Tagarchief: gedenkplek

Decemberblues

 

Mijn moeder overleed bijna eenendertig jaar gelden op tweede kerstdag aan de gevolgen van darmkanker. Ze was pas vijfenveertig jaar. Pakjesavond hebben we dat jaar nog met haar en de hele familie kunnen vieren, een dierbare herinnering, maar met kerst was het op en kon ze echt niet meer verder. Alle vrolijke lichtjes ten spijt, het waren diep donkere dagen, die voor altijd een stempel zouden drukken op mijn beleving van de decembermaand.

 

Sombere gevoelens

De eerste jaren daarna voelde ik me ronduit depressief in december. Ik miste mijn moeder alsof er een lichaamsdeel geamputeerd was. Zij die altijd zo van alle feestelijkheden in de laatste maand van het jaar had genoten, was er niet meer. Hoe kon ik dan plezier hebben in de gekkigheid van het sinterklaasfeest, de pakjes, de surprises, de gedichten? Hoe kon ik me overgeven aan het licht van kerstmis? Het dennengroen, de versieringen, de kaarsen, de nachtmis; ik vond alles even misplaatst en droomde niet meer van een white Christmas. Van jingling bells werd ik al helemaal niet vrolijk.

 

Het ging wat beter toen ik zelf kinderen kreeg. Door hun ogen zag ik opnieuw de magie van het sinterklaas- en kerstfeest. Ik sloeg weer aan het rijmen, knutselen en versieren en ook de kerstboom deed opnieuw zijn intrede. Maar het gemis bleef en altijd was er die onderstroom van verdriet, waardoor ik in december meer tranen vergoot dan in de rest van het jaar bij elkaar.

Koningin Wilhelminabos

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik behalve mijn moeder, ook een gedenkplek miste. Er is namelijk geen graf, want ze is gecremeerd en haar as werd verstrooid . Er was dus nergens een tastbaar monument van haar bestaan,  een plek waar haar naam geschreven stond. Toen ik een jaar of tien geleden hoorde over het Koningin Wilhelminabos, heb ik dan ook geen moment geaarzeld en me aangemeld. Op deze gedenkplek in Dronten staan glaspanelen met namen van aan kanker overleden dierbaren. Namen die de herinnering levend houden.

Gemis integreren

Mijn moeders naam staat daar inmiddels ook tussen. Uit respect en omdat ze het verdiend heeft. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het geeft mij rust om een paar keer per jaar in het bos te wandelen tussen de bomen die ter nagedachtenis aan dierbaren geplant zijn. In december steek ik een kaarsje aan bij het monument en sta even stil bij de vrouw die mijn moeder was. Voor mij is dat een goede manier om het gemis te integreren in alles wat kerst nog meer is: een tijd van bezinning, warmte, licht en gezelligheid.

Ik weet dat er heel veel mensen zijn die het moeilijk hebben tijdens de feestdagen, omdat ze een geliefde moeten missen, omdat ze eenzaam zijn. Ik voel me verbonden met hen. Feelings come and go. Straks ga ik lichtjes ophangen en de kerstboom versieren. ♥

 

NB: KWF Kankerbestrijding heeft een mooie actie. Door een lampion te doneren kan op 28 december a.s. bij paleis Soestdijk een hart van duizenden ballonnen verlicht worden. Elke lampion brandt voor een dierbare. De financiële opbrengst is bestemd voor kankeronderzoek.