Leve de camping!

Mijn hele leven kampeer ik al. De eerste foto’s dateren van zomer ’67 waar ik als huilende baby in een campingbedje gekiekt ben. ‘En je had zo’n pijn in het buikje’ schreef mijn moeder eronder, die in die tijd nog een passend bijschrift onder elke zorgvuldig ingeplakte foto bedacht. Tja, buikpijn op de camping; het was de eerste, maar zeker niet de laatste keer. Om nou te zeggen dat het deel uitmaakt van de charme van kamperen gaat misschien wat ver, maar toch horen de onvermijdelijke ontberingen er wel degelijk bij, juist omdat zij, eenmaal overwonnen, de mate van geluk en tevredenheid bepalen. Zelden heb ik me gelukkiger gevoeld dan de ochtend na een helse nacht met storm en regen in een niet 100 procent waterdichte tent. Wanneer je dan de volgende ochtend de schade opneemt, de losgerukte haringen opnieuw in de grond slaat, je slaapzak te drogen hangt om vervolgens voor je tentje met een mok koffie naar de opkomende zon te kijken, weet je: ik zou niet anders willen.

Levendig en aards

Nergens voel ik me zo levendig en aards als op de camping. Ook is het de plek waar ik de meeste sociale contacten heb gelegd. Met mijn wat introverte aard ben ik zeker geen allemansvriendje, maar op de camping lijken er andere mechanismen in werking te treden. Als kind maakte ik makkelijk vriendinnetjes op de camping en heb ik bijvoorbeeld jarenlang contact gehouden met mijn zogeheten penvriendin Stefanie. Ellenlange brieven schreven we elkaar in de jaren zeventig en tachtig. Ook voor romantische contacten was de camping de place to be. Mijn eerste kus kreeg ik op dertienjarige leeftijd van een Duitse jongen, die net als ik met zijn ouders op vakantie was en nog later volgden Italiaanse vakantievriendjes.

De camping verbroedert, grenzen en taalbarrières lijken weg te vallen, iedereen is er gelijk: wie ooit wel eens naast zijn buurman boven een Frans toilet heeft gehangen, slechts gescheiden door een formica wandje, weet wat ik bedoel. Pretenties zijn niet vol te houden wanneer je beiden met de spetters op je sandalen besmuikt uit je hokje stapt. En daar kan je dan maar beter de humor van inzien, zodat er veel te lachen valt op de camping, want er gebeurt altijd wel iets. Tegenwoordig ga ik met Man en caravan op pad, iets minder avontuurlijk misschien, maar het saamhorigheidsgevoel dat ik op de camping ervaar, verandert niet.

Verbindende Buurtcamping

Hulde daarom voor het initiatief van de Buurtcamping: in 2013 begonnen met één camping in één park, worden er dit jaar al 37 gerealiseerd op plekken in heel Nederland. De Buurtcamping heeft een prachtige missie en wil kamperen voor iedereen toegankelijk maken, omdat kamperen verbindt. De organisatie draait volledig op vrijwilligers. Extra sympathiek is dat eenderde van de kampeerders bestaat uit betalende buurtbewoners, eenderde uit buren die om financiële redenen niet op vakantie kunnen en eenderde uit buren die vrijwilligerswerk doen op de camping. Hoe mooi kan het leven zijn?

Warm aanbevolen: debuurtcamping.nl ♥

Lichtend voorbeeld

In Berlijn bestaat sinds twee jaar een liberale moskee. Ik vind dat een hoopvol gegeven. Deze Ibn Rushd-Goethemoskee is opgericht door de vrouwelijke imam Seyran Ates, een Duitse advocaat van Koerdisch-Turkse afkomst. In de moskee kunnen vrouwen en mannen tegelijkertijd bidden en ook homo’s en transgenders zijn er welkom. Verder staat het vrouwen vrij om een hoofddoek te dragen, hoewel Ates daar kritisch tegenover staat, maar is gezichtsbedekking verboden.

