Categorie archief: Mindfulness

Mindfulness voor kinderen

In een tijdschrift las ik dat we 47% van onze tijd aan andere zaken denken, dan waar we op dat moment mee bezig zijn. Dat betekent dus dat we bijna de helft van onze tijd niet aanwezig zijn in het moment. Jammer, want ‘aandacht maakt alles mooier’ en ‘alles waar je aandacht aan geeft groeit.’

Dat niet alleen volwassenen moeite hebben met leven in het hier en nu, maar dat veel kinderen dit ook lastig vinden, ondervond ik regelmatig in de tijd dat ik nog in het basisonderwijs werkte: leerlingen die zich zorgen maakten, die piekerden, die slaapproblemen hadden.

 

Veel prikkels

De huidige tijd stelt hoge eisen aan kinderen. Ouders investeren veel in hun kinderen en hebben vaak hoge verwachtingen van hen. Daarbij groeien kinderen op in een prikkelrijke wereld, terwijl de meesten niet goed weten hoe ze die prikkels kunnen filteren. Daardoor raken steeds meer kinderen overbelast en ervaren ze lichamelijke spanning en psychische stress.

Een mogelijke oplossing zou naar mijn idee kunnen zijn, kinderen al op jonge leeftijd te leren hoe ze mindful in het leven kunnen staan. Dat is makkelijker dan je misschien denkt en er is niets zweverigs aan. Het betekent alleen maar dat je kinderen leert hun aandacht te houden bij waar ze mee bezig zijn, of dat nu rekenen, taal, tekenen, spelen of eten is. En daarvoor hoef je echt niet met je kids op een yogamatje of meditatiekussen te gaan zitten, al is daar natuurlijk niets mis mee.

Weinig hebben en veel doen

Hoe het ook kan, bewijzen de ouders die met hun kroost kamperen op de wintercamping in Zeewolde. In een filmpje van het NOS Journaal van afgelopen zaterdag, is te zien hoe zij de kou trotseren en, in een tent, van de winter en van elkaar genieten.  ‘Rooksignalen in de polder, twintig wigwams in Zeewolde met de wintergasten van wintercamping Wielewaal’, zo schetst de verslaggever een sfeerbeeld van wat een nieuwe trend blijkt te zijn.

Een vader: ‘Het is koud, dus je bent de hele dag bezig met vuurtje stoken, eten klaar maken. Je bent bezig met van alles, maar eigenlijk ook met niets.’ Een andere vader: ‘De lol is, denk ik, weinig hebben en veel doen.’ Een moeder: ‘Ik denk dat het een garantie is voor gezellig niets doen en dat dat wel een beetje rust geeft.’ Nog een wintergast: ‘Gewoon effe geen nieuws, dat is ook lekker.’ En de laatste: ‘We hebben zelfs geen wifi, en bereik met de telefoon is ook maar afwachten of je dat wel hebt hier.’

Wilde apengedachten

Wat mij betreft is dit een ultiem voorbeeld van mindfulness voor kinderen; aardser kan toch bijna niet? Vuurtje stoken, broodjes bakken boven het kampvuur, ravotten in de buitenlucht, samen spelletjes doen. Al je zintuigen gebruiken en niet afgeleid worden door smartphone of computerscherm. Reken maar dat je dan als kind geen tijd hebt om te piekeren en dat je ’s avonds als een blok in slaap valt. Misschien wel nadat je vader of moeder het prentenboek Aap en Panda, over wilde apengedachten, aan je voorgelezen heeft. ♥

Denk niet aan gisteren, straks of wat morgen staat gepland.
Denk liever aan vandaag, aan dit moment,
en geniet van de dingen waar je nu mee bezig bent 

Aap en Panda
Een aanrader!

 

Waarom toeval niet bestaat

 

Ik was eens op een feestje waar toevallig een ex-vriendje van me rondliep. Laat ik hem Paolo noemen (hij heeft Italiaanse roots). Paolo was daar met zijn beeldschone vrouw en schattige dochtertje. Ik was alleen; man en kinderen waren thuis gebleven. De situatie voelde ongemakkelijk. Ik wist niet hoeveel onze relatie voor hem betekend had en of hij zijn vrouw over ons verteld had. Daarom durfde ik hem niet aan te spreken en hij deed volgens mij erg zijn best om mij zelfs niet aan te kijken. Dus bleven we elkaar hardnekkig negeren, tot het moment dat het liedje Eternal flame van de Bangles door de ruimte schalde. Dat was ‘ons’ liedje destijds geweest. Verrast keek ik op, recht in de ogen van Paolo die het ook herkend had en me met een intense blik een handkus toe blies (tja, het blijft een Italiaan).

