij hen thuis uit en nam hem mee op zijn rug voor de tocht over de rivier. Onderweg biechtte hij op dat zijn motieven niet zuiver waren en dat hij het hart van zijn vriend nodig had om zijn vrouwtje te redden. ‘Nee toch,’ schrok Aap ‘wat vervelend nou dat ik mijn hart thuis heb laten liggen. Laten we terug gaan om het op te halen.’ Krokodil keerde om en toen ze vlak bij de kant waren sprong Aap van zijn rug en vluchtte het bos in. Het verraad door Krokodil betekende het einde van hun vriendschap. Tussen Krokodil en zijn vrouwtje kwam het ook niet meer goed.

Judaskus

In de bijbel werd Jezus verraden door Judas, wat leidde tot Jezus’ terdoodveroordeling en kruisiging. Het begrip ‘judaskus’ hangt hiermee samen. Wie een judaskus geeft, doet net of hij het beste voor de ander wil, maar steekt hem in werkelijkheid een mes in de rug. Boeddhisten zien Jezus als een grote bodhisattva. Een bodhisattva is iemand die zijn of haar eigen verlichting uitstelt om anderen te helpen. Daarmee is de geboorte van Jezus ook voor boeddhisten een betekenisvolle gebeurtenis in de geschiedenis.

photo-1451245718442-c46c5cd6a154

Groeipijn

Mij doet het verraad door degene die ik beschouwde als mijn beste vriend nog steeds pijn. Ik weet dat het voor je eigen gemoedsrust belangrijk is dat je iemand vergeeft, die jou heeft gekwetst. En hoewel het altruïsme van Jezus en andere bodhisattva’s inspirerend voor mij is, ben ik nog lang niet zover. Ik hoop dat de pijn die ik voel, groeipijn is, die uiteindelijk zal leiden tot vrede in mijn hart. Merry Christmas! ♥

De zeven hoofdzonden – 5. Gula (onmatigheid, gulzigheid, vraatzucht)

 

 

Gula, oftewel vraatzucht, wordt flink aangewakkerd in de laatste maand van het jaar. Je moet deze dagen stevig in je schoenen staan om niet te zwichten voor de verleidingen van de grote supermarktketens. Zij trekken in hun commercials –  die een slordige half miljoen euro per filmpje kosten –  alles uit de kast om consumenten ervan te overtuigen dat je kerstfeest valt of staat met eten: veel eten, nog meer eten, tot je erbij neervalt eten. Alsof een gematigde kerst een matige kerst zou zijn.

Kerstcommercials

Bij Albert Heijn kan je meer dan 500 producten ‘speciaal voor de feestdagen’ kopen, waarbij die feestdagen zich bij voorkeur niet tot twee kerstdagen beperken, maar het liefst de hele maand duren. ‘Omdat het december is.’

Lidl gaat dit jaar voor goud met BN’er Beau van Erven Dorens die kerst viert met zijn dispuut, ‘de kerstballen.’ En zoals hij in het spotje zegt: ‘moet dit natuurlijk weer ongehoord overdadig zijn.’

Ook Jumbo pakt flink uit met de bekende Jumbofamilie aan de rijk gevulde kerstdis. Andere ‘kersthelden’ die voorbij komen zijn: Jeroen van Boom, Max Verstappen, Roy Donders, Sven Kramer en Kjeld Nuis. Waarschijnlijk voelt Jumbo zelf ook wel aan dat overdaad niet helemaal strookt met de oorspronkelijke kerstgedachte, want zij verkopen (ter compensatie?) een kersttrui, waarvan de opbrengst naar Make-a-Wish-Nederland gaat, om wensen van ernstig zieke kinderen te vervullen.

 

Kerstgedachte uit Ethiopië

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van lekker eten, ook met kerst, maar voor de overvloed in Nederland schaam ik me soms bijna. Zeker als je je realiseert hoe het er in andere delen van de wereld voor staat. Een vriend van me was voor zijn werk in Ethiopië geweest; een land in oost-Afrika waar nog steeds ruim driekwart van de bevolking in armoede leeft. Vriend vertelde hoe hij overal waar hij kwam gastvrij ontvangen werd. De grootste indruk op hem maakte een man die bijna niets te eten had en hem toch van de paar dingen die hij had een sinaasappel aanbood. Vriend kon het bijna niet over zijn hart verkrijgen om de sinaasappel aan te nemen, maar begreep dat zijn weigering als een belediging opgevat zou worden. Hij heeft het kostbare geschenk in dankbaarheid aanvaard en nog nooit met zo veel aandacht een sinaasappel gegeten.