Imagine

Wat een moed is er nodig voor een dergelijk initiatief; om als vrouw dwars tegen dogma’s in te gaan en krachtig op te komen voor je overtuigingen. De prijs die zij daarvoor betaalt is hoog, want zij ontvangt regelmatig doodsbedreigingen uit conservatieve hoek. Desondanks blijft zij haar boodschap verkondigen: ‘We hebben een historisch-kritische exegese van de Koran nodig. Een tekst uit de 7e eeuw mag en kan niet letterlijk opgenomen worden.We zijn ervan overtuigd dat we de Koran moeten lezen, die gericht is op barmhartigheid, liefde voor God en vrede. De moskee zal een plaats zijn voor al de mensen die niet voldoen aan de regels en voorschriften van conservatieve moslims.’

Wat mij betreft zou een dergelijke houding ook verlichting kunnen brengen binnen de christelijke kerken, waar oude voorschriften en gebruiken nog steeds leidend zijn en de bijbel veelal traditioneel geïnterpreteerd wordt. In de ideale wereld zou dat uitmonden in één wereldkerk, met één God (die je ook Liefde, Bron, Energie, Natuur, Pipo of welke naam dan ook kan noemen) waar echt iedereen welkom is om barmhartigheid, liefde en vrede uit te dragen. En dan heb je uiteindelijk helemaal geen kerk meer nodig. Imagine all the people, sharing all the world.

Existentiële angst

En daarvoor is dus de moed nodig om je existentiële angsten los te laten. De angst voor alles wat anders is, de angst voor het onbekende, de angst dat er niet genoeg is, de angst om nergens bij te horen, de angst om ergens bij te horen. Wie zich bewust is van zijn belemmerende gedachten, want het zijn slechts gedachten, kan muren slechten. Angst sluit deuren, terwijl liefde harten opent.

Het maakt niet uit wiens volgeling je bent of wie je bewondert, of dit nu Jezus, Mohammed of Boeddha is, maar wees barmhartig, liefdevol en vredig. Overtuig jezelf ervan dat er genoeg is voor iedereen. Zoals Ghandi zei, biedt de aarde genoeg voor ieders behoeften, maar niet voor ieders hebzucht. Voor mij is Seyran Ates met haar moedige optreden een hedendaagse inspiratiebron. Zij zet haar angst opzij en draagt de kern uit van wat spiritualiteit volgens mij werkelijk is: onderlinge verbondenheid. Een diep besef dat alles met alles samenhangt in een eindeloos verband. Als het goed gaat met jou, gaat het goed met mij.

Ik maak een diepe buiging voor Seyran. ♥

Simpelweg gelukkig

Een eigen huis, een plek onder de zon
en altijd iemand in de buurt die van me houden kon. 
Toch wou ik dat ik net iets vaker,
iets vaker simpelweg gelukkig was.

Is dit het nou?

Wie herinnert zich niet dit liedje uit eind jaren tachtig? Afgezien van het aanstekelijke deuntje, is de inhoud van de tekst heel herkenbaar. Je hebt zo’n beetje alles wat je hartje begeert, je hebt eigenlijk niets te klagen en toch voel je je zozo, niet echt happy. Je staat ’s morgens op, doet wat je moet doen en gaat weer slapen. De dagen rijgen zich aaneen zonder gedenkwaardige gebeurtenissen en je denkt: is dit het nou?

Het goede nieuws is dat je jezelf kunt trainen in het creëren van geluksmomentjes, zodat je elke dag een paar pareltjes aan je ketting kunt rijgen. En zoals dat gaat met trainen, hoe vaker je het doet, hoe beter je erin wordt, dus hoe groter en glanzender de parels zullen zijn. Echt waar, elke dag heeft zulke verborgen schatten in zich, je moet ze alleen wel willen zien en er de juiste waarde aan toekennen door er doelbewust bij stil te staan. Je moet als het ware oefenen in oplettendheid, zodat je de schoonheid van kleine dingen ziet.

Geluksmomentjes

Een paar voorbeeldjes. Man en ik liepen door de tuin en bleven stilstaan bij het armetierige, bladloze olijfboompje dat de winter zo te zien niet goed doorstaan had. ‘Die moet helaas bij het tuinafval’ concludeerde ik. ‘Tja,’ zei man ‘al had hij maar één groen knopje, dan zou hem dat lot bespaard worden.’ En verhip, een week later ontwaren we een speldenprikje groen aan het uiteinde van een takje. Alsof het boompje ons gehoord heeft. Een moment om te koesteren.