Synchroniciteit

Was het toeval die avond, dat twintig jaar na dato juist dát liedje klonk, waardoor de tijd even stilstond en twee mensen een kort moment van verbondenheid voelden? Ik ben steeds meer geneigd te denken dat toeval niet bestaat en dat er eerder sprake was van synchroniciteit.

 

 

Synchroniciteit, een term die door Carl Jung bedacht is, duidt op het fenomeen van twee gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden in een betekenisvol geheel, waartussen geen oorzakelijk verband bestaat. Iedereen maakt wel dat soort situaties mee. Je bent blut en krijgt precies op het juiste moment een financiële meevaller, je stuit op een tijdschriftartikel met een onderwerp waar je net een vraag over had, je hebt een naar bericht gehad en daar staat zomaar je vriendin met een bloemetje voor de deur. Een gelukkig toeval of is er meer aan de hand?

Het zou kunnen dat er geen sprake is van een zichtbaar causaal verband, maar dat dergelijke voorvallen een niet-zichtbare oorzaak hebben binnen de transcendente wereld. Jung noemde dat het collectief onderbewustzijn, een niveau voorbij ruimte en tijd. Elke betekenisvolle gebeurtenis krijgt slechts waarde door het bewustzijn van degene die hem waarneemt. Hieruit volgt dat hoe ruimer je bewustzijn is, des te vaker je zulke synchroniciteit zult waarnemen.

Harmonieuze uitwisseling

Ervan uitgaande dat we leven in een energetisch universum, waar het doel van alle activiteit de harmonieuze uitwisseling van energie is tussen onszelf en alles en iedereen in de natuur, kan er eenvoudigweg geen sprake zijn van toeval. Alles is zeer nauw en op een zinvolle manier met al het andere verbonden. Soms zichtbaar, meestal voor onze ogen verborgen, op een voor ons onbegrijpelijke manier. Kwantumfysica toont aan dat de allerkleinste deeltjes (kwantumfotonen) met een mysterieuze perfectie samenwerken met alle andere deeltjes, binnen een samenhangend geheel. Niks toeval, willekeur of ongeluk: alles wat gebeurt, moet zo gebeuren.

Veder_in_waterWanneer je je dat ten diepste realiseert, hoef je niet meer te vechten, te worstelen of te winnen. Je hoeft alleen maar te zijn en mee te bewegen met de eb en vloed van het leven. Dan zal je steeds vaker de schoonheid van synchroniciteit ervaren. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen hiermee en vind het leuk als je die hier wilt delen.

 

Wat geven we door aan onze kinderen?

 

Vanmiddag mocht ik een aantal uurtjes op ons kleinkind passen. Dat doe ik met veel liefde en plezier. Er is niets rustgevender dan een baby van drie maanden oud de fles te geven. Je kunt geen kant op en hoeft alleen maar te genieten van het moment: een onschuldig wezentje op je schoot dat innig tevreden ligt te sabbelen, heerlijk zoet ruikt en je af en toe een lodderige blik toewerpt.  Mindfulness op z’n best.

 

‘Zomerkamp’

Het deed me even de schrikbeelden vergeten die ik op het NOS journaal had gezien. Kinderen in de Oekraïne, tussen de acht en achttien jaar, die in zogeheten zomerkampen in het kader van nationalisme getraind worden om zich te verdedigen tegen de vijand: Rusland. De kinderen waren zwaar bewapend, terwijl de trainer hen leerde nooit op mensen te richten. ‘Maar,’ vervolgde hij ‘ we zien separatisten en Russische bezetters niet als mensen. Dus je kunt en moet wel op hen richten.’ Een andere trainer zei: ‘Op jonge leeftijd worden je normen en waarden bepaald. En je toekomst. Wij praktiseren geen nationaalsocialisme. Wij bidden niet voor Hitler of Mussolini. Wij houden gewoon van Oekraïne. Wij houden iets meer van Oekraïne dan van andere landen.’