De tekst van kerstsong Do they know it’s Christmas (Band Aid, 1984) is nog steeds actueel.

And there won’t be snow in Africa this Christmas time
The greatest gift they’ll get this year is life
Where nothing ever grows
No rain nor rivers flow
Do they know it’s Christmastime at all?
Here’s to you
Raise a glass for everyone
Here’s to them
Underneath that burning sun
Do they know it’s Christmas time at all?

Vriend maakte onderstaande foto van de sinaasappel, die voor mij symbool staat voor de ultieme kerstgedachte.

 

 

Kerstinkopen 2018; mag het een kransje minder zijn? Of om met Loesje te spreken: de kerstman zegt niet voor niets ho ho ho! ♥

Uit je knop gaan

 

 

Afgelopen weekend zag ik de indrukwekkende one-woman-show Minis Plus van zangeres/actrice en powervrouw Hadewych Minis in het theater. Zij is vernoemd naar de dertiende-eeuwse dichteres en mystica Hadewijch, wiens naam ik me nog herinner van de lessen literatuurgeschiedenis op de middelbare school. Hadewych betekent strijdster en je vraagt je soms af of mensen gaan leven naar de naam die ze bij hun geboorte krijgen (het mooiste voorbeeld daarvan vind ik nog altijd Hennie de Haan, die voorzitter is van de Nederlandse Vakbond Pluimveehouders, maar dit terzijde).

 

Orewoet

De middeleeuwse Hadewijch deed haar naam in elk geval eer aan. Zij was een vrijgevochten en onafhankelijke vrouw, die haar keuzes maakte zonder zich iets van anderen aan te trekken. Zeg maar de Pippi Langkous van de dertiende eeuw. Behalve poëzie over (onvervulde) liefde, schreef ze teksten over je innerlijke kracht behouden bij tegenslag. Als mystica had zij een hartstochtelijk verlangen om samen te smelten met Christus en dan vooral in de lichamelijke betekenis. Die innerlijke drang noemde zij orewoet en was haar belangrijkste drijfveer. Daar waar de rede en de minne (liefde) bij elkaar komen, begon voor haar de mystieke ervaring.

Alle dinghe sijn mi te inghe, ic ben soo wijt (alle dingen zijn me te nauw, ik ben zo wijd).

Hadewijch verwijst hiermee naar het overstijgen van je zelf, van je ego. Om je eigen ruime geest te ontdekken, moet je alle belemmerende gedachten loslaten.

 

 

Dit thema loopt ook als een rode draad door Hadewych Minis’ theatervoorstelling, waarin ze zingt en danst en met humor en relativeringsvermogen vertelt over haar ontdekkingsreis door het leven. Over hoe ze alles wat ze is – zangeres, danseres, actrice, strijdster, moeder, minnares, buurvrouw, vriendin – samen moet laten vallen, binnen de beperking van één lijf en één leven. Orewoet. De vurige drang om uit je schulp te kruipen, uit je cocon te barsten. Stoer, strijdbaar, sensueel en met een kwetsbare kant. Haar optreden is een ode aan Hadewijch, een statement over zichzelf, maar is vooral een oproep aan alle vrouwen; om te doen wat je leuk vindt en waar je voor staat, zonder je af te laten leiden door allerlei egodingetjes.

Ego

Zou ik niet altijd geen angst meer willen voelen
gewoon overal inspringen en het juiste bedoelen
niet watertrappelen maar kopje onder gaan
duiken naar beneden en op de bodem staan
met aan mijn zijde ook mijn ego

Doe dingen voor jezelf, zet je ego opzij
als je doet waar je goed in bent, ben je dan vrij

Maar hoe moeilijk is dat
want ik wil dat iedereen me goed vindt
Had ik maar schijt aan de meerderheid
aan de mensen met een mening
want dan is er weer een ego

https://nl-nl.facebook.com/hadewychminis/videos/379141699322997/

Een bloem in een veldboeket

Natuurlijk kunnen we niet allemaal stralen op een podium. De meesten van ons zouden dat niet eens willen. Maar een beetje meer de diva in onszelf naar boven halen, mag best. Wat is groter, je angst om te bloeien of je angst om altijd een knop te blijven? Bloom on! Misschien ben je geen uitbundige pioenroos, maar een korenbloem is ook prachtig. Iedereen houdt toch van veldboeketten? ♥