Hetzelfde geldt voor het pimpelmezenpaar dat een nestje heeft gebouwd in het nestkastje dat ik heb opgehangen. Sterk vermagerd door alle vlieguren, vliegen ze af en aan met wurmpjes en andere lekkernijen in hun snaveltjes om hun piepende kroost een goede start te geven. Ontroerend.

Ook word ik blij van het tuinlichtje met een zonnecel dat ik heb gekocht. Zelfs als de zon die dag niet heeft geschenen, floept het lichtje aan zodra het begint te schemeren. Wonderbaarlijk toch? Een potje zonlicht. Energie gratis en voor niks.

Mijn dochter, die een te druk leven leidt om veel aandacht aan haar moeder te besteden, belde afgelopen week twee keer. Zomaar! Heerlijke gesprekken, waar ik nog weken op kan teren.

De koffie op de camping smaakte weer ouderwets goed. Nescafé met een lepeltje Completa. Thuis zouden we er onze neus een beetje voor ophalen, want verwend met een espressoapparaat met vers gemalen koffiebonen, maar op de camping lijkt alles lekkerder te smaken. Het kampeerseizoen is weer geopend!

Parels rijgen

Zo zou ik nog wel een tijdje door kunnen gaan met het opsommen van geluksmomentjes. Want wat te denken van het geluid van kabbelend water, lammetjes in de wei, de zon op je huid, een wit zeil tegen een strakblauwe lucht of het indrukwekkende schouwspel van een naderende onweersbui? Ik laat ze vaak de revue passeren als ik ’s avonds in bed lig. Zo val ik meestal met een blij gevoel snel in slaap. En ’s morgens word ik dan weer wakker met een opgeruimd gevoel van verwachting; benieuwd welke pareltjes ik de komende dag weer aan kan rijgen. Moet je ook eens proberen. Je wordt er simpelweg gelukkig van. ♥

 

Giftige woorden

Gisteren werd in veel boeddhistische landen Vesak gevierd. Met Vesak of Vesakha Puja vieren boeddhisten de geboorte, het sterven en de verlichting van de Boeddha (ca. 2600 jaar geleden). Het is daarmee het belangrijkste boeddhistische feest. De datum ervan is afhankelijk van de maankalender; bij de eerste volle maan in de maand Vesaka. Vesaka is de zesde maand volgens de hindoekalender en valt meestal samen met onze maand mei of juni. Dit jaar viel Vesak dus op zondag 19 mei.

Juist spreken

Het is een tempelfeest dat in boeddhistische landen als Indonesië, Nepal, India en Sri Lanka uitbundig wordt gevierd met offers, optochten, lichtjes en bloemen. Voor velen is het de vrolijkste dag van het jaar, maar ook een dag die een diepe spirituele betekenis heeft. Er wordt uitgebreid stilgestaan bij de vijf ‘oefenregels’: 1. alle leven respecteren 2. bezittingen van anderen respecteren 3. geen seksueel wangedrag vertonen 4. juist spreken en 5. oplettend eten, drinken en consumeren.

Wie deze oefeningen in oplettendheid consequent uitvoert, zal steeds vaker in contact komen met zijn eigen boeddhanatuur van liefde en helderheid. Zelf oefen ik veel met de vierde regel, juist spreken. De klassieke opvatting over juist spreken gaat over de waarheid spreken, niet met gespleten tong spreken, niet op een wrede manier spreken (hieronder vallen ook schreeuwen, vloeken en iemand zwart maken) en niet overdrijven of mooier maken.