 

Nationalisme versus patriottisme

De Franse president Macron ziet het gelukkig anders: ‘patriottisme is het tegenovergestelde van nationalisme. Nationalisme is het verraad van patriottisme door te zeggen: “onze belangen eerst, ongeacht wat er gebeurt met de anderen.” Daarmee wis je het meest dierbare wat een natie kan bezitten, dat wat het tot leven brengt en wat het groot maakt. Dat wat het allerbelangrijkst is: de morele waarden van zo’n land.’

Ik ben blij dat er nog wijze politici zijn die varen op een moreel kompas en daarmee pleiten voor een sociale samenleving die verder reikt dan de eigen landsgrenzen. Daar kan die megalomaan in Amerika nog iets van leren.

Het geheim van de kleine prins

Zachtjes wieg ik het kindje op mijn schoot in slaap. In wat voor wereld is hij terecht gekomen? Wat heeft hij allemaal voor de boeg? Dit mensje heeft nog nergens weet van, verkeert in zalige onwetendheid over alles wat niet klopt. Inderdaad, op jonge leeftijd worden je normen en waarden bepaald. En je toekomst. Ik schaam me soms voor de wereld en de overtuigingen die wij aan onze kinderen overdragen. Wat kan ik anders doen dan dit kleinkind, dit kleine kind te vertellen over het geheim van De kleine prins: alleen met je hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.

 

Wat zou het mooi zijn als alle kinderen op de wereld met dit verhaal zouden opgroeien. Helaas is het een sprookje.

 

Boer zoekt vrouw; keuzestress

Zondagavond naar Boer zoekt vrouw gekeken. Net als half Nederland leef ik enorm mee met het wel en wee van de boeren en boerinnen op het liefdespad. Heerlijk momentje voor mezelf, zo aan de vooravond van een nieuwe week. Wat bij deze aflevering opviel, was de vertwijfeling waaraan sommige boeren inmiddels ten prooi zijn gevallen.

Verstand of gevoel

Neem boer Marnix, die voortdurend aan het wikken en wegen is. De wijze raad van zijn kameraad: ‘Je moet het ook niet zo erg afwegen, je gevoel zegt meestal genoeg.’ Marnix: ‘Tja, dat is nou juist het probleem. Mijn verstand zegt dit en dit’, wijst naar links en rechts, ‘en mijn gevoel blijft in het midden hangen.’ Tranen bij Marnix. Champignonkweker Michelle raakte me met haar emotionele uitbarsting: ‘Het is echt verschrikkelijk. Dan komt weer al die ellende naar boven. En dan denk ik, meent ie het wel? Het is al zo vaak fout gegaan en het heeft zo veel pijn gedaan. Dat kan ik niet nog een keer. Het moet nou wel goed zijn.’ Ook Michelle houdt het niet droog.

Ik begrijp hen allebei zo goed. Het is zo menselijk en herkenbaar om te twijfelen en bang te zijn de verkeerde keuze te maken, jezelf te willen behoeden voor de zoveelste misstap. Tegelijkertijd zou ik willen zeggen: ‘Lieve Michelle en Marnix, laat het gaan. Probeer niets te forceren, maar laat je stapje voor stapje leiden door je innerlijke stem. Je innerlijk weten is zuiver en vertelt je precies op het juiste moment wat je te doen staat. Je hoeft alleen maar open te staan voor de richting waarin je wordt gedreven door je lotsweg, die zich van binnenuit bekend maakt.’

Fouten bestaan niet

Er is volgens mij geen foute keuze mogelijk. Je krijgt eenvoudigweg de lessen voorgeschoteld die het leven je wil leren. De grote Einstein zei daarover het volgende: ‘Een wezen begiftigd met een hoger inzicht en meer perfecte intelligentie zou, kijkend naar de mens en zijn handelingen, lachen om de illusie van de mens dat hij handelt vanuit zijn eigen vrije wil.’ De wijze Osho formuleert het zo: ‘Je hoeft niet te sturen; de rivier laat zich niet sturen.’ Of Elizabeth Kübler -Ross: ‘Fouten bestaan niet, net zomin als toeval. Alle gebeurtenissen zijn zegeningen die ons worden gegeven opdat we ervan kunnen leren.’