En dat is soms moeilijker dan het misschien lijkt. De waarheid spreken kan namelijk ook kwetsend zijn. Wat zeg je bijvoorbeeld als een vriend jouw mening vraagt over zijn nieuwste boek, kunstwerk of ander project dat jij echt niet goed vindt, maar waar hij zijn ziel of zaligheid in heeft gelegd? Meestal draai ik er wat onhandig omheen en probeer ik toch iets positiefs te verzinnen. In andere situaties, zoals bij een meningsverschil, betrap ik mezelf af en toe op stemverheffing of uit ik hartgrondig een krachtterm (een drieletterwoord dat begint met een k) als ik mijn hoofd stoot. Ook wil ik een verhaal wel eens wat aandikken om het voor de luisteraar boeiender te maken of mezelf in een positiever daglicht te plaatsen.

Lief

Heel menselijk allemaal, dat wel, maar toch wil ik alert blijven op de kracht en de macht van giftige woorden. Zeker in deze tijd van social media, waarin de drempel om je gal over anderen te spuwen steeds lager lijkt te worden, vind ik het belangrijk om mijn eigen woordkeuze op juistheid te blijven onderzoeken. Een feestdag als Vesak zet mij ertoe aan om weer even de puntjes op de i te zetten. Het herinnert mij aan vroegere tijden, toen mijn moeder juist met Kerst tegen mij en mijn broertjes zei: ‘Nu geen ruzie maken, vrede op aarde.’

Giftige woorden kunnen mensen letterlijk ziek maken. Speak kindly! Of in goed Nederlands: doeslief. ♥

lotus-kaars-in-hand-gelukkige-vesak-dagachtergrond_45981-218

Sporten: een oefening in geduld

 

Een gezonde geest in een gezond lichaam, da’s een mooi streven. Dat dit niet altijd even makkelijk in praktijk te brengen is, bleek gisteren weer eens pijnlijk duidelijk. Om mijn lichamelijke conditie wat te verbeteren, ben ik sinds kort lid van een power walking club. Dit betekent twee à drie keer in de week in groepsverband gedurende een uur stevig doorlopen, met tussendoor een aantal spierversterkende oefeningen. Omdat het een natuurlijke manier van bewegen is, met weinig weerstand, is de kans op blessures nagenoeg nihil, zo beloofde de brochure.

Squats en armpje drukken

Nou ben ik als het op sporten aankomt geen natuurtalent. Ik was dan ook al lang blij dat ik het tempo redelijk bij kon houden en niet te ver achterop raakte bij de groep. De spieroefeningen bleken een ander verhaal. Hoewel ik dapper probeerde mee te doen met de squats, opdrukken, armpje drukken en dribbelen op de plaats, gaven mijn spieren met enige regelmaat waarschuwingssignalen dat ze hier niet van gediend waren. Maar omdat de aanhouder wint, besloot ik gewoon door te gaan met strekken en buigen en rekken en veren. Totdat.. Ja, totdat ik een scheurende pijn door mijn linkerkuit voelde trekken en ik geen stap meer kon verzetten. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag.

 

Ik strompelde een stukje verder, maar kon op die manier de eindstreep niet halen. De trainster moest me het laatste stuk van de route met de auto vervoeren. Wat een afgang. De diagnose: een coup de fouet oftewel een zweepslag. Dit betekent een scheurtje in de kuitspier met een flinke zwelling tot gevolg. En pijn, veel pijn; het is me duidelijk waar die naam zweepslag vandaan komt. Niets ernstigs gelukkig, met rust geneest het vanzelf, maar wel heel onhandig. Nu hobbel ik dus op krukken door het huis en moet ik zo veel mogelijk met mijn geblesseerde been omhoog zitten. Afhankelijk van de ernst van de blessure kan dit zo’n twee tot acht weken duren. Twee tot acht weken!

Not my cup of tea

Nee, sporten zal wel nooit mijn ding worden, als ik het zelfs voor elkaar krijg om bij een low risk activiteit een blessure op te lopen. Voorlopig moet ik het een poosje rustig aan doen, zodat mijn gepijnigde soleus (scholspier) kan herstellen. Daarmee wordt het ook een oefening in geduld, een training van de mind, nu ik fysiek gemankeerd ben. Want het valt niet mee om letterlijk uit de running te zijn en slechts met de beentjes omhoog en een kopje thee op de bank te kunnen zitten.

Een gezonde geest in een gezond lichaam; ik blijf mijn best doen! ♥

 

Zalig Pasen, wat betekent dat eigenlijk?

Mijn man en ik wensten elkaar een zalig Pasen. Tegelijkertijd vroeg ik me af wat we elkaar daarmee nou precies toewensten. Ik bedoel, het is zalig weer deze paasdagen en het paasbrood smaakte ook zalig bij de brunch, maar ik nam aan dat dit niet helemaal de strekking van de paaswens is.

De betekenis

In mijn werk ben ik altijd bezig met taal, taal is echt een grote liefde van mij, dus ook in dit geval was ik benieuwd naar de exacte betekenis van het woord zalig, in de religieuze context. Ik sloeg de Dikke Van Dale erop na en die gaf aan: 1 het eeuwig heil deelachtig, gered worden van het eeuwige verderf, zijn ziel redden zedelijk gelukkig.

Eigenlijk wensen we elkaar dus eeuwig geluk toe in de vorm van geestelijk licht; bevrijding van last of druk door het goede te doen en te denken (= zedelijk gelukkig). Dat doet me dan weer heel erg denken aan het begrip Nirwana of Nibbana  in het boeddhisme: het opgaan in de oneindigheid, de hoogste staat van verlichting die een mens kan bereiken, een toestand van volkomen rust.

Dat kan de bedoeling toch niet zijn?

Sowieso valt het me vaak op dat religieuze stromingen vooral in de basis veel overeenkomsten hebben en dezelfde weg wijzen, namelijk het pad van liefde. ‘Wees zuiver van hart’ zei Jezus. ‘Handel juist en zuiver het hart’ zei de Boeddha. Daarmee kan het toch nooit de bedoeling zijn, van welk geloof dan ook, om elkaar naar het leven te staan?

Gisteren werden we weer opgeschrikt door de zeer gewelddadige aanslagen op onder meer drie rooms-katholieke kerken in het overwegend boeddhistische Sri Lanka. De aanslagen zijn nog niet opgeëist, maar men gaat ervan uit dat een islamitische terreurgroep verantwoordelijk is voor deze gruweldaad. Ik vraag me af welke God oproept tot zulke geweldpleging. Volgens mij geen enkele. Het zijn de mensen die uit naam van hun geloof menen het recht te hebben anderen hun vrijheid of zelfs hun leven te ontnemen.

Islam ≠ terrorisme

Ik moet mezelf er soms nadrukkelijk aan helpen herinneren dat hoewel vrijwel elke terrorist zichzelf moslim noemt, het omgekeerde beslist niet het geval is: niet elke moslim is een terrorist. De meesten niet feitelijk. We zijn allemaal mensen, op zoek naar liefde en geluk. Ik hoop dat ons verlangen naar verbinding uiteindelijk groot genoeg is om de onderlinge verschillen te overbruggen, zodat iedereen ter wereld, ongeacht zijn of haar geloof, in zaligheid zal verkeren.

Voor nu, een zalig Pasen! ♥

Somewhere over the rainbow

Je zal maar homo zijn en in Brunei wonen.. Het zal je niet ontgaan zijn dat de sultan van Brunei deze week de de doodstraf door steniging heeft ingevoerd voor homo’s die seks met elkaar hebben. Een shockerend bericht natuurlijk, maar helaas is Brunei niet het enige land ter wereld waar homoseks strafbaar is. In de Amsterdam Rainbow Dress, een ontwerp van Mattijs van Bergen en Oeri van Woezik, zijn de vlaggen van maar liefst 72 landen verwerkt, waar homoseksualiteit opgenomen is in het wetboek van strafrecht. De jurk is bedoeld als oproep tot openheid en inclusiviteit.

Toch gloort er een zachter licht aan de horizon. In Sri Lanka is homoseks verboden volgens een Britse koloniale wet uit 1883. Recent hebben de juridische autoriteiten echter aangegeven hier verandering in aan te zullen brengen, om de positie van LGBT te verbeteren. Dit proces duurt misschien langer dan wenselijk is, maar hervormingen kosten nu eenmaal tijd.