Patroon

En als je, zoals blijkbaar bij Michelle het geval is, een patroon herkent in datgene wat jou steeds maar weer overkomt, dan wil het leven je iets duidelijk maken. Je hebt een taak, een opdracht, waarmee je net zo lang aan de slag moet tot het probleem op  een dieper niveau is opgelost. En ik weet zeker dat dit haar gaat lukken, want ze is een vrouw met een groot intuïtief bewustzijn, die mooi contact maakt met de energetische wereld. Ze hoeft alleen nog maar te geloven dat alles goed is zoals het is en zich over te geven aan het moment. Dan openbaart alles zich vanzelf.

photo-1457269449834-928af64c684d

De sneeuw valt; elke vlok komt op zijn eigen plek neer – zengezegde.

 

 

(Over)leven zonder smartphone? Het kan echt!

 

Verbijstering

‘Zal ik je daar even een appje over sturen?’ Een bijna dagelijkse vraag.

Mijn niet alledaagse antwoord: ‘Dat zal niet gaan, want ik heb geen smartphone.’

‘GEEN SMARTPHONE?!’ Stilte gevolgd door verbijstering. Veel mensen begrijpen niet hoe het mogelijk is om in deze tijd zonder smartphone te (over)leven en proberen mij vervolgens te overtuigen van de vele voordelen ervan.

Ik geloof ook best dat het af en toe heel handig is om zo’n telefoon ter beschikking te hebben. Je kunt snel even iets opzoeken en hoeft nooit meer te verdwalen tijdens een wandeling, om maar wat te noemen. Voor mij wegen die voordelen niet op tegen dat ene grote nadeel: de onrust die zo’n apparaat met zich meebrengt. Vooral wanneer WhatsApp gedownload is, wat in ruim 90% van de gevallen zo is.

 

Stoorzender

Als je zoals ik bewust probeert te leven in het hier en nu en tamelijk gauw overprikkeld raakt, dan is er geen grotere stoorzender te bedenken dan de smartphone. De smartphone eist eigenlijk de hele dag door je aandacht op, ook op momenten dat hij niet actief gebruikt wordt, omdat er immers steeds de mogelijkheid is van een bericht ‘dat je echt niet wilt missen’ dat binnenkomt.

Reinildis van Ditzhuyzen noemt in de vernieuwde uitgave van Hoe hoort het eigenlijk? (2018) het gebruik van de smartphone de grootste bedreiging in het sociale verkeer. De gemiddelde gebruiker checkt zijn mobieltje tussen de 80 en 120 keer per dag, kijkt tussen de anderhalf en drie uur(!) per dag naar zijn schermpje en loopt daarbij een verslavingsrisico. Tel daarbij op dat op een gemiddeld toestel 4000 bacteriën per cm² zitten en je begint je af te vragen wat nou de charme van de smartphone is.

54ab436e-3c69-453e-b4ff-b84cc91884d4-originalMoraalridder

Ik wil hier zeker niet de moraalridder uithangen en snap ook wel dat er mensen zijn die verstandig met hun smartphone omgaan, al blijkt uit onderzoek dat de gemiddelde gebruiker geen reëel beeld heeft van zijn eigen gedrag op dit gebied (daar zijn dan weer apps voor, om dat in kaart te brengen). Het feit dat ik via mijn gewone mobieltje – een toestel van een tientje met een prepaid kaartje – dag en nacht bereikbaar ben, is voor mij uitdagend genoeg. Daar ligt voor mij de grens en dan mag je me gerust ouderwets, neurotisch of wereldvreemd noemen.

EarthPhone

Een mooi project vind ik dat van kunstenares Judith Dubois. Zij maakt Earthphones: kleine kunstwerkjes, gemaakt van verschillende kleuren aarde, zand en stukjes schelp van over de hele wereld. Die plakt ze op een houten paneeltje ter grootte van een smartphone, dat precies past in een hoesje. En zoals ze zelf schrijft op haar website www.earthphone.nl: ‘Je hoeft hem nooit op te laden, te updaten of te back-uppen. Wat een rust.’

Contact met de aarde, daar word je echt blij van!

 

7 blogs waar je blij van wordt

Als schrijver van een blog is het natuurlijk ook leuk om te lezen waar andere bloggers over schrijven. Vooral als het een beetje over dezelfde onderwerpen gaat. Ik ben de afgelopen tijd al veel mooie dingen tegengekomen en vind het leuk om die met je te delen.