Vlek, op vlek, op vlek

In Chicago werd Lori Lightfoot deze week verkozen tot nieuwe burgemeester. Ze is daarmee de eerste vrouwelijke, Afro-Amerikaanse, openlijk lesbische burgemeester van deze derde stad in de VS. Margriet van der Linden, zelf lesbisch, zei in haar talkshow treffend dat sommige mensen dat ‘vlek, op  vlek, op vlek’ zouden noemen, daarmee aangevend dat we er nog lang niet zijn op het gebied van (homo)emancipatie. Het is enerzijds inderdaad verheugend dat Lightfood is gekozen door de inwoners van Chicago. Tegelijkertijd is het pijnlijk dat dit voorpaginanieuws is vanwege haar sekse, raciale kenmerken en seksuele geaardheid.

Homo-emancipatie

Dat Nederland voortrekker is op het gebied van homo-emancipatie bleek weer eens bij het verschijnen van de nieuwste Donald Duck:  we zien een illustratie van een verliefd lesbisch stelletje dat romantisch dineert. Kijk, daar word ik nou vrolijk van! Ontroerd bijna,  omdat het blad hiermee reageert op een uitzending van het Jeugdjournaal, waarin de tienjarige Fenna, die twee vaders en twee moeders heeft, zich afvroeg waarom er in Duckstad alleen maar heterostelletjes wonen. Bravo Fenna!

download

Mini-jurk

Nee, we zijn er nog niet, ook niet in Nederland. Maar wat ben ik blij dat ik hier woon en niet in een van die 72 landen waar je niet ongestraft je geliefde mag beminnen als hij of zij toevallig van hetzelfde geslacht is als jij. Ik hoop dat de Amsterdam Rainbow Dress, hoe mooi ook, de komende jaren ingekort kan worden tot een mini-jurkje of, beter nog, gereduceerd wordt tot niets. Pas als het woord emancipatie, in welke context dan ook, uit het woordenboek verdwenen is en niemand meer beoordeeld wordt op uiterlijke kenmerken, is er sprake van echte gelijkwaardigheid in een inclusieve samenleving. Wishful thinking? ♥

Karma

Afgelopen week heb ik weer eens een boek over karma gelezen (A. Bodde, Karma en reïncarnatie). Met gemengde gevoelens, kan ik wel zeggen, want karma en ik staan op enigszins gespannen voet met elkaar. Op zich vind ik het principe van karma een aantrekkelijk idee, omdat het ervan uitgaat dat je oogst wat je zaait en dat wie goed doet, goed ontmoet. Dat klinkt heel rechtvaardig en belooft tegelijkertijd dat je leven maakbaar is, omdat je terug krijgt wat je erin stopt. Maar zo eenvoudig is het helaas niet.

We kennen allemaal wel voorbeelden van lieve, vreedzame mensen (om maar te zwijgen over onschuldige kinderen) die de meest vreselijke dingen meemaken. Hoe komen die aan zo’n negatief karma, vraag je je af. Dan wordt het konijn uit de hoge hoed getoverd: dat hebben ze opgebouwd in een vorig leven. Tja, op dat punt haak ik toch een beetje af, omdat ik niet overtuigd ben van het bestaan van reïncarnatie, zeker niet in de letterlijke betekenis van het woord: opnieuw in het vlees komen.

Wedergeboorte

In westerse (boeddhistische) kringen zijn er meer mensen die net als ik moeite hebben met het idee van reïncarnatie en die sowieso liever het begrip wedergeboorte hanteren. Waar reïncarnatie impliceert dat je opnieuw in een fysiek lichaam geboren wordt, is wedergeboorte ruimer interpreteerbaar. In die context spreekt vooral de leer van anatta mij aan. Anatta betekent ‘niet-zelf’, hetgeen duidt op het fenomeen dat het zelf als onveranderlijke constante niet bestaat. Al onze gedachten, gevoelens en waarnemingen verschijnen en verdwijnen weer. Niets heeft eeuwigheidswaarde. Daarom is het goed om je nergens aan te hechten of vast te klampen.