Daarom heb ik een lijstje samengesteld met de websites die ik inspirerend vind. Ze staan in willekeurige volgorde.

www.sylvivre.nl

Leven vanuit bezieling. Tips en persoonlijke ervaringen van bezielingscounselor Syl, over hoe je het beste uit jezelf en uit je leven kunt halen. Ze is ook beeldend kunstenaar en maakt prachtige schilderijen.

www.bewustzijnenzo.wordpress.com

Aan de hand van haar persoonlijke ervaringen met tal van cursussen en workshops neemt Diana je mee op een spannende reis naar binnen. Zoals ze zelf zegt met een druppeltje humor, een scheutje spiritualiteit en een stukje bewustzijn.

www.mensensamenleving.me

Diversiteit aan artikelen door John Astria, die gaan over ‘samenleven’, belicht vanuit verschillende perspectieven. De artikelen hebben gemeen dat er gezocht wordt naar wat mensen bindt, in plaats van wat hen scheidt. John is reikimaster en maakt fantastische spirituele tekeningen.

www.niet-weten.nl

In zijn ‘dwaalgids’ schrijft Hans van Dam van alles over niet-weten in zes thema’s, waaronder levenskunst en verlichting. Hans is auteur en columnist in het Boeddhistisch Dagblad (ook een aanrader: bekijk de gratis webversie op www.boeddhistischdagblad.nl) Hij houdt van alle tradities die iets over niet-weten te melden hebben, vooral advaita, filosofie, mystiek en zen.

 

www.groenevingersblog.com

Blog van Plantster over  alles wat met de natuur in verbinding staat: wat maar in haar opkomt met bijbehorend levensmotto, inspirerende zinspreuken, gedichtjes en gezegden alsook foto’s die voor zichzelf spreken. In poëtische stijl beschreven.

www.freespirit4you.nl

Persoonlijke verhalen van Marla over spiritualiteit en zelfontwikkeling. Ook kun je bij haar terecht voor een reading en healing. Marla krijgt boodschappen door van gidsen.

www.degroenemeisjes.nl

Platvorm voor groene inspiratie. Merel schrijft over alles wat een leven leuker, beter en groener maakt: eten, stijl, huis, denken, reizen. Met humor en relativeringsvermogen.

Wat zijn jouw favorieten?

Ik zou het heel leuk vinden om tips te krijgen over andere inspirerende blogs, want er zijn er gelukkig nog veel meer. Waar word jij blij van?

 

 

Alles in het universum trilt

 

 

Opmerkelijke vibratiepatronen

Misschien heb je wel eens gehoord over het fascinerende onderzoek van de inmiddels overleden Japanner Dr. Masaru Emoto. Hij stelde water bloot aan klassieke muziek, bevroor dit water vervolgens en toonde aan dat de ijskristallen hiervan prachtig harmonisch gevormd waren. Na herhaling van deze experimenten met blootstelling aan heavy metal muziek ontstond er in plaats van harmonie, chaos binnen de ijskristallen. Hij verklaarde dit aan de hand van verschillende vibratiepatronen: klassieke muziek heeft een hogere trillingsfrequentie dan heavy metal, waardoor de structuur van ijskristallen mooi symmetrisch gevormd wordt.

hope
Harmonisch gevormd ijskristal

Een ander boeiend voorbeeld is dat van een groep traditionele dorpswijzen (Maya’s,  Navajo’s). Wanneer zij vanuit energetisch perspectief naar de aarde kijken, zien ze vooral veel donkere plekken op de aarde. Alleen in Zweden, Denemarken en Nederland (!) is de atmosfeer opmerkelijk lichter. Dat komt omdat in deze landen relatief veel mensen vanuit hun hart leven, waardoor een andere, hogere trillingsfrequentie ontstaat.

Ook het effect van de honderdste aap (zie mijn pagina over Elisabeth) heeft met overdracht via een veld van vibraties te maken.

Wonder of wetenschap?

Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit soort dingen moeilijk te geloven vindt en het misschien wel spiritueel of zweverig geneuzel noemt. Het is ook moeilijk te begrijpen hoe zoiets kan werken. Toch is er wel een wetenschappelijke verklaring voor.

Het staat vast dat alles in het universum op elk niveau trilt. Zelfs de piepkleinste deeltjes op aarde (kwantumfotonen) trillen en beïnvloeden daarmee grotere voorwerpen en hun omgeving. Elk voorwerp is te herkennen aan zijn eigen trillingspatroon en communiceert daarmee met zijn omgeving. Op die manier staan alle voorwerpen en wezens, via een energetisch web, in verbinding met elkaar. Objecten kunnen hun trillingsniveau op elkaar afstemmen zodat een harmonisch patroon ontstaat of juist disharmonie tot stand komt.