Wie dat doorziet en alles in het leven op die manier zonder oordeel kan beschouwen, is een vrij mens dat in dit leven als verlicht wezen opnieuw geboren wordt,  ontwaakt zo je wil. Het is die transformatie die tot de metaforische wedergeboorte leidt, wat volgens de Boeddha, de Ontwaakte, het doel in ieders leven zou moeten zijn: streven naar geluk, onafhankelijk van alle relatieve dingen, zodat we verlost worden van het lijden. Want alle lijden is verzet. Verzet tegen dat wat er is.

In contact met je boeddhanatuur

Gelukkig is het volgens de Boeddha himself geen probleem om niet in de meer vleselijke reïncarnatie te geloven . Hij onderwees namelijk dat iemands geloof minder belangrijk is dan zijn daden. Goede daden, hebben goede gevolgen, of je nu gelooft in reïncarnatie of niet. Zie onderstaand vers van Boeddha over karma.

Ik ben de eigenaar van mijn daden,
De erfgenaam van mijn daden,
Geboren door mijn daden,
Gerelateerd aan mijn daden.
En leef ondersteund door mijn daden.
Van elke daad die ik verricht,
Goed of slecht,
Daar ben ik erfgenaam van.
Zo zou een monnik steeds weer moeten reflecteren.
Boeddha (Anguttara Nikaya,I.87f)

Geen eenvoudige opdracht, maar wel een die leidt tot gemoedsrust. En als je dan soms even in contact komt met je eigen boeddhanatuur, dan voel je de allesomvattende eenheid van het grote niets. Een moment van kosmisch bewustzijn, dat het ego overstijgt.♥

 

Verlangen naar anders

Het valt mij op dat zo veel mensen verlangen naar iets anders dan wat er is. Dat zie ik in het klein, bij de mensen om me heen, en dat zie ik in groter verband, kijkend naar de (inter)nationale politiek. Weinigen lijken zich te realiseren dat het ware geluk binnen handbereik ligt. Het doet me denken aan het boeddhistische verhaal over de bedelaar, die zonder het te beseffen jarenlang op een kist gevuld met goud zat.

Wie tevreden en dankbaar is, ervaart innerlijke rust. Innerlijke rust is het werkelijke goud. Niet voor niets is verlangen een van de drie vergiften in het boeddhisme. Verlangen leidt tot ontevredenheid in het hier en nu. Verlangen is de loodzware last van lijden.

Was mijn partner maar…

Denk je dat je gelukkiger zult zijn als je partner begripvoller, liever, sportiever of sexyer is? Helaas. Zodra je wens vervult is, dient zich je volgende droom aan, die opnieuw leidt tot een onvervuld verlangen. Bovendien besteed je daarmee je eigen geluk uit aan een ander, die dan verantwoordelijk is voor jouw geluksgevoel. Zo maak je jezelf tot slachtoffer en hoef je niet bij jezelf naar binnen te kijken, terwijl zich daar juist die kist met goud bevindt.

Je kunt na een dag werken naar huis rijden en denken: nou, hij zal wel weer op zijn luie kont in de bank hangen. Je kunt ook denken: hopelijk heeft hij een goede dag gehad en gaan we gezellig samen eten. Je partner verandert niet door de ene of de andere gedachte van jou, maar je manier van thuiskomen wordt er wel door bepaald. Het is jouw perceptie die de situatie kleurt. Ik weet wel waar ik gelukkiger van word.

Projectie

Het gevoel van onvrede dat veel mensen ervaren, is in werkelijkheid omgevormde zelfafwijzing. Ze projecteren hun diepste gevoelens van angst en onzekerheid op iemand anders, vaak hun partner, en verwachten dat die hen gelukkig zal maken. Dat is natuurlijk een irreële wens, want niemand kan een ander mens gelukkig maken, hooguit kortstondig. Deze verwachting leidt onherroepelijk tot teleurstelling en verwijten en de onjuiste gedachte dat als de partner maar zus of zo zou zijn, alles beter werd.

Sommigen beginnen reikhalzend uit te kijken naar een andere man of vrouw, die wel over de begeerlijke eigenschappen beschikt. Degenen die blijven, vluchten vaak in allerlei afleiding zoals overmatig sporten, drankmisbruik, buitensporig shopgedrag, overeten en andere ongezonde gedragingen of verslavingen. Ze laven zich aan vluchtige, wereldse genoegens, waarvan het bevrijdende effect binnen de kortste keren verdwenen is. Alles om maar te ontkomen aan de angst voor teleurstelling, verveling en sleur, die eigenlijk de angst is voor het leven zelf. Alleen wordt het gapende gat van de hunkering daarmee nooit blijvend gevuld, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat, met een patroon van dissociatie, dat leidt tot oppervlakkigheid.

De schat ontdekken

Je gaat het geluk niet vinden met een ander huis, een verre reis of een verleidelijke partner. En in groter verband gaan de  FvD-stemmers het geluk niet vinden door blind te vertrouwen op de Thierry Baudets in deze wereld, die balkend hun waarheid verkondigen. Wie steeds denkt dat het anders of beter moet en daar anderen verantwoordelijk voor houdt, gaat voorbij aan de schoonheid van alledag en aan zijn eigen verantwoordelijkheid om de schat te ontdekken waar hij elke dag bovenop zit. Tevredenheid en dankbaarheid zijn zowel de weg als de bestemming.♥

Week Zonder Vlees

Van 11 t/m 17 maart is de tweede editie van de Nationale Week Zonder Vlees. De teller staat inmiddels op 56.481 mensen die zich hebben aangemeld, en deze week dus geen vlees op het menu zetten.  Volgens de organisatie resulteert dit in 43.490 kilo dierenvlees dat niet gegeten wordt, 7.342.530 liter water dat niet verbruikt wordt en 751.197 kilo CO2 die niet uitgestoten wordt. Dat zijn duizelingwekkende aantallen, die tot de verbeelding spreken.

Geflatteerde cijfers

Laat ik voorop stellen dat ik een dergelijk initiatief toejuich, omdat ik denk dat het een positieve ontwikkeling is dat steeds meer mensen bewust eten. Minder vlees en vis eten hoort daar voor mij als vanzelfsprekend bij. Maar de bovengenoemde cijfers van de besparing die dat op zou leveren, zijn volgens mij geflatteerd. Die deelnemers eten gedurende deze week natuurlijk niet niets en de productie van plantaardig voedsel leidt ook tot CO2-uitstoot en verbruik van water. Correcter zou zijn om de milieulasten van vegetarisch eten af te zetten tegen de milieulasten van een week vlees eten, zodat je de daadwerkelijke besparing in kaart brengt. Want dat het besparing oplevert, daarvan ben ik wel overtuigd.

Over stiertjes en haantjes

Een ander punt van overweging is meer praktisch van aard: als steeds meer mensen vegetarisch eten, wat heeft dat dan voor gevolg voor het consumeren van zuivel en eieren? Voor de productie van zuivel en eieren zijn immers respectievelijk koeien en hennen nodig. Wil een koe melk blijven geven, dan zal zij met enige regelmaat een kalfje moeten krijgen. De helft van die kalfjes betreft stiertjes. Wat moet er met die stiertjes gebeuren als zoveel mensen vegetariër zijn? Een vergelijkbaar probleem doet zich voor bij het pluimvee. Hennen zullen wel eieren blijven leggen, maar om een nieuwe generatie kippen te krijgen, moeten er eieren uitgebroed worden, waarbij de helft van de kuikens haan zal zijn. Kunnen we dus onze beker melk en ons eitje voortaan ook beter laten staan?

photo-1452967712862-0cca1839ff27

Overtuigd flexitariër

Nee hoor, dat hoeft zeker niet. De organisatie van de Nationale Week Zonder Vlees wil een flexitarisch eetpatroon promoten: hierin worden vlees en vis structureel afgewisseld met vegetarische of plantaardige gerechten. En laat dat nou net in mijn straatje passen; de gulden middenweg wat mij betreft. Als we met z’n allen een paar keer per week vegetarisch eten, wordt de milieudruk al aanzienlijk minder. Die variatie is goed voor mens, dier en moeder aarde en mede daarom ben ik overtuigd flexitariër. Want laat ik eerlijk zijn: het milieu is hartstikke belangrijk, maar daarnaast kan ik af en toe enorm genieten van een goed klaargemaakt, bij voorkeur biologisch stukje vlees. ♥