 

Dit is het onderzoeksterrein van de kwantummechanica. Interessante, maar ingewikkelde materie. Mij boeit vooral het gedeelte waar wetenschap en spiritualiteit samen vallen. Ik kom steeds meer tot het rijpe besef dat werkelijk alles met alles samenhangt in een oneindig groot verband. Aan de ene kant is daar niets geheimzinnigs aan, want wetenschappelijk verklaarbaar (google maar eens naar snaartheorie als je geïnteresseerd bent). Tegelijkertijd is het een groot wonder dat de prachtige wereld waarin wij leven, ooit ontstaan is uit de oerknal. Daar moet toch bijna wel een goddelijke intentie achter zitten, denk je dan.

Wonder of wetenschap, in feite maakt het niet uit. Jon Kabat-Zinn, hoogleraar en docent MBSR (mindfulness-based stress reduction) formuleert het al volgt:

  • Wij zijn hier om te zien wat er te zien valt.
  • Horen wat er te horen is.
  • Proeven wat er te proeven is.
  • Ruiken wat er te ruiken valt.
  • Aan te raken wat er aan te raken is.
  • Daar zit niets mysterieus bij.
  • Er is niet magisch aan of mysterieus of hoogdravend of zelfs spiritueel,
  • in de zin waarin mensen meestal het woord ‘spiritueel’ gebruiken…
  • behalve alles.

En zo is het.

 

Door weer en wind

Shit. Op het moment dat ik wegfiets van huis voel ik meteen dat het vest dat ik draag niet dik genoeg is om me te beschermen tegen de gure oktoberwind. Ik heb geen zin om terug te gaan voor een jas, ben al aan de late kant, dus ik fiets dapper door. Rillend en mopperend begin ik aan de tien kilometer lange rit naar mijn vriendin, recht tegen de wind in. Hoewel ik altijd geniet van de wisseling van de seizoenen kan ik op dit moment geen enkele reden bedenken waarom dat zo is. Mijn humeur daalt tot het nulpunt wanneer het ook nog begint te miezeren. Foeterend op het Hollandse herfstweer ploeter ik verder.

Weerstand

Er dwarrelt een goudgeel herfstblad voor mijn gezicht. Het lijkt een vingerwijzing van boven. Ineens ben ik me bewust van mijn eigen weerstand en wat die met me doet: ik zit vreselijk te stressen over iets waar ik niets aan kan veranderen. Waar ik wel iets aan kan doen, is mijn houding ten opzichte van de situatie. Ik verleg mijn aandacht naar de fysieke sensatie van de kou. Mijn handen tintelen, regendruppeltjes prikken in mijn gezicht, de wind waait dwars door mijn vest en koelt mijn huid af. Ik verzet me niet langer. Blaas maar wind, val  maar regen, kom maar kou, wees welkom.

Geluksgevoel

Mijn schouders ontspannen, ik haal een paar keer diep adem. In de verte kraait een haan, steentjes knerpen onder mijn fietsbanden, ik snuif een vleug dennengeur op, een tegenligger groet vriendelijk, een geluksgevoel borrelt op. De wind draait en voor ik het weet zwaait mijn vriendin de keukendeur open: ‘Kom gauw binnen, je ziet blauw van de kou.’ In haar woonkeuken is het behaaglijk en gezellig. Ze heeft zelf speculaas gebakken, het ruikt goddelijk. Je kunt de kruidige geur bijna in de lucht zien hangen. Buiten klaart het op, een aarzelend zonnetje breekt door en tovert een regenboog tevoorschijn.

Goede raad

Wanneer de koffiepot leeg is en de laatste kruimels speculaas verorberd zijn, is het tijd om op te stappen. Ik ben van binnen en van buiten opgewarmd door de warmte en gezelligheid en realiseer me weer hoe fijn het is om vriendinnen te hebben. In het halletje trekt vriendin een donkergroene parka van de kapstok: ‘die trek je aan, anders vat je kou’, zegt ze streng. Dankbaar volg ik haar bevel op.

Zoals de wijze vrouw Byron Katie het al zei: ‘ik omhels mijn hoofdpijn, én neem een aspirientje.’